Novels by ranida.tay

ตอนที่ 3ระหว่างที่เดินจากตัวตึก บ้านแห่งดวงดาวมายังโรงเรียน เพียงดาวต้องเดินผ่านต้นพิกุลต้นสูงใหญ่ ที่มีอายุนับร้อยปี..คุณปู่ชาญของเธอเคยบอกว่า พิกุลต้นนี้ อยู่มาก่อนที่ท่านจะมาซื้อที่ดินไว้ที่นี่เสียอีก บางครั้งเพียงดาวเดินผ่านก็มักจะได้ดอกพิกุลร่วงใส่มือ คล้ายๆกับดาวดวงเล็กๆกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้น..“เวลาดอกพิกุลร่วง หลานดาวอย่าเพิ่งรีบเก็บนะลูก..”ปู่ของเธอเคยบอก“ทำไมเหรอคะ คุณปู่..”“เพราะมันจะเป็นคำอวยพรของปู่..ที่ให้หลานตลอดไปไงล่ะ”ครั้นเมื่อเดินผ่าน ดอกพิกุลก็มักจะโปรยปรายลงมาเสมอ..หญิงสาวเหยียดมือขึ้นรับ แล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมของมัน..“คุณปู่ขา...คุณปู่ คิดถึงดาวใช่มั้ยล่ะคะ..ดาวก็กำลังคิดถึงคุณปู่อยู่เหมือนกันค่ะ..”หญิงสาวยิ้ม แล้วใช้ปลายผมผูกดอกพิกุลไว้..เจ้ากระรอกตัวน้อยที่เพียงดาวเคยให้เมล็ดทานตะวันกิน กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ..“หวัดดี รอฉันนานไหม..” มือเรียวยื่นเมล็ดอัลมอลด์ให้มันแบบทุกวันเจ้ากระรอกรีบยัดถั่วใส่กระพุ้งแก้ม จนแก้มตุ่ยเก็บไม่ไหว ถือไปอีกสองสามอัน..มันขึ้นมาไต่ไปมาบนหลังของเพียงดาว คล้ายเป็นการขอบคุณตามประสาสัตว์ แล้วก็วิ่งหา

ตอนที่ 2. ลำแสงสีทองของแดดยามเช้า ส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามา เป็นสิ่งที่ทำให้ร่างเล็กบางที่นอนขดอยู่บนเตียง ตื่นขึ้นอย่างอัติโนมัติในทุกๆวัน ดวงตากลมโตล้อมกรอบด้วยแผงขนตาดกหนา กระพริบถี่ๆ มือกวาดไปบนหัวนอนเพื่อดูนาฬิกาที่โทรศัพท์เพียงดาว ศิลาวัชร์ หรือที่ใครๆมักเรียกเธอว่า ครูดาว..มักจะไม่ตั้งเวลาปลุกเอาไว้ เธอไม่อยากผูกติดกับ ‘เวลา’ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนที่เชื่องช้าอืดอาดเลยสักนิด ตรงกันข้ามเพียงดาวกลับเป็นคนที่รักษาเวลาได้อย่างไม่น่าเชื่อ..จะนัดหมายกับใคร เพียงดาวมักจะบอกช่วงเวลาเอาไว้กว้างๆ เช่น บ่ายหนึ่งถึงบ่ายสอง แต่ไม่เคยลงรายละเอียดเลยสักครั้ง..ทว่าผู้คนส่วนใหญ่กลับเชื่อในความมืออาชีพของเธอนิ้วเรียวของประติมากรสาว ค่อยๆเก็บที่นอนอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะรีบไปเข้าห้องน้ำเพื่อเรียกความสดชื่น จากนั้นลงไปยังห้องอาหารด้านล่าง ป่านนี้..คุณแม้นวาด หัวหน้าแม่บ้าน คงดูแลอาหารเช้าไว้ให้เรียบร้อยแล้วร่างบางลงบันไดมาถึงห้องโถง กาแฟหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟของกลุ่มชนเผ่าบนดอยสูง คือสิ่งที่เพียงดาวชอบเป็นพิเศษ หญิงสาวหยิบจานเปลใบเล็กเดินไปหยิบครัวซอง

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ไม่อนุญาตให้สแกนหรือ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข ลอกเลียน เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือด้วยวิธีใดๆ เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือ เป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้นนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ตัวละครและสถานที่ๆปรากฎในเรื่องนั้นไม่มีอยู่จริง หากบังเอิญสอดคล้องกับบุคคลหรือสถานที่ใดๆ นักเขียนไม่มีเจตนาก่อให้เกิดความเสียหายแต่ประการใด จึงขออภัยล่วงหน้ามา ณ ที่นี้.ตอนที่ 1.ถนนเจริญกรุง กรุงเทพมหานครฯ สภาพการจราจรอันติดขัดในเช้าวันจันทร์ส่งผลให้รถยนต์ส่วนใหญ่จอดแช่กันมากว่าชั่วโมง เป็นเรื่องไม่ปกติเท่าไรนักที่จะมีการซ่อมแซมผิวจราจรในเลนขวา ตามปกติควรทำให้แล้วเสร็จในตอนกลางคืน ครั้นเมื่อเกิดเหตุไม่ปกติเช่นนี้ รถจึงพากันติดยาวหลายร้อยเมตร บางคันเลี้ยวเข้าซอกเล็กซอยน้อย เพื่อให้ทันกับเวลาที่เร่งรีบในเช้าแรกของวันทำงาน..บรรดารถจักรยานยนต์ รวมถึงไรด์เดอร์ผู้ทำอาชีพบริการที่ต้องเร่งรีบ ต่างพยายามเบียดแซงไปข้างหน้าเพื่อให้ทันนัดหมายกับลูกค้า เสียงแตรพากันไล่หลังมาเป็นระลอก..และดูเหมือนในตอนนี้สถานการณ์กำลังแย่ลงไปเรื่อย ๆร่างสูงโปร่งในสูทราคาแพงระยับ