Bound to the Enemy CEO

Celestina "Tina" Roxas POV

"Miss Roxas, paki-ligpit na lang ang gamit mo bago mag-pasko. I'm sorry, pero wala na tayong magagawa. Downsizing ang utos mula sa upper management."

Titig na titig ako sa sobreng puti na inabot ng HR manager. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Biglang nagdilim ang paningin ko, at ang nag-iisang tunog na naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng sarili kong dibdib.

"P-pero, Ma'am... pwedeng kahit sa ibang department na lang?" halos paos kong pakiusap. "Kahit anong posisyon. Kailangan ko lang talaga ng trabaho. Maipapasok na sa ICU ang kapatid ko sa makalawa, kailangan ko ng pambayad."

Umiling lang ang HR na may halong awang halhal. "Wala na talagang slot, Tina. I'm so sorry."

Habang naglalakad ako palabas ng gusali bitbit ang isang maliit na kahon ng mga gamit ko, hindi ko na napigilang maiyak. Sanay naman ako sa hirap, pero bakit parang sabay-sabay namang naniningil ang tadhana?

Pagkahawak ko pa lang sa phone ko, sumunod na agad ang panibagong pambungol. Message mula sa landlord ng nirerentahan kong apartment.

Tina, paki-settle na 'yung dalawang buwang arrears mo ngayong araw. Kung hindi, ipapalit ko na ang kandado ng p***o. Pag-uwi mo mamaya, dapat cleared na 'yan.

Napa-upo ako sa gilid ng waiting shed. Napahawak ako sa ulo ko habang mabilis na tumutulo ang mga luha ko sa semento.

Wala akong pera.

Wala akong trabaho.

Nanganganib ang buhay ng kapatid ko sa ospital.

At ngayon, wala na rin akong uwian.

Nakarating ako sa pinakairorost na punto ng buhay ko. Ang sakit sa dibdib na para akong pinipiga nang buhay.

Wala nang natitirang pride sa akin. Agad kong binuksan ang phone ko at naghanap ng kahit anong job hiring sa online platforms—kahit ano, kahit magkano ang sweldo, basta makuha ko agad ang advance payment ngayong araw.

Biglang lumabas sa screen ang isang urgent hiring post mula sa Escudero Prime Holdings—isa sa pinakamalaking conglomerate sa bansa.

Urgent Hiring: Executive Personal Assistant to the CEO.

Qualifications: Can start immediately. Willing to work long hours under extreme pressure.

Offered Salary: 3x higher than the industry standard.

Napatitig ako sa offer. Tatlong beses na mas mataas sa karaniwang sweldo? Sapat na 'yun para makapag-down ako sa bill sa ospital at sa apartment!

Pero nang mabasa ko ang mga comments sa ilalim ng post, bigla akong nag-alangan.

‘Nako, mag-ingat kayo riyan. Ika-limang PA na ang nag-resign ngayong buwan. Demonyo raw ang CEO diyan, napakasungit at walang puso.’

‘Terror Boss! Walang pinapatawad. Papahirapan ka lang diyan.’

Napasara ang palad ko. Demonyo kung demonyo, wala na akong pakialam. Kung kailangan kong lumapit sa mismong hell para lang mailigtas ang kapatid ko, gagawin ko.

Mabilis akong tumakbo pabalik sa apartment para magpalit ng pormal na damit. Kahit paalisin ako ng landlord mamaya, kailangang maitawid ko muna ang interview na 'to.

Pagkarating ko sa napakatayog na building ng Escudero Prime Holdings sa BGC, halos mamula ang mga mata ko sa takot at kaba. Ang ganda at ang lamig ng lobby, halatang pang-milyonaryo ang lugar. Nag-sign in ako at agad din namang pinadala ng receptionist sa top floor dahil "Urgent" nga ang kailangan nila.

Habang nasa loob ako ng elevator papuntang 50th floor, hindi ako mapakali. Inayos ko ang simpleng blazer ko at pinunasan ang bakas ng luha sa mukha ko.

Kayanin mo 'to, Tina. Para kay Leo. Huwag kang susuko.

Nang bumukas ang p***o ng elevator, sinalubong ako ng isang babaeng mukhang senior secretary.

"Miss Celestina Roxas?" tanong niya habang nakatitig sa resume ko.

"Opo, ako po."

"You're the last applicant for today. The CEO is in a very foul mood, so keep your answers precise. Pasok ka na."

Itinuro niya ang malaking double-door na gawa sa dark mahogany wood. Napalunok ako nang malalim. Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang kumatok at pumasok sa loob.

Ang lakas ng amoy ng mamahaling woodsmoke at bergamot sa loob ng silid. Mula sa glass wall sa likod, kitang-kita ang buong siyudad, pero nakatutok ang tingin ko sa likod ng malaking executive desk.

May isang lalaking nakatayo roon, nakatalikod sa akin, nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kanyang tailored suit habang may hawak na baso ng whiskey sa kabila.

"I gave your HR three days to find a competent assistant," malamig at mababa ang boses ng lalaki. Nakakakilabot. "And yet, you're giving me applicants who can't even stand a simple pressure test."

"G-good afternoon, Sir," pilit kong pinapanatiling pormal at matatag ang boses ko kahit nanginginig ang mga binti ko. "I'm Celestina Roxas. I'm applying for the Personal Assistant position. I assure you, I can handle heavy workloads and high-stress environments."

Dahan-dahang humarap ang lalaki mula sa bintana.

Nang mag-angat siya ng mukha at dumaan ang liwanag ng araw sa kanyang matatalim na mata, biglang huminto ang ikot ng mundo ko. Halos malagutan ako ng hininga.

Ang matangos na ilong. Ang panga na laging nakakuyom. Ang mayabang pero napakagwapong mukha na nakatatak sa puso't isip ko sa loob ng limang taon.

"Inigo...?" pabulong na lumabas sa labi ko.

Hindi ako pwedeng magkamali. Si Inigo Zobel-Escudero.

Ang lalaking mahirap na minahal ko noon. Ang lalaking pinagtabuyan at iniwan ko limang taon na ang nakakalipas nang walang malinaw na paliwanag.

Pero wala na ang Inigo na nakilala ko noon na nakatira sa maliit na apartment at nakatagpi ang damit. Ang nasa harap ko ngayon ay nakasuot ng million-dollar suit, may malamig na tingin, at nagmamay-ari ng napakalaking kumpanyang ito.

Lumapit siya nang mabagal sa akin. Bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya sa sahig ay para bang tambol na pumupukpok sa dibdib ko.

Huminto siya ilang pulgada lang ang layo sa akin. Mula sa itaas hanggang sa ibaba, ininspeksyon niya ang mumurahin kong damit at ang nanginginig kong mga kamay.

Isang pait at matalim na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

"Well, well..." pabulong niyang sabi, puno ng galit at pang-einsulto ang boses. "Look who's crawling back to me."

Nakatitig lang ako sa kanya, hindi nakagalaw habang unt-unting naglalaho ang huling pag-asa ko sa buhay.