MUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย

เสียงบานประตูเหล็กทึบตอกหมุดแน่นหนาของเรือนจำพิเศษเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เสียงกลไกฝืดเคืองเสียดสีกันดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ มันคือเสียงที่นักโทษทุกคนเฝ้ารอคอย ทว่าสำหรับ ‘กฤษฏ์ อรัญเดชานนท์’ หรือ ‘เก่ง’ อดีตพระเอกซูเปอร์สตาร์แถวหน้าของเมืองไทย มันกลับเป็นเพียงเสียงสัญญาณที่บ่งบอกถึงการเปลี่ยนผ่านจากนรกขุมหนึ่ง ไปสู่นรกอีกขุมหนึ่งที่กว้างใหญ่กว่าเดิมเท่านั้น

แสงแดดจ้ายามบ่ายของกรุงเทพมหานครสาดกระทบลงมาอย่างไม่ปรานี กฤษฏ์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับจูนวิสัยทัศน์ที่คุ้นชินกับความมืดมิดและแสงไฟสลัวมาตลอดสองปีเต็ม

ใบหน้าคมคายที่เคยหล่อเหลาไร้ที่ติ บัดนี้ซูบตอบลงไปอย่างเห็นได้ชัด สันกรามคมกริบเด่นชัดขึ้นใต้กรอบหน้า เส้นผมที่เคยถูกจัดแต่งทรงอย่างดีโดยช่างผมระดับประเทศ ถูกตัดสั้นเกรียนและเพิ่งจะเริ่มยาวระต้นคอ ผิวพรรณที่เคยได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันตอนนี้กลับกร้านแดด และกระด้างขึ้น

เขากระชับกระเป๋าสัมภาระใบย่อมในมือแน่น สูดลมหายใจเอาความร้อนระอุและควันไอเสียของถนนเข้าปอด รสชาติของอิสรภาพไม่ได้หอมหวานอย่างที่เขียนไว้ในบทละครที่เขาเคยท่องจำเลยสักนิด สำหรับเขา... มันคือการถูกผลักออกมายืนเปลือยเปล่าบนโลกที่ไร้เงาให้ซ่อนตัวต่างหาก

สมองของเขาย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน คืนสุดท้ายในฐานะนักโทษชายกฤษฏ์

‘พรุ่งนี้มึงจะได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกแล้วนะเว้ยไอ้เก่ง’ เสียงทุ้มเจือความเอ็นดูของ ‘ผู้คุมชาญ’ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงวางกีตาร์โปร่งตัวเก่าลงบนโต๊ะไม้ ในห้องพักเวรยามที่กฤษฏ์มักจะถูกเรียกตัวมาช่วยงานเอกสารเสมอ

ผู้คุมหลายคนในที่นี้เอ็นดูเขา ไม่ใช่แค่เพราะเขาเคยเป็นดาราดังที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แต่เพราะกฤษฏ์ก้มหน้าก้มตาทำงานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายอย่างไม่ปริปากบ่น ขยันขันแข็ง ว่านอนสอนง่าย และที่สำคัญ... เขามอบความบันเทิงเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังแห่งนี้ได้

‘ร้องเพลงให้พวกพี่ฟังทิ้งทวนหน่อยดิวะ เอาเพลงไอ้วงฝรั่งที่พี่ชาญชอบน่ะ’ ผู้คุมอีกคนร้องขอ

กฤษฏ์ในชุดนักโทษสีฟ้า รับกีตาร์โปร่งตัวนั้นมาวางบนตัก นิ้วเรียวยาวที่เคยจับถ้วยรางวัลระดับประเทศ ตอนนี้มีแต่รอยด้านหนาจากการทำงานหนักในเรือนจำ เขากรีดนิ้วลงบนสายกีตาร์ ปรับจูนเสียงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเกากีตาร์เป็นทำนองเพลงบัลลาดนุ่มนวลของ Westlife (เวสต์ไลฟ์) ตามคำขอ เสียงทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์ของเขาสะกดให้ผู้คุมสี่ห้าคนในห้องนั่งฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม บางคนถึงกับเคาะจังหวะตามเบา ๆ

เมื่อเพลงฝรั่งจบลง กฤษฏ์ก็ร้องเพลงไทยสากลฮิต ๆ เมื่อสองปีก่อน และเพลงประกอบละครที่เขาเคยร้องและเล่นเป็นพระเอกให้ฟังอีกสองสามเพลง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของผู้คุม ทุกคนดูมีความสุข... ยกเว้นตัวเขาเอง

‘ร้องเพลงนั้นให้พี่ฟังหน่อยสิ เพลงเกาหลีที่แกชอบร้องน่ะ’ ผู้คุมชาญเอ่ยขึ้น

นิ้วที่กำลังจะกรีดลงบนสายกีตาร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีใครในห้องนั้นสังเกตเห็นความว่างเปล่าที่พาดผ่านดวงตาคมกริบของอดีตซูเปอร์สตาร์ เขาไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้าน ไม่ได้มีน้ำตาเอ่อล้น มีเพียงความด้านชาที่เกาะกุมก้อนเนื้อในอกซ้ายราวกับมันได้ตายไปแล้ว ก่อนที่นิ้วหยาบกร้านจะค่อย ๆ บรรเลงโน้ตตัวแรกของเพลง Magic Castle (เมจิก คาสเซิล) ของวงดงบังชินกิ

มันไม่ใช่เพลงที่เขาชอบ... แต่มันเป็นเพลงที่ ‘ลิน’ ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารักสุดหัวใจชอบฟังต่างหาก

‘มิ ดึล ซู อิน นา โย นา เอ กุม โซ เก ซอ

นอ นึน มา บอ เบ ปา จิน คง จู รัน กอล…

(เธอจะเชื่อไหม ว่าในห้วงฝันของฉัน

เธอคือเจ้าหญิงผู้ต้องมนตร์…)’

เสียงร้องของกฤษฏ์ทุ้มต่ำ ราบเรียบ และมั่นคง ราวกับเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้ขับขาน

ทว่าลึกลงไปในแววตาที่ทอดมองกำแพงคุกอันลอกร่อน ภาพของลินยังคงฉายซ้ำ...

ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในวันนั้น วันที่ความรักอันวิปริตเห็นแก่ตัวของเขาทำลายชีวิตเธอ

ทำลายความฝัน

และทำลายทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อล่ามเธอไว้กับตัว

เขาไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไป… ความรู้สึกผิดบาปมันกัดกินเขาจนทะลุขีดจำกัดของความเจ็บปวดไปนานแล้ว

ผลตอบแทนของการกระทำนั้น ก็คือการที่เขาต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้ สูญเสียเธอไปตลอดกาล และเหลือเพียงตัวเปล่าเล่าเปลือย

ไม่มีใครในเรือนจำรู้หรอกว่า ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย และการให้ความร่วมมืออย่างดีเยี่ยมของนักโทษชายกฤษฏ์... ตัวตนของเขาได้แหลกสลายไปตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาแล้ว

เขาไม่ได้รู้สึกรู้สากับความทุกข์หรือความสุขอีกต่อไป

ทุก ๆ เช้าที่ลืมตาตื่น เขาไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อชดใช้กรรม...

เขาแค่หายใจทิ้งไปวัน ๆ เพื่อรอเวลาถูกผลักไสออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก ในฐานะเศษซากที่กลวงโบ๋เท่านั้น

“เก่ง...”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยดึงกฤษฏ์ให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันขมขื่น เขากะพริบตาไล่ความทรงจำในอดีต ก่อนจะปรับโฟกัสสายตาไปยังภาพตรงหน้า

ที่ริมทางเท้าฝั่งตรงข้าม รถยุโรปคันหรูระดับผู้บริหารอย่าง ‘เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส-คลาส’ สีดำสนิทจอดเทียบรออยู่ กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบความหล่อเหลามาคล้ายคลึงกับเขา หากแต่เป็นเวอร์ชันที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ กว่าในทุกกระเบียดนิ้ว

‘ก้องภพ อรัญเดชานนท์’ หรือ ‘ก้อง’ พี่ชายแท้ ๆ ของเขา เปิดประตูลงจากรถ เขาสวมชุดสูทสั่งตัดพอดีตัวสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตด้านในขาวสะอาดไร้รอยยับ รองเท้าหนังขัดมันปลาบ รูปลักษณ์ที่สง่างามและภูมิฐานนั้นช่างขัดแย้งกับสภาพของกฤษฏ์ในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

รอยยิ้มแสนดีที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของพี่ชายคนโตเสมอถูกส่งมาให้ พร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและโล่งอก

“ขึ้นรถเถอะเก่ง... กลับกัน”

กฤษฏ์ยืนนิ่ง มองภาพพี่ชายที่แสนดีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมาอย่างซับซ้อน มันมีความละอายใจ มีความอิจฉา และมีความน้อยเนื้อต่ำใจที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่จำความได้

ก้องภพรักเขา... กฤษฏ์รู้เรื่องนั้นดี พี่ชายคนนี้คอยปกป้องเขาเสมอ คอยตามล้างตามเช็ดปัญหาที่เขาก่อ แต่ความรักของก้องภพก็เปรียบเสมือนแสงสว่างเจิดจ้าที่ยิ่งสาดส่องลงมา ก็ยิ่งทำให้เงาของกฤษฏ์ดูมืดมิด และอัปลักษณ์มากขึ้นเท่านั้น

พ่อไม่เคยพอใจในตัวเขา ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ยังเป็นรองพี่ชายในทุกเรื่องอยู่ดี แม้แต่ในเวลาที่เขาโด่งดังมีชื่อเสียงระดับประเทศ ในสายตาของ ‘ประมุขแห่งเอรันเวลเรน’ กฤษฏ์ก็เป็นแค่ลูกชายคนเล็กที่ไม่ได้เรื่อง เป็นพวกเต้นกินรำกินที่สู้ก้องภพ ทายาทอันดับหนึ่งผู้เพียบพร้อมทั้งมันสมอง และวิสัยทัศน์ทางธุรกิจไม่ได้

ส่วนแม่... แม้จะรัก และแอบส่งเสียสนับสนุนเขาอยู่เงียบ ๆ แต่แม่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าลุกขึ้นมาปกป้องเขาจากการกดขี่ของพ่อ

ตั้งแต่คุณตาเสีย บ้านหลังนั้นก็ไม่ใช่บ้านของเขาอีกต่อไป… เป็นเพียงที่ซุกหัวนอน ที่เขาอยากตะเกียกตะกายออกมา

กฤษฏ์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำชวนของพี่ชาย เขาก้าวเท้าหนัก ๆ เดินข้ามถนนไปขึ้นนั่งบนเบาะหนังแท้ราคาแพงในฝั่งผู้โดยสารด้วยความรู้สึกแปลกแยกอย่างรุนแรง

แอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นเปลือกไม้หอมระเหยในรถ ไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นสิ่งสกปรกที่กำลังทำลายความสมบูรณ์แบบของรถคันนี้

ก้องภพสตาร์ทรถและค่อย ๆ ขับเคลื่อนออกไปจากหน้าเรือนจำ บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มเบา ๆ อย่างนุ่มนวล

“ผอมลงไปเยอะเลยนะเรา” ก้องภพพยายามทำลายความเงียบ สายตาของเขาลอบมองน้องชายผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายครั้ง “ข้างในนั้น... ลำบากมากใช่ไหม”

“ก็ไม่ถึงตาย” กฤษฏ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งหางเสียง ไร้ซึ่งความผูกพันใด ๆ เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูตึกรามบ้านช่องและวิถีชีวิตของผู้คนที่เขาห่างหายไปถึงสองปี

ก้องภพถอนหายใจเบา ๆ เขาเข้าใจดีว่าน้องชายต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง แผลในใจของกฤษฏ์ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ พี่ชายอย่างเขาทำได้เพียงแค่รอเวลา และพยายามยื่นมือเข้าไปช่วยประคองให้กฤษฏ์กลับมายืนได้อีกครั้ง