Mag-log inNoong pitong taong gulang si Serena, si Lucian ang paborito niyang sundan kahit saan. Para sa kanya, si Lucian ang kuya na lagi niyang nilalapitan, kinukulit, at pinagkakatiwalaan. Sixteen si Lucian noon nang umalis siya para mag-aral sa ibang bansa. Bago siya umalis, nangako siyang babalik. Labintatlong taon ang lumipas bago niya natupad ang pangakong iyon. Sa edad na twenty, muling nakita ni Serena si Lucian matapos ang mahabang panahon. Pero hindi na niya nakita ang Kuya Lucian na nasa mga alaala niya. Isa na siyang twenty-nine-year-old man—mas tahimik, mas seryoso, at mas mahirap basahin. Sa simula, awkward lang para kay Serena na makasama ulit ang taong nakasanayan niyang tawaging Kuya. Sinusubukan niyang balewalain ang mga kakaibang tingin nito at ang pakiramdam na parang masyado nitong napapansin ang bawat kilos niya. Si Lucian ang unang sumusubok umiwas. Alam niyang hindi na bata si Serena, pero sa isip niya, siya pa rin ang batang babae na dati niyang inaalagaan. Ayaw niyang aminin na habang lumalaki si Serena, nagbago rin ang paraan ng pagtingin niya rito. Samantala, si Serena naman ay unti-unting napapaisip kung bakit iba ang pakiramdam niya kapag si Lucian ang nasa paligid. Bakit siya kinakabahan kapag masyadong malapit ito? Bakit niya napapansin ang bawat tingin, bawat salita, at bawat maliit na kilos nito? At bakit parang ayaw niyang lumayo si Lucian kahit siya mismo ang dahilan kung bakit dapat silang mag-ingat? Hanggang sa isang gabi, sa gitna ng kanilang pag-uusap at lahat ng matagal nilang pinipigilan, may mangyayaring hindi na nila kayang bawiin. Isang halik. Isang desisyong hindi pinag-isipan. Desisyon na hindi na maibabalik sa dati. Dahil paano mo babalik sa pagiging “Kuya” ang isang taong natutunan mong mahalin bilang isang lalaki? At paano kung ang taong pilit mong iniiwasan ay siya rin palang taong ayaw mong mawala?
view moreHindi ko maalala kung paano ako nakauwi.
Parang dumaan lang ang lahat nang hindi ko nararamdaman. The flight, the people talking to me, the papers they asked me to sign. I remember answering, nodding, doing what I was told, pero hindi ko talaga naiintindihan kung ano ang nangyayari. It felt like I was just there physically, pero yung isip ko naiwan sa moment kung saan nagsimula ang lahat.
All I know is this. Wala na sila. Mom and Dad. Pareho silang wala na.
Humigpit ang hawak ko sa bag ko habang bumababa ako ng sasakyan. The moment the door opened, a cold breeze hit my skin. Pamilyar yung lamig na iyon, but this time it didn’t feel comforting. It felt heavy. Parang may kasamang sakit na hindi ko matanggal.
Dahan-dahan akong napatingala. The mansion. My home.
Dito ako lumaki. Dito ako natutong tumawa, maglaro, mangulit. This was the place where Mom would wait for me at the door, smiling like I was the highlight of her day. Where Dad would call my name the moment I stepped inside, asking me about school, about anything, like nothing mattered more than hearing my voice.
This place held everything. I had a perfect life. Hindi ko kailangang magtanong kung mahal ba ako, kasi ramdam ko iyon araw-araw. Everything was already given to me. Comfort, security, a life that felt stable and complete.
I had everything. A complete family.
Pero ngayon, habang nakatayo ako sa harap ng parehong mansyon na iyon, pakiramdam ko wala na akong kahit ano.
Tahimik ang paligid. Sobrang tahimik na parang may kulang. Walang tumatakbo papunta sa akin. Walang tumatawag sa pangalan ko. Walang nagmamadaling staff para batiin ako. It didn’t feel like home anymore. It felt empty. It felt… dead.
Huminga ako nang malalim, pero hindi sapat. Parang may nakabara sa dibdib ko that I couldn’t push out, no matter how hard I tried.
“Miss Serena…” Mahina ang tawag ng isang maid sa likod ko, pero hindi ako lumingon. I couldn’t. Ayokong makita ang mga mata nila na puno ng awa. Ayoko ng awa. So I just walked forward. Each step felt heavier than the last. Hanggang sa makarating ako sa loob.
And then…. everything stopped. Dalawang kabaong. Magkatabi.
Placed right in the center of the hall that used to be full of light, laughter, and noise. Dati, dito ginaganap ang mga parties. Dito ako patakbong umiikot sa mga bisita habang tumatawa si Mom sa gilid at pinapanood ako ni Dad like I was the most important person in the room.
Ngayon, wala na sila. Hindi ako agad nakalapit. For a moment, I couldn’t move. Parang may kung anong pumipigil sa akin. Like if I stayed still, hindi magiging totoo ang lahat.
But I knew better. So I forced myself to move. Dahan-dahan akong naglakad papalapit. Every step made it harder to breathe. Every second made it more real.
I could feel people watching me. Whispering. Familiar faces from past gatherings, business partners of my parents, people who used to smile at me politely.
But right now, none of them mattered. Wala akong nakikita kundi sila. Mom and Dad.
Huminto ako sa harap ng kabaong. My hand trembled as I slowly reached out. Nang mahawakan ko ang gilid, napapikit ako. Malamig at sobrang tahimik. And that’s when it finally hit me.
They’re really gone. Hindi na sila babalik. Hindi na nila ako tatawagin. Hindi na nila ako yayakapin. Hindi na nila ako hihintayin sa bahay. Humigpit ang panga ko. I tried to hold everything in. Hindi ako pwedeng umiyak. Not here. Not in front of everyone. I had to stay strong. I had to.
Pero kahit anong pilit ko, parang may sumisigaw sa loob ko. Parang may durog na durog sa dibdib ko na hindi ko na kayang buuin ulit.
“At least… hintayin niyo naman ako…” Mahina kong bulong. “Hindi man lang kayo nagpaalam…” Napapikit ako nang mariin. My hands started shaking. Ramdam ko na unti-unting nawawala ang control ko.
For a second, I thought I was going to break. The silence around me felt too loud. Parang may echo ng nakaraan na bumabalik sa tenga ko. The sound of laughter. Glasses clinking. Music playing softly in the background.
“Serena, behave.”
“Serena, come here.”
“Serena, anak.”
Napamulat ako, pero hindi nawala yung sakit. Reality was louder than memories. I swallowed hard, forcing myself to stay still. If I let even one tear fall, I knew I wouldn’t be able to stop. So I stood there. Holding on. Barely.
Sa kabilang dulo ng hall, may isang taong tahimik na nakatingin. He didn’t move. Hindi siya lumapit. Nakatayo lang siya doon, dressed in black, his presence quiet but heavy. The kind of presence you wouldn’t notice unless you were paying attention.
But I wasn’t. Hindi ko siya nakita. Hindi ko siya kayang makita. Because at that moment, my entire world was focused on the two people in front of me who used to be everything.
The life I had. The perfect life. The luxury, the comfort, the security. The family that made everything feel whole. All of it shattered into pieces in a single moment. And now, I was left standing in the middle of what used to be mine, trying to understand how everything disappeared so easily.
I didn’t notice the man watching me. I didn’t notice how long he had been there. Hindi ko napansin kung sino siya. Because I couldn’t see anything past my grief. All I knew was that nothing would ever be the same again.
Umupo ako sa living room, hawak yung baso ng tubig na kanina ko pa hindi iniinom. Tahimik yung paligid. Yung ibang tao sa bahay nasa kani-kanilang rooms na, habang yung mga ilaw sa hallway lang ang bukas. I kept looking at the entrance. Waiting. For what? Hindi ko alam.“Serena?” Napalingon ako. Lucian was standing a few steps away from the living room entrance.Nakasandal siya nang bahagya sa doorframe, one hand inside his pocket while the other was holding his phone. His sleeves were still rolled up, revealing his forearms. His hair looked slightly messier than earlier, like he'd been running his fingers through it.He looked tired. But somehow, he still looked composed. “Bakit hindi ka pa natutulog?” tanong niya. His voice was low, almost quiet enough to disappear into the silence of the room.I shrugged. “Hindi ako inaantok.”He looked at the untouched glass in my hand. “You've been holding that for five minutes.”Napatingin ako sa baso. “Oh.” I let out a small laugh, embarrassed.
His eyes stayed on mine for a few seconds before his expression changed slightly. His brows lifted, almost as if he was surprised I had stopped there.“Serena.” He said my name quietly. His voice was deeper than I remembered. I swallowed. “Lucian?” I said it almost like I was testing the name. The corner of his mouth moved slightly. “Yeah.” He lowered his phone and slipped it into his pocket. “It’s me.” I don't know why, but hearing him say it made my chest feel weird. I took a few steps closer.“So ikaw talaga yung nakita ko kanina?” I asked, my voice sounding more curious than I intended. I crossed my arms loosely, trying to look normal even though I suddenly felt very aware of myself.Lucian gave a small nod. “I figured you didn't recognize me.” There was something almost amused in his voice. I frowned. “Obviously.” I looked at him from head to toe before looking back at his face. “Last time I saw you, bata pa ako.”He smiled faintly. “I know.” His eyes stayed on me. “You were seve
Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon, nasa isip ko pa rin yung guy na nakita ko. Anyway, it’s been days na nalibing na ang parents ko. Some of the visitors still want to stay here in this very huge mansion. Maganda nga yun para hindi ako mabigla na pagkatpos ng libing ay uuwi ako ditto ng sobrang tahimik at walang katao-tao, tanging mga maids na lang at ako.Kanina pa ako nakahiga, nakatitig sa ceiling habang paulit-ulit kong binabalikan yung nangyari. Yung tingin niya. Yung way na parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi. And the weirdest part? I didn't even know who he was.Or at least, akala ko hindi ko siya kilala.I turned to my side and grabbed my phone from the bedside table. Tiningnan ko yung screen kahit wala naman akong hinihintay na message. Wala. Same old notifications. Nothing interesting.I sighed and dropped the phone beside me. “Seriously, Serena?” Napailing ako sa sarili ko. “Bakit ba kasi iniisip ko pa siya?” Hindi naman siya gumawa ng kahit ano. Na
Hindi ko alam kung gaano na ako katagal nakatayo roon. Maybe five minutes. Maybe ten. Honestly, wala na akong idea.Everything around me felt like it was moving in slow motion. May mga taong nag-uusap sa paligid, may mga yabag na dumadaan sa marble floor, may mga bulong na hindi ko naman maintindihan. But somehow, none of it was really reaching me.Parang nasa sarili akong mundo. My hand was still resting on the edge of the coffin. Malamig. Sobrang lamig. Hindi ko na nga alam kung yung lamig ba ng kabaong ang nararamdaman ko or kung kamay ko mismo ang malamig.I slowly pulled my hand away. Napatingin ako sa fingers ko. They were slightly shaking. I immediately curled them into a fist. Ayokong makita. Ayokong maramdaman. Ayokong aminin na hindi ko na talaga kaya. Huminga ako nang malalim. Inhale. Exhale. Pero parang walang nagbago. Still heavy. Still painful. Still empty."Miss Serena..." I heard someone call my name from behind. Hindi ako agad lumingon. I already knew what was coming.












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.