Ang Obsession ni Kuya
Noong pitong taong gulang si Serena, si Lucian ang paborito niyang sundan kahit saan. Para sa kanya, si Lucian ang kuya na lagi niyang nilalapitan, kinukulit, at pinagkakatiwalaan. Sixteen si Lucian noon nang umalis siya para mag-aral sa ibang bansa. Bago siya umalis, nangako siyang babalik.
Labintatlong taon ang lumipas bago niya natupad ang pangakong iyon. Sa edad na twenty, muling nakita ni Serena si Lucian matapos ang mahabang panahon. Pero hindi na niya nakita ang Kuya Lucian na nasa mga alaala niya.
Isa na siyang twenty-nine-year-old man—mas tahimik, mas seryoso, at mas mahirap basahin. Sa simula, awkward lang para kay Serena na makasama ulit ang taong nakasanayan niyang tawaging Kuya. Sinusubukan niyang balewalain ang mga kakaibang tingin nito at ang pakiramdam na parang masyado nitong napapansin ang bawat kilos niya.
Si Lucian ang unang sumusubok umiwas. Alam niyang hindi na bata si Serena, pero sa isip niya, siya pa rin ang batang babae na dati niyang inaalagaan. Ayaw niyang aminin na habang lumalaki si Serena, nagbago rin ang paraan ng pagtingin niya rito.
Samantala, si Serena naman ay unti-unting napapaisip kung bakit iba ang pakiramdam niya kapag si Lucian ang nasa paligid.
Bakit siya kinakabahan kapag masyadong malapit ito?
Bakit niya napapansin ang bawat tingin, bawat salita, at bawat maliit na kilos nito?
At bakit parang ayaw niyang lumayo si Lucian kahit siya mismo ang dahilan kung bakit dapat silang mag-ingat?
Hanggang sa isang gabi, sa gitna ng kanilang pag-uusap at lahat ng matagal nilang pinipigilan, may mangyayaring hindi na nila kayang bawiin. Isang halik. Isang desisyong hindi pinag-isipan. Desisyon na hindi na maibabalik sa dati.
Dahil paano mo babalik sa pagiging “Kuya” ang isang taong natutunan mong mahalin bilang isang lalaki?
At paano kung ang taong pilit mong iniiwasan ay siya rin palang taong ayaw mong mawala?
قراءة
Chapter: Chapter 7Hindi ko alam kung ilang beses kong binasa ang mensahe sa phone ni Lucian.One time. Two times. Five times.Pero kahit ilang beses kong tingnan, hindi nagbabago ang mga salita.Someone knew.May nakakita sa amin kagabi. At hindi lang basta nakakita. May taong nag-abala pang kumuha ng litrato at ipadala iyon sa ama ni Lucian."Who sent it?" tanong ko.Lucian checked the number again. "Unknown. Maybe one of the people here.”"Can you trace it?""I'm handling it."Napailing ako. "That's not an answer."He looked at me. "It's the only one I have right now."Gusto ko pang magtanong, pero may kung anong humigpit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung mas natatakot ba ako sa posibilidad na malaman ng lahat ang nangyari sa amin o sa posibilidad na kapag nalaman nila, si Lucian ang unang lalayo.At base sa kilos niya ngayong umaga, mukhang iyon ang mas malamang mangyari."Let's go inside," sabi niya. "My father is waiting."I followed him without saying another word.Pagpasok namin sa mansion, nakit
آخر تحديث: 2026-10-09
Chapter: Chapter 6Sa sobrang sarap sa pakiramdam ang paghaplos niya ay hindi ko na namalayan kung paano niya tinanggal lahat ng saplot ko.Bigla akong nainis nang lumayo siya at tumayo. Pero nanlaki ang mga mata ko ng bigla siyang maghubad ng pants niya sa harap ko habang nakatingin siya sa akin. Nakita niya kung paano nanlaki ang mata ko.“Oh my!” napabulalas ko nang makita ko ang sandata niya. I heard him chuckled. Hindi na siya nagsalita pa at muli siyang sumampa sa kama. Siya na ang gumawa lahat kasi wala naman akong alam sa ganito. Parang akong manika na binabaliktad niya kung anong posisyon ang gusto niya. Gustong-gusto ko naman.…Hindi ko alam kung anong oras na ako nakatulog kagabi.Ang huling naaalala ko ay ang mukha ni Lucian habang nakatingin sa akin. Yung paraan ng paghawak niya sa kamay ko, yung mga halik na ilang oras ko sigurong iisipin kapag nag-iisa na ako, at yung pakiramdam na kahit sandali, hindi ko kailangang isipin ang lahat ng problema ko.For the first time since my parents die
آخر تحديث: 2026-10-09
Chapter: Chapter 5Umupo ako sa living room, hawak yung baso ng tubig na kanina ko pa hindi iniinom. Tahimik yung paligid. Yung ibang tao sa bahay nasa kani-kanilang rooms na, habang yung mga ilaw sa hallway lang ang bukas. I kept looking at the entrance. Waiting. For what? Hindi ko alam.“Serena?” Napalingon ako. Lucian was standing a few steps away from the living room entrance.Nakasandal siya nang bahagya sa doorframe, one hand inside his pocket while the other was holding his phone. His sleeves were still rolled up, revealing his forearms. His hair looked slightly messier than earlier, like he'd been running his fingers through it.He looked tired. But somehow, he still looked composed. “Bakit hindi ka pa natutulog?” tanong niya. His voice was low, almost quiet enough to disappear into the silence of the room.I shrugged. “Hindi ako inaantok.”He looked at the untouched glass in my hand. “You've been holding that for five minutes.”Napatingin ako sa baso. “Oh.” I let out a small laugh, embarrassed.
آخر تحديث: 2026-10-08
Chapter: Chapter 4His eyes stayed on mine for a few seconds before his expression changed slightly. His brows lifted, almost as if he was surprised I had stopped there.“Serena.” He said my name quietly. His voice was deeper than I remembered. I swallowed. “Lucian?” I said it almost like I was testing the name. The corner of his mouth moved slightly. “Yeah.” He lowered his phone and slipped it into his pocket. “It’s me.” I don't know why, but hearing him say it made my chest feel weird. I took a few steps closer.“So ikaw talaga yung nakita ko kanina?” I asked, my voice sounding more curious than I intended. I crossed my arms loosely, trying to look normal even though I suddenly felt very aware of myself.Lucian gave a small nod. “I figured you didn't recognize me.” There was something almost amused in his voice. I frowned. “Obviously.” I looked at him from head to toe before looking back at his face. “Last time I saw you, bata pa ako.”He smiled faintly. “I know.” His eyes stayed on me. “You were seve
آخر تحديث: 2026-10-08
Chapter: Chapter 3Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon, nasa isip ko pa rin yung guy na nakita ko. Anyway, it’s been days na nalibing na ang parents ko. Some of the visitors still want to stay here in this very huge mansion. Maganda nga yun para hindi ako mabigla na pagkatpos ng libing ay uuwi ako ditto ng sobrang tahimik at walang katao-tao, tanging mga maids na lang at ako.Kanina pa ako nakahiga, nakatitig sa ceiling habang paulit-ulit kong binabalikan yung nangyari. Yung tingin niya. Yung way na parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi. And the weirdest part? I didn't even know who he was.Or at least, akala ko hindi ko siya kilala.I turned to my side and grabbed my phone from the bedside table. Tiningnan ko yung screen kahit wala naman akong hinihintay na message. Wala. Same old notifications. Nothing interesting.I sighed and dropped the phone beside me. “Seriously, Serena?” Napailing ako sa sarili ko. “Bakit ba kasi iniisip ko pa siya?” Hindi naman siya gumawa ng kahit ano. Na
آخر تحديث: 2026-10-08
Chapter: Chapter 2Hindi ko alam kung gaano na ako katagal nakatayo roon. Maybe five minutes. Maybe ten. Honestly, wala na akong idea.Everything around me felt like it was moving in slow motion. May mga taong nag-uusap sa paligid, may mga yabag na dumadaan sa marble floor, may mga bulong na hindi ko naman maintindihan. But somehow, none of it was really reaching me.Parang nasa sarili akong mundo. My hand was still resting on the edge of the coffin. Malamig. Sobrang lamig. Hindi ko na nga alam kung yung lamig ba ng kabaong ang nararamdaman ko or kung kamay ko mismo ang malamig.I slowly pulled my hand away. Napatingin ako sa fingers ko. They were slightly shaking. I immediately curled them into a fist. Ayokong makita. Ayokong maramdaman. Ayokong aminin na hindi ko na talaga kaya. Huminga ako nang malalim. Inhale. Exhale. Pero parang walang nagbago. Still heavy. Still painful. Still empty."Miss Serena..." I heard someone call my name from behind. Hindi ako agad lumingon. I already knew what was coming.
آخر تحديث: 2026-10-08
تسجيل الدخول
