CHAPTER 4

Celestina "Tina" Roxas POV

Kinabukasan, imbes na sangkatutak na papeles ang mag-abang sa desk ko, isang malaking itim na kahon mula sa isang kilalang luxury brand sa Paris ang nakapatong doon. May nakadikit na maliit na note sa ibabaw.

Suotin mo 'yan. Dadalo tayo sa taunang Grand Gala ng Escudero Prime ngayong gabi. 6:00 PM sharp.

Napakunot ang noo ko. Gala? Bakit kailangang kasama pa ako? Pero bago pa ako makapagtanong, bumukas na ang p***o ng opisina niya. Si Inigo, nakatayo roon habang inayos ang cuffs ng kaniyang white dress shirt.

"Kailangan ko ng plus one na hindi ako kukulitin tungkol sa kasal o negosyo buong gabi," malamig niyang sabi, na parang nabasa ang nasa isip ko. "Huwag mong isiping pabor 'to sa 'yo. Karugtong 'to ng trabaho mo bilang PA. Ayokong mapahiya sa mga investors nang dahil sa mukha kang kawawa."

Nilunok ko ang sasabihin kong pagtanggi. Baka bawian pa niya ako sa pambayad sa ospital kapag sumuway ako.

Ipinadala niya ako sa isang private suite sa top floor ng building kung saan naroroon na ang isang sikat na makeup artist at hair stylist. Pagkalipas ng dalawang oras, nakatayo na ako sa tapat ng full-length mirror, halos hindi makilala ang sarili ko.

Naka-suot ako ng isang emerald green silk gown na dumedepende sa kurbada ng katawan ko. Bagsak ang tuwid kong buhok sa likod, at minimalist lang ang makeup ko pero lumabas ang kulay ng mga mata ko. Ang simpleng Tina na puyat at haggard ay biglang nagmukhang kabilang sa alta siyudad.

Bumaba ako sa private lounge kung saan naghihintay si Inigo. Nakasuot siya ng tailored black tuxedo. Hawak niya ang isang baso ng bourbon habang nakatingin sa malaking bintana.

"Nakahanda na po ako, Mr. Escudero," mahina kong sabi.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Sa instant na 'yun, napatigil siya. Ang baso na hawak niya ay bahagyang yumugyog, at nakikita ko ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya. Lumalim ang tingin niya, bumaba mula sa aking leeg, pabalik sa aking mga mata. Walang galit sa mga mata niya sa mga sandaling 'to—pure, unfiltered attraction lang na matagal naming pinalipas limang taon na ang nakakalipas.

Akala ko ba galit siya sa akin? Pero bakit parang gustong-gusto niya akong lapitan at hawakan ngayon?

Lumalapit siya nang mabagal. Bawat hakbang niya ay gumagawa ng mabigat na tunog sa marbol na sahig. Ang amoy ng kaniyang pamilyar na pabango ay mabilis na humalo sa malamig na hangin ng silid, kaya mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko.

Huminto siya sa mismong tapat ko. Sobrang lapit. Nararamdaman ko ang init na nanggagaling sa katawan niya.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang kamay. Sa isang saglit, akala ko hahawakan niya ang pisngi ko. Napapikit ako nang bahagya sa pananabik, pero ibinaba rin niya agad ang kaniyang kamay para ayusin ang maliliit na hibla ng buhok na nakatakip sa tainga ko. Ang lamig ng mga daliri niya nang sumayad ito sa balat ko ay nagdulot ng matinding kuryente sa buong katawan ko.

"Magaling," pabulong niyang sabi. Paos ang boses niya, tila nahihirapang huminga nang maayos. "Mukha ka nang hindi pulubi."

Inipit ko ang labi ko. "Salamat..."

Tinitigan niya ako nang matagal. May dumaan na matinding pait sa mga mata niya, bago niya pinalitan 'yun ng pamilyar niyang malamig na mukha.

"Nakamamangha," dagdag niya, at sa pagkakataong 'to, bumalik ang matalim niyang tono. "Madali ka talagang mag-adjust sa marangyang buhay. Sanay na sanay kang magsuot ng mga bagay na hindi mo naman kayang bilhin gamit ang sarili mong pera."

Naramdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko. Ayan na naman siya. Ang pagpaparamdam sa akin na isa akong mababang tao na nasisilaw sa pera.

"Inigo, please," maikli kong pakiusap. "Kung papahirapan mo lang ako sa party, huwag mo na akong isama. Pwede naman akong mag-overtime sa opisina."

Hindi siya sumagot. Sa halip, kinuha niya ang kaniyang tuxedo jacket at pabalagbag na isinuot ito. Pagkatapos, hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit—hindi sapat para masaktan ako, pero sapat para siguraduhing hindi ako makakatakas.

Hinala niya ako pabalik sa gawi ng kaniyang opisina at isinara ang p***o nang malakas. Nilagay niya ang magkabilang kamay sa gilid ng p***o, kaya naipit ako sa pagitan ng kahoy at ng katawan niya.

"Ganyan ka ba talaga kadaling magpalit ng balat, Tina?" tanong niya. Mas lalo siyang dumikit sa akin. Naisasandal ko na ang likod ko sa p***o dahil sa sobrang sikip ng espasyo. "Napakagaling mong magpanggap na wala kang pakialam. Napakagaling mong magpanggap na hindi mo ako minahal kailanman."

"Inigo, nasasaktan ako—"

"Mas masakit ang ginawa mo sa akin!" sigaw niya. Unang beses kong narinig na nagtaas siya ng boses nang ganito sa akin simula nang magkita kami ulit. May bakas ng luhang nagbabadya sa gilid ng kaniyang mga mata, pero mabilis niya 'yung inilayo sa pamamagitan ng pagpikit nang madiin.

Natahimik ako. Ang sakit-sakit na makita siyang nagkakaganyan nang dahil sa akin. Kung alam mo lang, Inigo. Kung alam mo lang kung gaano ko gustong yakapin ka at sabihin ang buong katotohanan. Pero kapag ginawa ko 'yun, babawiin ng pamilya mo ang tulong sa kapatid ko, at mawawala ang lahat sa akin.

"Limang taon," bulong niya habang nakatitig sa mga labi ko. "Limang taon kong itinatanong sa sarili ko gabi-gabi kung ano ang kulang sa akin. Binitawan ko ang pride ko, ang dignidad ko, nagmakaawa ako sa 'yo na huwag mo akong iwan. Pero lumakad ka palayo na parang wala lang ako sa 'yo."

Iniyuko ko ang ulo ko dahil hindi ko na kaya ang bigat ng titig niya. Pumapatak na ang luha ko sa silk na tela ng gown ko.

Mabilis niyang hinawakan ang baba ko at inangat ang mukha ko para magkatapat muli ang mga mata namin.

"Tumingin ka sa akin, Celestina," utos niya sa isang mababang boses na puno ng desperasyon at galit. "Tumingin ka sa lalaking ginago mo."

Direkta siyang nakatitig sa mga mata ko habang lumalapit ang kaniyang mukha. Nararamdaman ko na ang kaniyang hininga sa aking balat.

"Bakit mo ako iniwan noon?" direktang tanong niya.

Napatigil ang ikot ng mundo ko sa tanong na 'yun. Nanginginig ang mga labi ko, pero walang salita ang lumalabas sa dila ko.

Tinitigan niya ako nang matagal, naghihintay ng sagot na alam kong hindi ko pwedeng ibigay. Nang walang narinig mula sa akin, umatras siya nang isang hakbang at muling nagsuot ng malamig na ngiti.

Kinuha niya ang kaniyang coat at pinalabas ako ng opisina.

"Sumunod ka na sa ibaba," maikli niyang utos bago naglakad palabas.