MUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งรถแล่นเข้าสู่เขตตัวเมืองที่การจราจรเริ่มติดขัด ก้องภพชำเลืองมองคนข้าง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลปึกหนาจากคอนโซลกลาง แล้วยื่นส่งให้กฤษฏ์“นี่เงินสำหรับหนึ่งเดือนแรก เอาไว้ใช้ตั้งตัวก่อนนะ”ก้องภพพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในความรู้สึกของกฤษฏ์ มันกลับแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ที่บอบช้ำของเขากฤษฏ์ก้มมองซองเงินที่หนาเตอะในมือพี่ชาย แววตาคมกริบที่เคยสุกสกาว และเต็มไปด้วยความมั่นใจในฐานะพระเอกแถวหน้า บัดนี้ว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมดำ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับซองนั้น ปล่อยให้ก้องภพถือมันค้างไว้อย่างนั้น“พ่อกับแม่ล่ะ”คำถามสั้น ๆ แต่หนักอึ้งหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผากของกฤษฏ์ก้องภพชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือซองเงินสั่นไหวเล็กน้อยเขาวางซองเงินไว้บนตักของกฤษฏ์ แล้วลอบถอนหายใจยาว แววตาของก้องภพเต็มไปด้วยความลำบากใจ“ท่านยังไม่พร้อมเห็นหน้าแกตอนนี้นะเก่ง”ก้องภพพยายามเลือกใช้คำพูดที่ถนอมน้ำใจที่สุด“แกก็รู้ว่าข่าวเรื่องของแกกับเด็กคนนั้น... มันส่งผลกระทบวงกว้างแค่ไหน ข่าวฉาวหน้าหนึ่งเป็นเดือน ๆ มันทำให้หุ้นบริษ

ครืด... ครืด... ครืด...เสียงสมาร์ตโฟนที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟาสั่นรัวไม่หยุด หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ ‘ฟ้า’ โทรเข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นสายที่สิบ จนชมพูต้องจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เธอเดินไปคว้าโทรศัพท์มากดรับอย่างเสียไม่ได้“จะโทรจิกอะไรนักหนาฟ้า! คนกำลังยุ่ง!”[พี่อยู่ไหนเนี่ย! จู่ ๆ ก็ตัดสายไป ผมเป็นห่วงนะเว้ย!]ปลายสายโวยวายกลับมา“ฉันอยู่คอนโดพี่เก่ง กำลังทำความสะอาดห้องรอเขา แค่นี้นะ เลิกโทรมากวนได้แล้ว!”เธอสวนกลับแล้วกดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่สนคำทัดทานของน้องชาย ก่อนจะหันกลับไปง่วนกับการทำความสะอาดต่อเวลาผ่านไปพักใหญ่...ฟ้าที่รีบบึ่งรถตามมาด้วยความร้อนใจ ยืนหอบเหนื่อยพิงขอบประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ เขามองพี่สาวฝาแฝดที่สภาพดูไม่จืดอยู่ห่าง ๆ“ชมพู... พี่แน่ใจนะว่าทำแบบนี้แล้วพี่เก่งจะชอบ”ฟ้าถามขึ้นขณะมองดูพี่สาวกำลังง่วนกับการแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมและขนของใช้ผู้ชายเข้าบ้าน“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เขาชอบ แต่ฉันทำเพื่อให้เขาอยู่ได้อย่างสบายใจ”ชมพูตอบเสียงเรียบขณะกำลังแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นประจำตัวกฤษฏ์“ผมว่าพี่เลิกยุ่งกับเขาเถอะ พี่เก่งตอนนี้น่ากลัวจะตายพี่ก้องยังบอกเลยว่าตอนไปเยี่ยมที่

คำว่า ‘ดีแล้ว’ ของเขาเป็นคำโกหกที่เจ็บปวดที่สุด กฤษฏ์เพิ่งเข้าใจซึ้งถึงความจริงที่ว่า โลกใบนี้ไม่ต้องการเขาเลย จักรวาลนี้ไม่จำเป็นต้องมีดาวเคราะห์ที่มืดมิดและพังทลายอย่างเขาเพื่อให้ระบบสุริยะของคนอื่นยังคงทำงานต่อไปได้ เขาคือความว่างเปล่าที่ไม่มีใครคิดถึง ไม่มีใครรอคอย และไม่มีที่ให้ยืนอีกต่อไป“หึ ๆ... ฮ่า ๆ ๆ”เสียงหัวเราะแห้งแล้งหลุดออกมาจากลำคอ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กฤษฏ์หัวเราะเยาะในความน่าสมเพชของตัวเอง เขาก็แค่เศษขยะที่ถูกกวาดทิ้งไปเพื่อให้เจ้าของบ้านอยู่อย่างมีความสุขมากขึ้นเท่านั้นเองเขาก้มลงมองรูปครอบครัวในโทรศัพท์อีกครั้ง แสงสีขาวจ้าจากหน้าจอสะท้อนหยดน้ำใส ๆ ที่ร่วงหล่นลงกระทบตรงตำแหน่งใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขของเฌอริลิณญ์พอดี หยดน้ำตาของเขาบดบังรอยยิ้มของเธอจนบิดเบี้ยวกฤษฏ์สะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ท่ามกลางห้องที่สว่างไสวที่สุดและหรูหราที่สุด เขากลับพบว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่ในจักรวาลที่มืดมิด และหนาวเหน็บที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะจินตนาการได้เขากระแทกมือถือทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้งมีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของกฤษฏ์ และเสียงสะอื้นเบา ๆ ของชมพูที่ดังสะท้อนกำแพงทว่า แทนที่ชมพูจะร้องไห้ฟูมฟายและวิ่งหนีออกไปอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปควรจะทำ เธอกลับค่อย ๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากหางตาอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดอินฟลูเอนเซอร์สาวใช้มือยันพื้นไม้ ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนหยัดต่อหน้าผู้ชายที่เพิ่งโยนเธอทิ้งเหมือนเศษขยะ เธอปัดฝุ่น ที่มองไม่เห็นออกจากชุดเดรส จัดระเบียบเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้า ก่อนจะเชิดคางขึ้นสบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ของกฤษฏ์อย่างไม่สะทกสะท้าน“พี่เก่งคะ... พี่เลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะค่ะ”น้ำเสียงของชมพูเปลี่ยนจากความสั่นเครือเป็นความราบเรียบและเย็นชา“พี่บอกว่าชมพูทำลายผู้หญิงที่พี่รักที่สุดเหรอ? พี่ถามตัวเองดี ๆ เถอะค่ะ ว่าคนที่ทำลายเฌอริลิณญ์น่ะ คือชมพู... หรือความเห็นแก่ตัวของพี่เองกันแน่!”“หุบปาก!”กฤษฏ์ตวาดลั่น ชี้หน้าด่า“เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อลิน!”“ทำไมจะเรียกไม่ได้คะ ในเมื่อตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเขาก็ไม่ได้ใช้นามสกุลที่พี่อยากให้ใช้แล้ว!”ชมพูสว

ครืด... ครืด...เสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเรียกสติของเขาให้กลับมา กฤษฏ์เหลือบตามองหน้าจอ ที่แตกร้าวเป็นรอยบากยาว ปรากฏชื่อ ‘คุณท่าน’ สว่างวาบขึ้นมากฤษฏ์แค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างปิดไม่มิด‘ผู้ให้กำเนิด’คนที่ไม่เคยแม้แต่จะโผล่หน้าไปเยี่ยม หรือส่งทนายความไปดูแลเขาตลอดสองปีที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในเรือนจำคนที่สั่งให้ก้องภพ พี่ชายแสนดีของเขาเอาเศษเงินมาฟาดหัวไล่ให้เขาไปอยู่ไกล ๆ เพื่อตัดปัญหาเมื่อตอนบ่ายพอตกค่ำกลับโทรมาเรียกตัว...กฤษฏ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ“ครับท่าน”เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงอย่างที่เคยมีในอดีต[คืนวันนี้มากินข้าวที่บ้าน] น้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาดของเจ้าสัวโกเมน อรัญเดชานนท์ ดังผ่านลำโพงมา ไม่ใช่คำเชิญชวน แต่เป็นคำสั่ง[มีเรื่องสำคัญที่ต้องตกลงกันให้รู้เรื่อง]“เรื่องสำคัญ?”กฤษฏ์ทวนคำ ยิ้มหยันลึกขึ้น“ผมเพิ่งออกมาจากคุกวันแรก พ่อมีเรื่องสำคัญอะไรนักหนา ถึงต้องรีบเรียกตัวไอ้ลูกชายขี้คุกคนนี้กลับไปฟัง”[แกอย่ามาประชดฉันนะไอ้เก่ง!]ปลายสายตวาดกลับมาทั