Novels by MAYBEMEY

​Lab gowns. Life monitoring beeps. Nurses and doctors.​Malalabo ang lahat sa paningin ko, kulimlim at walang malinaw na hugis, pero alam ko sa sarili ko kung ano sila. Everything in my surroundings felt blurry, distant, and intensely chaotic. Shadows were rushing back and forth.​Through the muffled ringing in my ears, I heard a sharp voice shout, “She's conscious! Prepare the OR!”​Did someone just say OR?!​I wanted to move. I desperately wanted to shift my body, but I couldn't. Parang may mabigat na batong nakapatong sa buong katawan ko. I tried roaming my eyes around the ceiling, catching only quick fragments of light and dark.​The doctors were dragging my wheel bed down a long, white hallway. Hindi ko alam kung saan nila ako dadalhin.​With every ounce of strength left in me, I tried lifting my hand. I thanked heaven when my fingers twitched and my arm finally responded... kaso bigla na lamang akong pinalamigan ng buong katawan nang makita ang sarili kong kamay.​Duguan iyon. C

​“Ugh! F*ck!”​Halos ipagdasal ko na sa langit na sana... sana talaga hindi ako maiyak sa matinding sakit na lumalamutak sa likuran ko.​Hindi ko na nga alam kung normal pa ba 'to para sa isang buntis e, pero ang sakit-sakit na talaga! P*ta!​Biglang nagwala yung sanggol sa loob ng tiyan ko. At naramdaman kong tila humahalo at umiikot ang buong sikmura ko kaya agad-agad akong napabangon sa kama, kahit sumisipol ang sakit sa balakang ko, ay naging mabilis parin ang pag takbo ko papasok sa CR.Guess what happened? Well, common morning sickness ng mga buntis! ​Well... ganito naman na talaga ang naging bagong morning routine ko araw-araw. Gigising nang masakit na masakit ang balakang, tapos diretso suka sa harap ng inidoro.​“Hey, Besh? Okay ka lang?” nag-aalalang sambit ni Gwen mula sa pintuan. Naramdaman niya siguro ang pag gising ko. Kaya sinundan ako nito sa CR.She's living with me, pala guy's.​Naisipan niyang lumipat at makitira muna sa akin. Kasi ika nga niya... mahirap daw at d

​“Caden!?” inis na sambit ni Vivian ng bigla na lang siya nitong hinayaang maglakad mag-isa. May mga bitbit itong mga mamahaling branded paper bags tapos magkabilaan ang hawak niya rito. She's having a hard time walking kasi dahil na rin sa high heels na sout nito. “Caden!!! Can you please help me, carry these things?” sunod pang reklamo nito.​Habang si Caden, nawawalan na ng pasensya ay napagpasyahang tulungan ang babae at nang matapos na sila sa pagpapanggap nilang pareho. They both knew there are reporters and paparazzi that keep following them, kaya gumana na naman ang utak ni Vivian. They both having contract with them and in return, Caden should pay the favor of going with the flow sa lahat ng sasabihin nito—kahit na sabihin nitong mag-pretend siyang mabuting asawa ay gagawin niya kasi nga... she's doing a big favor to Caden too.​Kaagad na lumapit ang babae kay Caden ng aktong napansin niya iyong nakatagong paparazzi sa isang gilid. She holds Caden's shoulder, na ikinagulat ni

“Ma'am?”​Nabalin ang tingin ko sa babaeng kararating lang sa pinto ng opisina. Nanlalaki ang mga mata niyang nakatitig sa akin, tila hindi makapaniwala sa nakikita. Sa sobrang gulat, halos matapon pa niya ang hawak na kape.​Isang malapad na ngiti ang sumilay sa mga labi ko. Dahil sa excitement na makita siya ulit, mabilis ko siyang nilapitan at mahigpit na niyakap.​“Hey, I'm back!” masayang bulalas ko. “Hindi mo man lang ba ako i-we-welcome?!”​Sa halip na matuwa, kaagad lang akong inirapan ng bruha.​“Anong welcome ka riyan?” reklamo niya habang binabawi ang hininga. “Ako itong nagsalo ng lahat ng mga iniwan mong gawain dito! Akala ko nga hindi ka na uuwi, e!” bulalas nito sakin. With actions pa nga! ​Natawa na lang ako habang pinapanood siyang mag-rant sa harapan ko. Buti na lang talaga full-time business partner at best friend ko ang babaeng ito. Kung hindi dahil sa kanya, baka wala na akong magaling na assistant owner ngayon. Bilib din naman ako sa kakayahan niya—napakahusay n

​​A sheer wave of pain deep within me woke me up in an unbearable manner. Kaagad din naman akong nagulat nang makita siyang nasa ibabaw ko.​“Caden?!” gulat kong tanong rito. He smiled and gave me a smacked kiss on my lips, saka ito nagpasuyo sa 'kin.​“It's feeling cold, baby...” he muffled,“ Just allow me to feel it inside your warmth... inside, hm?” he murmured softly, his tone playful yet laced with a deep, flirty rasp against my neck.​Hindi ako makapaniwalang natawa sa biglaang paglalambing nito sa 'kin. Damn him! Dinaan pa talaga sa baby talk, e. Ayaw talagang aminin na tinitigisan ito kay aga aga e!I give him a single nod. And ​he moved above me, and I let him drive me. The heat started building down there, and his rhythm was enough to give me those intense, burning sensations too. Kinuha ko ang dalawang kamay ni Caden at inilagay ko ito sa dibdib ko. I let him massage me there para magdagdagan itong init ng katawan ko. He was playfully pinching and teasing my sensitive, har

10 Caden and I came to an agreement. Kahit labag sa loob ko, pero ptangina! Tinanggap ko at pumayag pa rin ako. Kasi bakit? . .Syempre! 'Yun ang kagustuhan ng sarili kong katawan! Anong magagawa ko? Wala! Ptangina talaga!“I'll give you all the freedom you want, Sarena, and in return, you'll agree to what I'm asking from you... which is your complete, unfiltered surrender to me,” he murmured darkly.Wala sa sariling napatakip ako sa sarili kong katawan when his eyes slowly traced every curve of my frame, heavy with explicit desire. A slow, devious smirk rose on his handsome face.“Every single night, little mouse, you belong in my bed. I get to touch every inch of this gorgeous skin, taste every secret you keep, and make you scream my name until you forget your own.”“Is that even reasonable?!! Can't you ask for anything other than that?!!” reklamo ko.Natatawa lang 'yung gago habang tinitingnan akong naiinis sa kanya. P*ta! Anong nakakatawa sa mga sinasabi ko?! Mukha na ba akong kat

​Warning: The following chapter may be disturbing to some readers. Violence and heart-wrenching words might affect you. Please be advised—you have been warned!------------------------------------------------------​A loud, thunderous bang echoed inside the room. Sunod-sunod na nagsiliparan sa ere ang mga mahahaling baso at plato, bago kaagad na nabasag sa sahig.​“Tristan! Please! Kumalma ka!” umiiyak na sigaw ng kaniyang Mommy. Hindi siya makapasok sa silid nito matapos nitong mag-lock sa loob.​“’Y-Yung susi! Bilis! Pakikuha!” natatarantang utos ng Madam nang ayaw pa rin siyang pagbuksan ng anak nitong nagwawala sa galit.Tristan flipped the desk beside his bed, at iyon ang kasunod na nakakabinging kumalampag sa buong silid. Hindi niya matanggap sa sariling huli na ang lahat. He couldn't fucking accept the fact that Charlotte was in his brother's hands now. Hinding-hindi niya iyon matatanggap! Not until he claimed her back—where she belonged​“No... Charlotte can't do this! Mahal

“Tristan!” the Madam hurried at kaagad dinaluhan ang anak nitong nagwawala. Nasasaktan niya itong niyakap, causing the anger in him to fade.​“What is happening, my child?! A...Anong nangyayari sa ’yo!” Hindi na niya kayang tingnan ang nasasaktan niyang anak.“I’m hurting, Mom,” Tristan’s voice was barely a whisper.​Nanginginig siya sa takot. He experiences a severe headache sa tuwing may alaalang sumasagi sa isip niya. Gusto niya lang naman maalala lahat ng nakalimutan niya—masama ba 'yong gawin? It was already too much of a punishment just by forgetting important memories. Pati ba naman sa pagbabalik ng kaunting alaala niya, kailangan pa siyang pahirapan?​Oh, God. Why are you letting my son suffer like this? was the Madam's silent rant in her head habang hawak sa bisig ang anak.​The room was total chaos. Maraming nakakalat na sirang bubog at gamit. Pati ang mga damit at aparador ni Tristan, hindi nakaligtas sa mga kamay niya.​He couldn't just ease the pain by taking painkillers,

​When things get blurry, sometimes all a person needs in life is a little escape—and a fresh place covered in sweet green.​Charlotte was currently enjoying the vast view of her garden, admiring the blooming flowers as she gently watered them.​“Halooo mga baby ko!” She smiled widely, showering the plants with so much joy. She was too ecstatic, overjoyed by the simple thought that Paul was finally coming home today.​Finally! Uuwi na rin si Paul ngayon. I can't wait to hug him. God, I miss my husband so much already.​She let out a soft sigh, humming happily to herself as she moved to water another batch of flowers. But her brief moment of peace didn't last long.​“Ang daming dugo naman 'yan?! Kay Sir lahat 'yan?”​“Oo, e. Rinig ko nga, may iba pa raw siyang sugat na hindi pa masyadong gumagaling...”​“Kawawa naman si Sir. Ano kaya ang totoong nangyari sa kanya?”​“Oo nga, no? Nakita mo 'yong sugat niya sa may ulo niya? 'Yung naka-bandeha? Sa pagkakaalam ko, it was from a bullet. Tuma

​Nagising si Charlotte sa malakas na kalabog sa ibabaw mismo ng room niya. Pupungas-pungas pa ang mga mata nitong ibinuka ang mga iyon at nagulat pa nang maging sunod-sunod ang kalampag ng mga bagay sa kisame ng kwartong kinaroroonan niya.​Hindi pa naproproseso ng utak niya ang nangyayari when she heard a loud bang above her.​Curious, kaagad siyang lumabas ng kwarto, only to be greeted by a lot of wounded maids going down the grand staircase—'yung iba ay halos mangiyak-ngiyak pa. Parang may kung anong kaguluhan ang nangyayari sa taas, at ngayon lang din niya napagtantong sa guest room pala siya natulog. And not on her own room.​“Parang nasisiraan na ng bait si Sir... nakakatakot siya!” Halos manginig sa takot ang maid habang nagsusumbong kay Nanay Flor, na katulad nila ay nag-aalala rin nang matindi. Walang nangangahas na pumasok sa room nito kaya nagwawala na ito sa loob. They were all waiting for him to calm down bago ulit umakyat sa itaas.​“Clean your wounds, Tina, at get some

​“T... Tristan?!” hinihingal nitong sambit.​Inilibot ni Charlotte ang tingin sa boung paligid at nakitang wala na ang lalaking nakita niya kanina mula sa baba ng balkonahe. Kinakabahan siyang naglakad-lakad pa sa paligid habang nagbabakasakaling hindi lang siya nag-mamalikmata sa nakita.​Fuck! Bakit wala na siya rito? Did I... really just hallucinate things? That I saw Tristan from up there?... I'm sure I'm not hallucinating things! I'm still in my right mind! Sermon nito sa sarili. Kulang nalang ay sabunutin nito ang sariling buhok.​“For Pete's sake, Tristan, magpakita ka!” paos na sambit nito. Gusto niyang maiyak pero pinipigilan niya ang sarili dahil ayaw niyang aminin na gawa-gawa lang niyon ng isip niya. Desperado siyang makita ito ulit, kaya hinding-hindi niya tatanggapin na namalikmata lang siya kanina.​Sinubukan pa ngang ulit lumibot ni Charlotte sa buong paligid. At wala siyang pakialam kung malamig man ito o gabi na. Ang tanging nasa isip niya lang ay ang makumpirmang na

​“Tristan?”​Kaagad naman siyang tiningnan ng lalaki na may ngiti sa mga labi. He was holding Charlotte's face habang nakahiga ito sa mga tuhod niya.​“Yes, baby?” malambing nitong sabi.​Charlotte looked at him straight in the eyes saka nagsalita.​“What if...” parang biglang sumeryoso ang mukha nito bago ipinagpatuloy ang sinasabi, “bigla kang mawala? Tapos pagbalik mo, hindi mo na ako maalala? Will you still fall in love with me the way you do right now?”​It was a question out of nowhere, parang na-curious lang si Charlotte bigla. Parang gusto rin niya malaman kung ano ang maaring isagot sa kanya ni Tristan sa tanong niya. She's waiting for Tristan answered pero...iba ang ginawa nito.​Tristan kissed her first on the lips—a quick kiss filled with love and devotion, erasing all of Charlotte's apprehensions. Saka siya sinagot ni Tristan as he pulled away from the kiss.He looked straight on Charlotte's eye's, and said,​“It won't ever happen, baby.” It was an assurance, somewhat lik