CHAPTER 2

Celestina "Tina" Roxas POV

Para akong pinaliligiran ng yelo sa sobrang lamig ng titig ni Inigo. Ang dating mga mata na punong-puno ng lambing tuwing tinitingnan ako noon, ngayon ay parang dalawang patalim na nakabaon nang malalim sa dibdib ko.

Hindi ako makagalaw. Gusto kong tumakbo palabas ng opisina niya, pero parang nasemento ang mga paa ko sa sahig.

"I... I didn't know you were the CEO," halos pabulong kong sabi habang kinakapos ng hininga.

Isang matigas at nakakalokong tawa ang lumabas sa labi niya. Inikutan niya ako nang mabagal, na para bang isa akong prey na wala nang takas sa kulungan niya.

"Of course you didn't," sagot niya sa isang mababang boses na puno ng pait. "Kung alam mo, hinding-hindi ka magpapakita sa akin, 'di ba? Dahil ano nga ulit 'yung huling sinabi mo sa akin limang taon na ang nakakalipas? Ah, right. Sinabi mo na wala akong kwenta. Na wala akong maipapakain sa 'yo dahil mahirap lang ako."

Kumirot ang puso ko sa sinabi niya. Gusto kong sumigaw at sabihing hindi iyon totoo, na ginawa ko lang 'yun para makuha ang pambayad sa ospital ng kapatid ko mula sa pamilya niya na nagbanta sa akin noon. Pero anong magagawa ng paliwanag ko ngayon? Wala akong ebidensya, at isa pa, hindi ako narito para makipag-ayos. Narito ako dahil desperately kailangan ko ng pera.

"Inigo, please... I need a job," pagmamakaawa ko, nilunok ang huling natitirang pride sa katawan ko. "Gagawin ko ang lahat. I just need the position."

Tumigil siya sa mismong harap ko. Amoy na amoy ko ang mamahaling cologne niya na may halong amoy ng whiskey—isang kumbinasyon na nakalalasing pero kasabay noong nagpapasikip ng dibdib ko sa matinding atraksyon at takot.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. "Tingnan mo nga ang sarili mo, Tina. Ang lakas ng loob mong humingi ng pabor sa akin pagkatapos ng lahat ng ginawa mo? Bakit, naubos na ba 'yung perang ipinagpalit mo sa akin?"

Napaigtad ako sa matalim niyang pananalita. Mas masakit pa 'yun kaysa sa sampal. Pero inisip ko si Leo na nakatali sa mga kagamitan sa ospital. Inisip ko ang landlord na magpapalayas sa akin mamaya. Wala akong karapatang maging maramdamin ngayon.

"Isipin mo na ang gusto mong isipin," sagot ko habang pinipigilan ang pagpatak ng luha sa mga mata ko. "Pero kailangan ko ng trabaho. Kung ayaw mo sa akin, aalis na ako."

Akmang tatalikod na ako nang mabilis niyang hawakan ang braso ko. Ang init ng kamay niya ay tila nakakapaso sa balat ko, na nagdulot ng kuryente sa buong katawan ko na matagal ko nang hindi nararamdaman.

"Sino ang nagsabing pwede ka nang umalis?" bulong niya sa mismong tainga ko. Kinausap niya ako sa boses na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

Lumingon ako sa kanya, nagugulumihanan. "What do you mean?"

Binitawan niya ang braso ko at naglakad pabalik sa likod ng kanyang malaking mahogany desk. Umupo siya sa kanyang leather chair, isinandal ang likod, at pinagdaop ang mga daliri.

"You're hired," malamig niyang pahayag.

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala sa narinig ko. "A-ano?"

"Narinig mo ako, Celestina. Tanggap ka na bilang Personal Assistant ko," sabi niya habang may nakalokong ngiti sa mga labi. "Simula ngayong araw, hawak ko na ang oras mo. Sa akin ka lang susunod."

Hindi ako tanga. Alam kong hindi ito dahil sa awa o dahil gusto niya akong tulungan. Nakikita ko ang dilim at galit sa mga mata niya.

"Bakit?" tanong ko sa kanya. "Bakit mo ako tatanggapin kung galit ka sa akin?"

Dahan-dahan siyang tumayo at pumatong ang dalawang kamay sa desk, nakatitig nang diretso sa akin.

"Dahil kung hahayaan kitang umalis nang ganun na lang, napakadali para sa 'yo," sagot niya sa isang boses na walang kaabang-abang na awa. "Gusto kong makita kung paano ka magdusa. Gusto kong maramdaman mo ang impyernong pinagdaanan ko noong iwan mo ako sa kangkungan habang tumatawa ka bitbit ang pera mo."

Napahawak ako sa strap ng bag ko nang mahigpit. "Inigo..."

"It's Mr. Escudero to you," putol niya sa akin. "At huwag mong isiping mag-re-resign ka. Kapag tinanggap mo ang kontratang ito, may tatlong taong lock-in period at napakalaking penalty kapag umalis ka nang maaga."

Kumuha siya ng isang folder mula sa drawer at ibinagsak ito sa ibabaw ng mesa.

"Pumirma ka na riyan kung kailangan mo talaga ng pera," dagdag niya. "I'll give you a one-month salary advance right now. Cash."

Napatitig ako sa lalagyan ng envelope na nakapatong sa tabi ng kontrata. Iyon na 'yun. Ang perang makapagliligtas kay Leo at makakapagpanatili sa akin sa apartment. Iyon ang mismong dahilan kung bakit ako pumunta rito. Pero ang kapalit nito ay ang sarili kong kalayaan at ang pagiging bihag sa ilalim ng mga kamay ng lalaking galit na galit sa akin.

Huminga ako nang malalim, kinuha ang bolpen sa mesa, at nanghihinang inilagda ang pangalan ko sa huling pahina ng kontrata.

Pagkapirma ko, mabilis niyang kinuha ang papel at pabalagbag na isinara ang folder. Isang tagumpay at punong-puno ng pait na ngiti ang lumitaw sa mukha niya.

"Congratulations, Miss Roxas. Welcome to your worst nightmare," utos niya bago kumuha ng isang kapal ng mga babasahin sa gilid. "Simulan mo na sa pag-aayos ng mga lumang financial reports na 'to mula noong 2020. Gusto ko 'yan sa mesa ko bago mag-alas singko ng hapon."

"Pero Mr. Escudero, alas kwatro na—"

"Did I ask for your opinion?" bulyaw niya na nagpatahimik sa akin. "Gawin mo ang trabaho mo kung ayaw mong ibawas sa advance mo ang bawat minutong nasasayang."

Kinuha ko ang napakapal na mga papeles nang walang imik at tinalikuran siya. Bawat hakbang ko palabas ng opisina niya ay napakabigat.

Habang nagsisimulang magbuklat ng mga papeles sa maliit na desk sa labas ng pintuan niya, ramdam ko ang mataas na pader sa pagitan naming dalawa—isang pader na gawa sa galit, sakit, at mga lihim na hindi ko pwedeng sabihin sa kanya kailanman.

Bumukas ang p***o ng opisina niya at lumabas si Inigo na may hawak na coat, nakatingin sa akin habang nanginginig ang mga kamay ko sa pag-aayos ng mga papel.

"Huwag kang uuwi hangga't hindi 'yan tapos, Celestina," bilin niya bago deretsong naglakad patungong elevator nang hindi man lang ako muling nililingon.