LOGIN“Tristan?”
Kaagad naman siyang tiningnan ng lalaki na may ngiti sa mga labi. He was holding Charlotte's face habang nakahiga ito sa mga tuhod niya. “Yes, baby?” malambing nitong sabi. Charlotte looked at him straight in the eyes saka nagsalita. “What if...” parang biglang sumeryoso ang mukha nito bago ipinagpatuloy ang sinasabi, “bigla kang mawala? Tapos pagbalik mo, hindi mo na ako maalala? Will you still fall in love with me the way you do right now?” It was a question out of nowhere, parang na-curious lang si Charlotte bigla. Parang gusto rin niya malaman kung ano ang maaring isagot sa kanya ni Tristan sa tanong niya. She's waiting for Tristan answered pero...iba ang ginawa nito. Tristan kissed her first on the lips—a quick kiss filled with love and devotion, erasing all of Charlotte's apprehensions. Saka siya sinagot ni Tristan as he pulled away from the kiss. He looked straight on Charlotte's eye's, and said,“It won't ever happen, baby.” It was an assurance, somewhat like a promise already, telling Charlotte she didn't need to worry if ever that thing happened. “I won't ever forget this type of sweet and very special memory of us, Charlotte.” Hindi magawang kiligin ng dalaga sa mga sinabing iyon ni Tristan sa kanya. “Then how ab—” “Brrrrrrr....” Charlotte suddenly woke up to her phone buzzing. Nahirapan kaagad siyang gumalaw sa higaan nang maramdamang medyo mabigat ang katawan, maybe because she had slept longer due to sheer exhaustion all day. She was catching her breath when her curiosity led her to glance at the wall clock, and she gasped at the time. 12 AM. Did I really sleep that long? Kanina lang hapon, tapos ngayon paggising ko, dis-oras na ng gabi. Fuck! Hindi pa tuluyang nakaka rehistro sa isip niya ang mga nangyayari ng makarinig ulit siya ng ingay. “Brrrrrrr....” Kaagad na nabaling ang atensyon ni Charlotte sa phone niyang nasa bedside table. Nakalimutan niyang kaya pala siya nagising ay dahil doon. She extended her arms saka sinagot ang tawag. She moved from her bed, slipped into her sandals, and, without thinking, walked toward the balcony. “Hi, baby...” It was Paul's soothing voice. Isang ngiti kaagad ang sumilay sa mga labi niya nang marinig ang boses ng asawa. Charlotte's face lit up when she stepped fully out onto the balcony, greeted by the heavy silence of the night. The cold wind hugged her warm body, and she found herself idly watching the beautiful stars in the sky. “Nagtatampo ako sa 'yo!” sabay pout niya kahit alam niyang hindi naman iyon makikita ng kasintahan. She heard Paul's small chuckle from the other line, kaya mas lalo lang siyang nagtampo. “Honey, I'm sorry. Hindi ako kaagad nakapagsabi sa 'yong aalis ako...” She extended her arms upward, tracing the pattern of the stars in the sky. Nagtatampo siya kaya wala siyang planong magsalita nang marami, pero kahit na ganun ay pinakinggan niya parin ang paliwanag nito. “It was a sudden meeting, honey... I'm sorry, promise, babawi ako sa 'yo next time, hm? 'Wag ka nang nagtampo, please?” pang lalambing nito kay Charlotte. But Charlotte's attention was away from Paul's. Her fingers landed on the last star she traced, and completely out of nowhere, a name slipped past her lips. “Leo.” “Huh? Ano?..Honey? May sinasabi ka?” naguguluhan sambit ni Paul sa tawag. Parang baliw na napasabunot si Charlotte sa sariling buhok nang mapagtanto ang sinabi. “huh?!...” patay malisyang sambit naman ni Charlotte bigla. Kinakabahan at hindi alam ang sasabihin, “a... ayos lang naman, honey!” kaagad niyang dugtong ng hindi na mas lalong magtaka si Paul kung bakit wala sa kanya ang attention nito. “Alam ko namang busy ka, so... naiintindihan ko naman! Basta umuwi ka kaagad, huh?” paliwanag nalang nito. Kasi iyon na lang ang naisip niyang sabihin habang pasimpleng napapapikit sa kinatatayuan sa katangahan. Parang tanga lang, talaga bang binanggit mo pa sa mismong asawa mo ang zodiac sign ni Tristan?! Damn it! Gusto ko lang namang i-trace ang zodiac sign ni Tristan kasi iyon ang nakikita ko ngayon sa langit! But I ended up saying it out loud—and right to my husband's ear! Gaga ka talaga, Charlotte! Manalangin ka na lang talagang hindi iyon narinig ni Paul. Kainis! “Honey?” Kaagad tumino si Charlotte nang marinig ulit ang malambot na boses ng asawa. “Oh... y–yes, honey?” bago ito sumagot, limang segundo muna siyang natigilan. “May gusto ka bang sabihin sa akin, hm?” kumunot ang noo ni Charlotte at parang kinakabahan sa tanong na yun.“How about your day? Kamusta 'yung last shoot mo? Maayos lang ba ang lahat? Hindi ka naman uminom masyado, diba?” parang natanggalan ng tinik sa katawan si Charlotte nang sabihin iyon sa kanya. And a guilt of pain hit her back ng may marealize bigla. Parang biglang nakaramdam ng konsensya si Charlotte sa mga tanong na iyon ni Paul. Damn it! How could I always hurt my husband like this? Napakabait ni Paul at mapagmahal, kaya bakit nagagawa pa rin niya itong saktan?! Nahihiyang sumagot si Charlotte at matamis na nagpaliwanag. “Maayos naman iyong shoot namin, honey. Saka hindi naman ako masyadong nagpakalasing doon kasi bawal din naman sa akin, and...” napakagat siya sa ibabang labi nang maisip na ang dapat na surpresa niya sa asawa ay hindi na magiging surprise dahil sa tawag na ito lang niya masasabi. “My one-month leave was approved.” “Oh?! Really?! My god, honey, that's such good news!” halos sumigaw na sa tuwa ang asawa sa kabilang linya. Her husband was having a blast of happiness, while she remained frozen in place, struggling to smile back at the good news. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa sa gulat at saya ni Paul. Maybe she should be happy because she'd finally have time for her husband—and the same went for him. Smile, Charlotte. You should be glad, same with your husband. Matagal niyo nang plinano ito, she cheered herself up silently, until something else crossed her mind. “Uhmm... honey?” sambit niya sa asawang kasalukuyang nagdiriwang sa kabilang linya. Kaagad namang kumalma ito nang marinig ang seryosong tono ng boses niya. “Yes, hon? May sasabihin ka ba?” Alam na kaya niya na may bagong gumagamit ng kwarto ni Tristan ngayon? O baka nasabihan na siya? “Ah... eh... 'yung kwarto kasi ni Tristan?” parang nahihiya pa niyang binanggit ang pangalan ng lalaki dahil alam nilang pareho ang nakaraan doon. Her husband fell silent the moment she mentioned Tristan's name, kaya kahit naiilang ay ipinagpatuloy niya ang sasabihin. “Mayroon na kasing bagong nagmamay-ari ng kwarto. It's your cousin raw, sabi ni Nay Flor,” paliwanag niya. She wanted to hear Paul's opinion, but her husband suddenly changed his tone. “Ganun ba? I'll ask Mom about it later. But for now, maybe you should stay away muna from that room, kasi baka ayaw nina Mommy ang pagpunta doon, hon. Just... wait for me home, okay?” it was like a dismissive tone pero binalewala niya nalang kasi pati rin naman siya naiilang pang mag usap basta patungkol kay Tristan. She nodded as if Paul was standing right in front of her, then bit her lip. Paul ended the call because he still had work to do, leaving her with no choice but to say goodbye. “I'll be going back to work na, honey! Mamaya na lang ulit, okay? Stay safe and happy there... I love you!” Parang may kung anong bumikig sa lalamunan ni Charlotte nang biglang huminto ang mga mata niya sa ibaba ng balcony. The call hadn't ended yet, but right there, she let her phone slip straight out of her palms out of pure, sudden shock. Hindi niya mapigilan ang panginginig sa kaba at takot nang makita ang lalaki sa ibaba ng balkonahe. Wearing a white shirt and fitted joggers that hugged his frame, with messy hair and a blank expression, he stood completely still, staring right up at her from the dark. And now it all made sense—the heavy, unsettling feeling she'd had all evening. Kanina niya pa pala ako tinitingnan...The moment I entered the balcony, he's been there already... silently... staring at me. “Tristan.”Warning: The following chapter may be disturbing to some readers. Violence and heart-wrenching words might affect you. Please be advised—you have been warned!------------------------------------------------------A loud, thunderous bang echoed inside the room. Sunod-sunod na nagsiliparan sa ere ang mga mahahaling baso at plato, bago kaagad na nabasag sa sahig.“Tristan! Please! Kumalma ka!” umiiyak na sigaw ng kaniyang Mommy. Hindi siya makapasok sa silid nito matapos nitong mag-lock sa loob.“’Y-Yung susi! Bilis! Pakikuha!” natatarantang utos ng Madam nang ayaw pa rin siyang pagbuksan ng anak nitong nagwawala sa galit.Tristan flipped the desk beside his bed, at iyon ang kasunod na nakakabinging kumalampag sa buong silid. Hindi niya matanggap sa sariling huli na ang lahat. He couldn't fucking accept the fact that Charlotte was in his brother's hands now. Hinding-hindi niya iyon matatanggap! Not until he claimed her back—where she belonged“No... Charlotte can't do this! Mahal
“Tristan!” the Madam hurried at kaagad dinaluhan ang anak nitong nagwawala. Nasasaktan niya itong niyakap, causing the anger in him to fade.“What is happening, my child?! A...Anong nangyayari sa ’yo!” Hindi na niya kayang tingnan ang nasasaktan niyang anak.“I’m hurting, Mom,” Tristan’s voice was barely a whisper.Nanginginig siya sa takot. He experiences a severe headache sa tuwing may alaalang sumasagi sa isip niya. Gusto niya lang naman maalala lahat ng nakalimutan niya—masama ba 'yong gawin? It was already too much of a punishment just by forgetting important memories. Pati ba naman sa pagbabalik ng kaunting alaala niya, kailangan pa siyang pahirapan?Oh, God. Why are you letting my son suffer like this? was the Madam's silent rant in her head habang hawak sa bisig ang anak.The room was total chaos. Maraming nakakalat na sirang bubog at gamit. Pati ang mga damit at aparador ni Tristan, hindi nakaligtas sa mga kamay niya.He couldn't just ease the pain by taking painkillers,
When things get blurry, sometimes all a person needs in life is a little escape—and a fresh place covered in sweet green.Charlotte was currently enjoying the vast view of her garden, admiring the blooming flowers as she gently watered them.“Halooo mga baby ko!” She smiled widely, showering the plants with so much joy. She was too ecstatic, overjoyed by the simple thought that Paul was finally coming home today.Finally! Uuwi na rin si Paul ngayon. I can't wait to hug him. God, I miss my husband so much already.She let out a soft sigh, humming happily to herself as she moved to water another batch of flowers. But her brief moment of peace didn't last long.“Ang daming dugo naman 'yan?! Kay Sir lahat 'yan?”“Oo, e. Rinig ko nga, may iba pa raw siyang sugat na hindi pa masyadong gumagaling...”“Kawawa naman si Sir. Ano kaya ang totoong nangyari sa kanya?”“Oo nga, no? Nakita mo 'yong sugat niya sa may ulo niya? 'Yung naka-bandeha? Sa pagkakaalam ko, it was from a bullet. Tuma
Nagising si Charlotte sa malakas na kalabog sa ibabaw mismo ng room niya. Pupungas-pungas pa ang mga mata nitong ibinuka ang mga iyon at nagulat pa nang maging sunod-sunod ang kalampag ng mga bagay sa kisame ng kwartong kinaroroonan niya.Hindi pa naproproseso ng utak niya ang nangyayari when she heard a loud bang above her.Curious, kaagad siyang lumabas ng kwarto, only to be greeted by a lot of wounded maids going down the grand staircase—'yung iba ay halos mangiyak-ngiyak pa. Parang may kung anong kaguluhan ang nangyayari sa taas, at ngayon lang din niya napagtantong sa guest room pala siya natulog. And not on her own room.“Parang nasisiraan na ng bait si Sir... nakakatakot siya!” Halos manginig sa takot ang maid habang nagsusumbong kay Nanay Flor, na katulad nila ay nag-aalala rin nang matindi. Walang nangangahas na pumasok sa room nito kaya nagwawala na ito sa loob. They were all waiting for him to calm down bago ulit umakyat sa itaas.“Clean your wounds, Tina, at get some
“T... Tristan?!” hinihingal nitong sambit.Inilibot ni Charlotte ang tingin sa boung paligid at nakitang wala na ang lalaking nakita niya kanina mula sa baba ng balkonahe. Kinakabahan siyang naglakad-lakad pa sa paligid habang nagbabakasakaling hindi lang siya nag-mamalikmata sa nakita.Fuck! Bakit wala na siya rito? Did I... really just hallucinate things? That I saw Tristan from up there?... I'm sure I'm not hallucinating things! I'm still in my right mind! Sermon nito sa sarili. Kulang nalang ay sabunutin nito ang sariling buhok.“For Pete's sake, Tristan, magpakita ka!” paos na sambit nito. Gusto niyang maiyak pero pinipigilan niya ang sarili dahil ayaw niyang aminin na gawa-gawa lang niyon ng isip niya. Desperado siyang makita ito ulit, kaya hinding-hindi niya tatanggapin na namalikmata lang siya kanina.Sinubukan pa ngang ulit lumibot ni Charlotte sa buong paligid. At wala siyang pakialam kung malamig man ito o gabi na. Ang tanging nasa isip niya lang ay ang makumpirmang na
“Tristan?”Kaagad naman siyang tiningnan ng lalaki na may ngiti sa mga labi. He was holding Charlotte's face habang nakahiga ito sa mga tuhod niya.“Yes, baby?” malambing nitong sabi.Charlotte looked at him straight in the eyes saka nagsalita.“What if...” parang biglang sumeryoso ang mukha nito bago ipinagpatuloy ang sinasabi, “bigla kang mawala? Tapos pagbalik mo, hindi mo na ako maalala? Will you still fall in love with me the way you do right now?”It was a question out of nowhere, parang na-curious lang si Charlotte bigla. Parang gusto rin niya malaman kung ano ang maaring isagot sa kanya ni Tristan sa tanong niya. She's waiting for Tristan answered pero...iba ang ginawa nito.Tristan kissed her first on the lips—a quick kiss filled with love and devotion, erasing all of Charlotte's apprehensions. Saka siya sinagot ni Tristan as he pulled away from the kiss.He looked straight on Charlotte's eye's, and said,“It won't ever happen, baby.” It was an assurance, somewhat lik







