Novels by Somrudee RakT

เวลาผ่านไปพักใหญ่...ฟ้าที่รีบบึ่งรถตามมาด้วยความร้อนใจ ยืนหอบเหนื่อยพิงขอบประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ เขามองพี่สาวฝาแฝดที่สภาพดูไม่จืดอยู่ห่าง ๆ“ชมพู... พี่แน่ใจนะว่าทำแบบนี้แล้วพี่เก่งจะชอบ”ฟ้าถามขึ้นขณะมองดูพี่สาวกำลังง่วนกับการแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมและขนของใช้ผู้ชายเข้าบ้าน“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เขาชอบ แต่ฉันทำเพื่อให้เขาอยู่ได้อย่างสบายใจ”ชมพูตอบเสียงเรียบขณะกำลังแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นประจำตัวกฤษฏ์“ผมว่าพี่เลิกยุ่งกับเขาเถอะ พี่เก่งตอนนี้น่ากลัวจะตาย พี่ก้องยังบอกเลยว่าตอนไปเยี่ยมที่คุก แววตาพี่เก่งเหมือนคนไม่มีหัวใจแล้ว”“คนไม่มีหัวใจน่ะแหละดี... เพราะฉันจะใส่หัวใจดวงใหม่เข้าไปให้เขาเอง ฟ้าไม่ต้องยุ่ง เรื่องนี้พี่ฉันจัดการเอง”ฟ้าได้แต่ถอนหายใจ เขารู้ดีว่าถ้าชมพูปักใจเจ็บหรือปักใจรักอะไรแล้ว ไม่มีทางที่ใครจะห้ามได้“เออ ๆ ตามใจพี่เถอะ แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ ถ้าอสูรกายมันตื่นขึ้นมาจริง ๆ ... พี่นั่นแหละจะเจ็บเป็นคนแรก”เขาหันหลังแล้วเดินกลับไปชมพูยิ้มรับคำเตือนนั้นด้วยความทะนง“อสูรกายก็น่าตื่นเต้นดีออก... ฉันเบื่อพวกเจ้าชายเต็มทีแล้วล่ะ!”ชมพูเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง จั

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมบนหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูดังรัวติดกันเป็นจังหวะ ยอดไลก์รูปภาพล่าสุดที่เธอเพิ่งโพสต์ไปพุ่งทะลุหลักแสนในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ‘ชมพู’ หรือ ชมพู ศิริวารีวงศ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในโซนวีไอพีของคาเฟ่หรูใจกลางเมืองที่ต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือน เธออยู่ในชุดเดรสแบรนด์เนมสีนู้ดรัดรูปที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีแดงสดเลื่อนหน้าจอเช็กฟีดแบ็กด้วยสายตาพึงพอใจฉากหน้าของเธอคืออินฟลูเอนเซอร์สาวอิมพอร์ตจากเมืองนอกที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา ทุกโพสต์คือความเพียบพร้อม ชีวิตที่ดูแพงไปเสียทุกตารางนิ้วคือสินค้าที่เธอขายให้โลกโซเชียลได้รับชมทว่าความสนใจในตัวเลขกลวงเปล่าเหล่านั้นมลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าจอเปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้าจาก ‘ฟ้า’ น้องชายฝาแฝดของเธอ“มีอะไร ฉันยุ่งอยู่” ชมพูกรอกเสียงลงไปอย่างเสียไม่ได้ขณะปัดปอยผมสลวย[ชมพู! ข่าวใหญ่!] ปลายสายกระหืดกระหอบจนเสียงหลง[พี่ก้องขับรถออกไปรับไอ้พี่เก่งที่เรือนจำแล้วนะ]มือที่ถือโทรศัพท์ของชมพูสั่นสะท้านขึ้นมาเสียดื้อ ๆ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับสูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่งจนหูอื้อสอง

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งรถแล่นเข้าสู่เขตตัวเมืองที่การจราจรเริ่มติดขัด ก้องภพชำเลืองมองคนข้าง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลปึกหนาจากคอนโซลกลาง แล้วยื่นส่งให้กฤษฏ์“นี่เงินสำหรับหนึ่งเดือนแรก เอาไว้ใช้ตั้งตัวก่อนนะ”ก้องภพพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในความรู้สึกของกฤษฏ์ มันกลับแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ที่บอบช้ำของเขากฤษฏ์ก้มมองซองเงินที่หนาเตอะในมือพี่ชาย แววตาคมกริบที่เคยสุกสกาว และเต็มไปด้วยความมั่นใจในฐานะพระเอกแถวหน้า บัดนี้ว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมดำ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับซองนั้น ปล่อยให้ก้องภพถือมันค้างไว้อย่างนั้น“พ่อกับแม่ล่ะ”คำถามสั้น ๆ แต่หนักอึ้งหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผากของกฤษฏ์ก้องภพชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือซองเงินสั่นไหวเล็กน้อย เขาวางซองเงินไว้บนตักของกฤษฏ์ แล้วลอบถอนหายใจยาว แววตาของก้องภพเต็มไปด้วยความลำบากใจ“ท่านยังไม่พร้อมเห็นหน้าแกตอนนี้นะเก่ง”ก้องภพพยายามเลือกใช้คำพูดที่ถนอมน้ำใจที่สุด“แกก็รู้... ว่าข่าวเรื่องของแกกับเด็กคนนั้น... มันส่งผลกระทบวงกว้างแค่ไหน ข่าวฉาวหน้าหนึ่งเป็นเดือน ๆ มันทำให

เสียงบานประตูเหล็กทึบตอกหมุดแน่นหนาของเรือนจำพิเศษเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เสียงกลไกฝืดเคืองเสียดสีกันดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ มันคือเสียงที่นักโทษทุกคนเฝ้ารอคอย ทว่าสำหรับ ‘กฤษฏ์ อรัญเดชานนท์’ หรือ ‘เก่ง’ อดีตพระเอกซูเปอร์สตาร์แถวหน้าของเมืองไทย มันกลับเป็นเพียงเสียงสัญญาณที่บ่งบอกถึงการเปลี่ยนผ่านจากนรกขุมหนึ่ง ไปสู่นรกอีกขุมหนึ่งที่กว้างใหญ่กว่าเดิมเท่านั้นแสงแดดจ้ายามบ่ายของกรุงเทพมหานครสาดกระทบลงมาอย่างไม่ปรานี กฤษฏ์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับจูนวิสัยทัศน์ที่คุ้นชินกับความมืดมิดและแสงไฟสลัวมาตลอดสองปีเต็มใบหน้าคมคายที่เคยหล่อเหลาไร้ที่ติ บัดนี้ซูบตอบลงไปอย่างเห็นได้ชัด สันกรามคมกริบเด่นชัดขึ้นใต้กรอบหน้า เส้นผมที่เคยถูกจัดแต่งทรงอย่างดีโดยช่างผมระดับประเทศ ถูกตัดสั้นเกรียนและเพิ่งจะเริ่มยาวระต้นคอ ผิวพรรณที่เคยได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันตอนนี้กลับกร้านแดด และกระด้างขึ้นเขากระชับกระเป๋าสัมภาระใบย่อมในมือแน่น สูดลมหายใจเอาความร้อนระอุและควันไอเสียของถนนเข้าปอด รสชาติของอิสรภาพไม่ได้หอมหวานอย่างที่เขียนไว้ในบทละครที่เขาเคยท่องจำเลยสักนิด สำหรับเขา... มันคือการถูกผลักออกมายืนเปลือยเปล่าบ