Novel & Cerita เอาชีวิตรอด

“เรื่องอะไรครับ” “เรื่องที่จะใช้ความสามารถที่มีอยู่ พาชีวิตตัวเองรอดปลอดภัยกลับมาให้ได้ตลอดรอดฝั่งน่ะสิ” “จะพยายามครับ” “จะไม่ได้สิ” สุรัติเอ็ด

ในนิยายต้นฉบับไม่มีสิ่งนี้ หรือว่านี่จะเป็นตัวช่วยพิเศษของเธอเท่านั้น [เชื่อมต่อสำเร็จ] [ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ระบบพัฒนาชีวิต] [ภารกิจเริ่มต้น: ช่วยผู้พลัดหลง ให้มีชีวิตรอดในคืนแรก] [เงื่อนไขความสำเร็จ] [หนึ่ง — จัดหาน้ำสะอาดให้ผู้รอดชีวิตทุกคน]

นบวช ด้านจริงใจ เธอยอมรับความพ่ายแพ้ย้ายกลับไปอยู่ต่างประเทศเหมือนเดิม เมื่อรู้แล้วว่าหมดโอกาสที่จะได้หัวใจของว่องไวแล้ว เพราะทำยังไงเขาก็ไม่เลือกหล่อน เขามองหล่อนเป็นแค่เพื่อน เพื่อนเท่านั้น และเธอก็ขออวยพรให้ว่องไวกับมรุลีมีชีวิตรักที่ราบรื่น ส่วนตัวของหล่อนก็จะไปเริ ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ใหม่ ๆ หวังว่าฟ้าจะไม่ส่งโชคร้ายกับเธอให้เหงาไปตลอด หล่อนแค่ต้องการเพื่อนคู่คิด คู่ใจที่หวังดีกับหล่อนเท่านั้น ขอแค่นี้ ไม่ได้ขออะไรมาก

-The Last Of The Mohicans- (เธอต้องรอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะหาเธอให้พบ ไม่ว่าจะนานหรือไกลขนาดไหน ฉันจะหาเธอให้เจอ)

ไอ้สัตว์ประหลาด ฉันต้องเอาตัวรอดและแข็งแกร่งยิ่งขึ้นๆ ฉันถึงจะเอาตัวรอดได้... ถ้าฉันแพ้แล้ว ฉันจะเหลืออะไรกันวะ!

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น [ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงในการเอาชีวิตรอดของโฮสต์พร้อมกับภารกิจสำหรับมือใหม่: หยดน้ำแห่งชีวิต รายละเอียด : ร่างกายของโฮสต์กำลังต้องการพลังงานอย่างเร่งด่วน จงบริโภคของเหลวที่มีน้ำตาลเป็นส่วนประกอบเพื่อรักษาเสถียรภาพของร ่างกายขั้นพื้นฐาน รางวัล: 5 แต้มไขความจริง กล่องสุ่มสำหรับผู้เริ่มต้น 1 กล่อง บทลงโทษหากล้มเหลว: สภาพร่างกายเสื่อมถอยถาวร]

ระบบเอาชีวิตรอดถูกเปิดใช้งาน] [ภารกิจแรก : หาแหล่งน้ำและอาหาร] [รางวัล : กระเป๋าสัมภาระจากโลกเดิม+200 แต้ม]

เสือพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ "ดี ส่วนไส้ศึกของมัน ดูแลมันให้ดี ไม่มีอะไรใช้การได้ดีไปกว่าหนี้บุญคุณ ดูแลพ่อกับแม่ของมันให้ดี รวมถึงน้องสาวมันด้วย" อาชาเลือกที่จะใช้ไม้อ่อนกับมีชัยเพื่อจะซื้อใจให้มีชัยจงรักภักดีต่อเขา

"ได้" เพ่ยเพ่ยรับข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เธอได้แต่คิดว่าเธอต้องรีบหายให้ไว จะได้วางแผนว่าควรจะใช้ชีวิตของตัวเองอย่างไรต่อไปดี เธอต้องรักษาชีวิตนี้เอาไว้ให้ดีที่สุด ก็เธอยังไม่ได้อยากจะตายในเร็ววันนี้นี่ เธออุตส่าห์ได้มีโอกาสย้อนมาในยุคอดีตแบบนี้ ช่างเป็นเรื่อ งที่น่าเหลือเชื่อนัก

Chapter 15 “น้องช่อครับ พี่ว่าของป้ายเหลือง มันไม่ค่อยมีคุณภาพนะ เราซื้อของใหม่ๆดีกว่า” ไคโรยืนกอดอกมองคู่ควงคนล่าสุดของเขามาเกือบสามสิบนาที ช่อม่วงกำลังนั่งคุกเข่าที่พื้นเปรียบเทียบราคาสินค้าลดราคาแต่ยังคุณภาพดีอย่างพินิจพิจารณา หญิงสาวกดเครื่องคิดเลขในมือถือคำนวณราคาและดูว ันหมดอายุ ชีวิตที่อเมริกาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอดิ้นรนสู้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่เด็กๆ จึงทำให้มีนิสัยประหยัดอดออมและหลีกเลี่ยงการซื้อของฟุ่มเฟือยหากไม่จำเป็น