Nobela ni Mysaria

Sa labas, bumubuhos ang malakas na ulan sa kahabaan ng C5. Tahimik na nagmamaneho si Natasha. Tanging ang tunog lang ng wipers at ang humahampas na ulan ang maririnig sa loob. Panay ang sulyap ni Natasha kay Eryn na nakaupo sa passenger seat. Halatang may gustong sabihin ang kaibigan pero nag-aalan

Pinanood ni Morgan ang paglayo ni Eryn. Ang mahaba at pulang dress nito ay tila isang nag-aapoy na bandila na unti-unting nilalamon ng dilim ng basement parking. Imbes na mainis sa matatalim na salitang binitiwan ng dalaga kanina, isang malapad at halos nakakabaliw na ngiti ang sumilay sa mga labi

Nalaglag ang panga ni Atty. Patrick. Tiningnan nito ang susi, tapos kinakabahang sumulyap sa boss nitong si Morgan."M-Miss Eryn, hindi na po kailangan," pilit na ibinabalik ni Atty. Patrick ang susi. "Bayad na po ako. Si President Montenegro po ang nagpatawag sa akin at ang Montenegro Group po ang

Isang pitik lang ni Morgan, agad-agad na bumukas ang pinto ng silid. Isang matangkad at pormal na lalaki ang naglakad papasok. Nakasuot ito ng mamahaling pinstripe suit, may gold-rimmed na salamin at may bitbit na itim na leather briefcase."Mr. Montenegro, a-anong ibig sabihin nito?" nauutal na tan

Kanina lang, Mr. Arnaldo ang tawag nito sa ama. Tapos ngayon, gagamitin nito ang salitang Dad para lalo ipitin at ipahiya siya sa harap ng maraming tao?! Parang isang sampal kay Arnaldo ang salitang 'yon! "Eryn, wag ka namang ganyan… Hindi nga convenient ngayon—" pagmamakaawa ni Arnaldo. "Convenie

Tinitigan ni Eryn ang mukha ng mag-asawa at napahalakhak ng mapait sa isip niya.Alam niyang walang konsensya ang mga taong ito. May record na si Arnaldo ng pag-hire ng hitman dati para lang makuha ang gusto. Kung hindi niya gagamitin ang public pressure bilang life insurance niya ngayong gabi, sigu

Bumalik si Alena sa kwarto ni Hiraya pagkatapos ng usapan nila ni Reyko. Matagal siyang nakipag kwentuhan sa kaibigan para pagaangin ang loob nito, tapos ay nagtanong-tanong din kay Rhob at sa doktor tungkol sa lagay ng baby ni Hiraya. Nang makasigurado, nagpaalam na si Alena dahil babalik pa ito ng ospital.Hinatid sila ni Rhob sa labas at mabilis na bumalik sa loob. Sobrang bigat ng pakiramdam ni Rhob habang nakatayo sa gilid ni Hiraya. "Hiraya, kinausap ko na yung kanina sinabi nila sa akin na medyo maselan ang lagay mo ngayon. May tama ang puso mo dati, 'di ba? Habang lumalaki yung baby mo, mas lalong bibigat ang pressure sa puso mo. Kaya nire-recommend ng doktor na yung baby sana…”Hindi na pinatapos ni Hiraya ang sasabihin, alam na kasi niya ang sasabihin ni Rhob. "Alam ko. Matagal ng sinabi iyan sa'kin ng doktor. Kapag nagbuntis daw ako, mas mahihirapan ako at mas magiging delikado kumpara sa normal na pagbubuntis."Kumunot ang noo ni Rhob. Tinitigan nito ng malalim ang dala

Pagkapasok ni Rhob dala ang lugaw, nakita niyang gising na si Hiraya.Nakaupo ang dalaga sa kama habang blangkong nakatitig sa sikat ng araw mula sa bintana. Sobrang putla na ng mukha nito, kitang-kita na nga ang mga asul na ugat sa pisngi nito.Dahil sa nipis ng pinto, siguradong narinig ni Hiraya ang komprontasyon sa labas."Hiraya..." malambot na tawag ni Rhob sabay lapit at upo sa gilid ng kama. Dahan-dahang hinawakan ni Rhob ang kamay nito at pinisil. Nakita naman ni Hiraya na kasama ni Rhob ang ama nito. Nginitian lang ito ng matanda ng pilit saka nagsalita."Ikaw talagang bata ka, palagi mo na lang kaming pinag-aalala. Tuwing tatawag kami, palagi mong sinasabing okay ka lang, tapos malalaman na lang namin na nasa ospital ka na pala! Alam mo bang halos atakihin na kami ng nanay mo dahil sa kaba? Gustong-gusto nun sumama sa akin pero hindi pwede. Kailan ka ulit bibisita sa kanya, hija?""Sorry po, Tito kung pinag-alala ko po kayo," mahinang sagot ni Hiraya sabay ngiti ng tipid."

Kumunot ang noo ni Hiraya, isang mapait na tawa ang kumawala sa bibig niya. "Bakit, doktor ba ako? May super powers ba ako na makakapagpatigil ng dugo mo? Hindi ba’t ikaw ang doktor sa ating dalawa? Huwag mong ibahin ang usapan natin, Reyko."Natameme si Reyko, matagal bago ito nakapagsalita, "Hiraya, hindi ka naman ganito dati ah."Tumingala si Hiraya at sinalubong ang mga mata nito. Naupo si Reyko sa gilid ng kama. "Alam kong galit na galit ka sa akin dahil sa nangyari kay Mayumi. Hindi ko ipagtatanggol ang sarili ko, inaamin ko, nagkamali ako.""Nagkamali?!" Sarkastikong tumawa si Hiraya. "Magkano ba yang pagkakamali mo?! Nung nagmakaawa ako sa'yo na wag kang makialam, nangako ka na susundin mo ako! Kung hindi dahil sa'yo, hindi aabot sa ganito yung kaibigan ko! Reyko, tatlong beses nasira ang spine ni Mayumi, TATLONG BESES! Habambuhay na siyang hindi makakalakad dahil sa ginawa mo! Alam mo ba yun? Kung pwede lang na ako ang nasaktan, okay pa. Pero ang kaibigan ko na tanging meron

Habang nakatingin si Rhob kay Minna, nakarinig siya ng mga yabag papalapit sa kanya. Paglingon ni Rhob, nakita niya ang isang lalaking nakatayo 'di kalayuan sa kanya. Suot nito ang isang asul na hospital gown, pero hindi naitago ng manipis na tela ang nakakatakot nitong aura.Sa isang iglap, ang kaninang malambot at nag-aalalang mukha ni Rhob ay napalitan ng kalamigan.Si Reyko ang nasa harapan niya. Ang lalaking hawak-hawak ang nag-iisang babaeng matagal na niyang pinapangarap. Ang babaeng handa niyang ibigay ang buong mundo pero pilit lang sinasayang at dinudurog ng lalaking nasa harap niya.Isang malamig at matalim na tingin ang ipinukol ni Reyko sa kanya. Pero hindi natinag si Rhob, sinalubong niya ang nag-aapoy na mga mata nito.Matagal silang nagkatinginan, nagpapakiramdaman sa gitna ng nakakabinging katahimikan ng pasilyo. Maya-maya, humakbang si Reyko palapit sa pinto ng kwarto. Akmang pipihitin na sana nito ang doorknob nang mabilis niyang hinarangan ang lalaki. "Kakakain l

Nang magising si Hiraya, gabing-gabi na.Madilim na sa labas ng bintana at tanging ang maliliit na bituin lang ang nagbibigay ng liwanag sa paligid.Nakasanayan na niyang iangat ang kamay niya paggising pero dahil masyadong malakas ang galaw niya, biglang bumalik ang dugo sa swero ng dextrose niya. Napangiwi siya sa sobrang sakit. At dahil sa sakit na 'yon, tuluyan na siyang nagising.Pamilyar na puting kisame ang bumungad sa kanya. “Ospital na naman.” Iyan ang nasa isip niya.Hindi niya alam kung may membership card na ba siya rito dahil parati na lang siyang nandito. Suking-suki na nga siya ata ng ospital na ito. Naalala niya tuloy yung joke ni Alena sa kanya na dapat daw mag-apply na siya ng VIP card para may discount siya sa mga bills niya.Mayamaya pa’y bumukas ang pinto, pumasok si Rhob na may bitbit na isang lunch box. Nang makitang gising na siya, nagliwanag ang mukah nito. "Hiraya! Ipinagluto ka ni Papa ng lugaw tsaka nung paborito mong scrambled egg na may kamatis. Kumain k

Nakakabingi ang tensyon sa loob ng kwarto. Walang gustong gumalaw dahil sa sobrang takot na baka makagawa ng masama si Hiraya.Hanggang sa biglang bumukas ang pinto at pumasok si Rhob. Basang-basa ito ng pawis at halatang nagmamadali. Tiningnan niya si Hiraya sa gitna ng kwarto at nag-aalangang nagsalita, "Hiraya, ibaba mo na 'yan. Nakuha na namin si Mayumi. Ligtas na siya. Akin na ang kutsilyo mo…""Talaga?!" Biglang nagliwanag ang mga mata ni Hiraya. Pero nang maalala niya kung anong ginawa ng mga taong nasa harapan niya kay Mayumi, bumalik ang takot at panginginig ng boses niya. "Rhob, t-totoo ba? May sugat ba siya? Sinaktan ba nila siya?"Umiwas ng tingin si Rhob sa kanya saka utal na nagsalita. "W-Wala, Hiraya. W-Wala…"Kilalang-kilala ni Hiraya si Rhob. Sa reaksyon pa lang nito, alam na niyang may mali. "May nangyari sa kanya, ano? Kilala kita, Rhob. Simula pagkabata alam ko na ang ugali at reaksyon mo kapag nagsisinungaling ka. Ano?! Sabihin mo sa akin ang totoo, anong nangyari

Wala nang nagawa si Elowen kundi sumunod papunta sa sasakyan.Sa loob ng Maybach, sumiksik si Elowen sa pinakadulong pinto at pilit na nilalayo ang sarili sa asawa niya.Hindi na nagpumilit si River. Isinandal lang nito ang ulo sa headrest at pumikit.Sobrang tahimik ng byahe pero nang marating na nila ang kalsada malapit sa destinasyon niya, biglang nagsalita si River."Itabi mo sa RJ Club," utos nito sa driver.Natigilan si Elowen. Paanong... paano nito nalaman na malapit na sila sa RJ Club?! Buong byahe itong nakapikit at hindi man lang dumidilat!Nang huminto ang sasakyan, dahil late na siya, nagmadaling binuksan ni Elowen ang pinto."Salamat, Mr. Samaniego!" mabilis na paalam niya bago patakbong lumabas papunta sa entrance ng hotel.Nang makarating siya sa revolving door ng entrance, huminto siya para maghintay. Pero paglingon niya sa gilid...Isang pamilyar, matangkad at seryosong lalaki ang tahimik na nakatayo sa tabi niya. Isang perpektong bulto ng asawa niya! Napaubo siya da

Kinabukasan ng umaga, paggising ni Elowen, wala na si River sa tabi niya. Umalis na ang lalaki baka nasa opisina na. Pagdating niya sa kompanya, nalaman niyang may business trip na naman ito at out of town pa. Bilang secretary, halos wala na siyang ginagawa kapag wala ang boss niya at hindi naman siya nito sinasama. Mabuti na lang at hawak niya ang design phase ng Davao Project. Masyado siyang naging abala sa pakikipag-coordinate sa mga architects at engineers ng kumpanya, na naging source ng kaligayahan at distraction niya.Makalipas ang dalawang araw, bumalik si River sa Maynila. Saktong-sakto namang 'yon din ang araw na tuluyan nang nakalaya ang kapatid niyang si Ethan mula sa kulungan.Tinawagan agad siya ni Susana, ang kanyang madrasta. Pinapauwi siya nito at pinipilit na isama si River para raw sa isang celebration dinner. Siyempre, matigas siyang tumanggi. Ni hindi nga siya nag-abalang umuwi para makita sila.Pero kinabukasan, laking gulat niya nang mismong ang madrasta niya

Handa na sanang rumebat si Logan pero biglang lumingon si River kay Elowen. Isang demonyo at nakakakilabot na tawa ang pinakawalan nito bago muling tumingin kay Logan."O baka gusto mong siya ang tatanungin natin?" hamon ni River. "Elowen. Kung papipiliin ka sa aming dalawa ngayon, sino ang pipiliin mo?"Nanlaki ang mga mata ni Elowen. Hindi siya makapaniwala sa narinig niya. Paano nito nagagawang itanong 'yan?Natahimik naman si Logan, akmang magsasalita sana nang biglang talikuran na sila ni River at mabilis na nag-walkout palabas ng restaurant!“RIVER!" naiiyak na tawag ni Elowen habang tulalang nakatingin sa papalayong asawa.Nanginginig ang buong katawan ni Elowen. Nakatayo siya doon ng ilang segundo, punong-puno ng kahihiyan at sakit. Tiningnan niya si Logan na para bang humihingi siya ng kapatawaran sa lalaki. Wala siyang sinabi, pero sa huli, tumalikod si Elowen at tumakbo para sundan si River.Naiwan si Logan sa mesa. Sa sobrang galit at frustration, hinablot niya ang baso n

Samantala, naiwan si River sa loob ng sasakyan. Hawak nito ang cellphone ni Elowen. Dahan-dahan nitong pinindot ang screen at tiningnan ang mga text messages na pumasok sa notification ni Elowen. [Logan: Elo, nandito na ako. On the way ka na ba?][Logan: Elo, hindi ka ba makakalabas? Ang lakas ng bagyo, pwede naman natin i-reschedule?][Logan: Elo... nandito pa rin ako. Kapag nabasa mo 'to, paki-text naman ako agad, please? Nag-aalala na ako sa’yo.][Logan: Elo, hindi ko ma-contact ang number mo... Ayos ka lang ba? Nasaan ka?]Naningkit ang mga mata ni River. Isang malamig, mapanganib at mapangutyang ngiti ang gumuhit sa mga labi niya."Elo?" bulong niya sa sarili. ***Sa kabilang banda, hingal na hingal si Elowen. Walang tigil siya sa pagtatakbo habang papasok sa second floor ng isang high-end fine dining restaurant sa Star Hotel.Pagpasok niya, halos magsasara na ang kusina at iilan na lang ang mga guests na natitira. Pero sa isang table malapit sa malaking glass window na nakadu

Nang hindi ito sumagot at hindi man lang nag-angat ng tingin, tiningnan niya ang briefcase nito sa gilid ng kama. Kinagata niya ang kanyang ibabang labi at nag-iipon ng buong lakas para magpatuloy. "Kung gusto mo pang magtagal dito at ituloy ang kung anuman ang plano niyo, sige. Dadalhin ko na lang lahat ng dokumento pabalik sa opisina. Kayo na lang ang maiwan dito."Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong suite.Nakatitig lang si River sa cellphone nito, walang reaksyon ni wala man lang balak na sumagot. .‘Alam ko na. Sinasadya niya talaga 'to!’ inis na sambit ni Elowen sa sarili. At dahil inis na inis na siya sa lalaki at kagabi pa siya nagpipigil ng emosyon, nagkaroon siya ng lakas at tapang upang ipahayag sa lalaki ang gusto niya. Yumuko siya, matapang na kinuha ang briefcase ni River mula sa kama at malamig na nagpaalam. "Sige po, Mr. Samaniego. Maiwan ko na kayo. Mauuna na ako."Tumalikod siya at naglakad papunta sa pinto ngunit bago pa man mahawakan ng kamay niya ang

Sa loob ng umaandar na Maybach papuntang Cavite, maingat at tahimik na nakaupo si Elowen sa tabi ni River. Damang-dama niya ang nakakalasong ‘huwag mo akong isturbuhin aura’ na bumabalot sa lalaki.Nakapikit ito habang nakasandal sa backseat. Pero kahit nakapikit, nakakatakot pa rin itong tingnan. Para itong isang sniper na nagmamasid at handang pumatay anumang oras.Tawang-tawa si Elowen nang maisip na kaya niya pang i-analyze ang mood ng asawa niya. Huminga siya ng malalim, ngumiti ng mapait sa kawalan at ipinikit din ang mga mata para magpahinga.Pagkapikit niya, dahan-dahang nagmulat ng mga mata si River. Lumingon ang binata sa dalaga. Sa labas ng bintana, makulimlim ang kalangitan. Nagbabanta ang matinding ulan.Pero sa loob ng sasakyan, habang nakatingin si River sa payapang mukha ng asawa niyang nakapikit... tila naging kalmado at tahimik ang buong mundo.Nang maramdaman ni River ang emosyong iyon, natigilan siya. Madiin niyang kinagat ang ibabang labi, inabot ang switch pane

Isinugod nila si Erryc sa ospital na ang tanging bukambibig ay ang kanyang ina na si Heather. Hindi alam ang gagawin ni Cregan dahil sa sobrang panic, wala rin si Heather para tulungan sila dahil nasa ospital ito. Si Heather lang ang nakakaalam kung ano ang gagawin kay Erryc kaya namomroblema siya pati na ang kanyang ina kung ano ang gagawin. Mas minabuti na lang nilang idala ang bata sa ospital upang doon gamutin. “Doc, kumusta po ang anak ko?” tanong ni Cregan sa doktor. Huminga ng malalim ang doktor saka nilingon ang batang natutulog na ngayon. “Okay na ang anak mo, Mr. Madrigal. Alam kong busy ka Mr. Cregan, pero kailangan mong pagtuunan ng pansin kahit papaano ang anak mo. Kapag maulit muli ito, hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa anak mo. Sinabihan ko na rin ang asawa mo noon na allergy ang bata sa chocolates, anong nangyari ngayon?” tanong ng doktor kay Cregan. Natahimik na lamang ang lalaki sa napayuko. Ang doktor ay napahinga ng malalim saka nagsalita ulit. “Al

“Wow! Hindi na po ako nakakatikim ng chocolates matagal na, miss na miss ko na po ang lasa nito, Tita Febby!” masayang turan ni Erryc sa dalaga. Napangiti na lamang si Febby saka tumango. Ang ina naman ni Febby ay biglang nagsalita, natatakot at nag-aalala para sa kalagayan ng apo. “Anak, hindi ba’t sinabi ni Heather na allergy si Erryc sa mga chocolates kaya huwag na huwag natin siyang papakainin nito? Isa pa, too much sweet ‘yan iho, huwag mo ng kainin,” paalala ng ina ni Febby sa kanila. Subalit hindi man lang nakinig si Febby, “Okay lang naman, Mom. Isa pa, kunti lang naman ang kakainin ni Erryc. Allergy lang naman yun, paano siya masasanay kung hindi mo siya papakainin. Kapag nasanay na siyang kumain ng chocolates mawawala na rin ang allergy niya, sure ako riyan! Sabi nga, hindi naman masama kung pakunti-kunti lang!”Napakunot ang noo ni Cregan ngunit hindi na nagsalita pa. Tila ba naniwala ang binata sa sinabi ni Febby, sobrang confident naman kasi ng pagkakasabi nito sa ka

Kabanata 9|Si Karen na kanina pa nakaabang sa pintuan at inaabangan ang pagdating ng asawa ni Heather na si Cregan ay napataas ng kilay nang makita niyang alas onse na ng umaga’t hindi pa rin ito dumadalaw sa asawa. Kahit mga in-laws pati na ang mga magulang ni Heather ay wala ring paramdam. “Alam mo, Madam nakakainis iyang pamilya mo lalo na ang asawa mo. Napaka walang puso! Anong oras na oh, alas onse na! Ni hindi man lang magawa kayong bisitahin! Nakakainis na talaga, nakaya nitong kalimutan ang bunsong anak niya?” hindi mapigilang reklamo ni Karen kay Heather. Si Heather naman ay busy sa kakalaro kay Baby Erich. Ni hindi man lang nito pinansin ang sinabi ni Karen dahil nakatuon ang atensyon nito sa cute na baby-ng nasa harapan. “Omg! Tingnan mo, Karen oh. Ngumiti si Baby Erich sa akin! Ngumiti siya!” masayang sabi ni Heather kung kaya’t nilapitan ni Karen ang mag-ina. Totoo ngang ngumingiti si Baby Erich, mabuti na lang at dumating si Erich sa buhay ni Heather kung hindi baka

Kagabi ay nakabalik na ang sina Cregan sa mansyon at may balak na pumunta kay Heather sa ospital. Ngunit umaga pa lang ay nagkakagulo na ang mansyon. Dahil sa si Heather ang palaging naghahanda ng almusal sa anak na si Erryc ay nasanay na ang bata sa panlasa ng luto ng ina. At dahil wala si Heather doon ay nagkakagulo na ang mga katulong, ayaw kasi ni Erryc ng luto ng mga kasambahay. “Dad, ayaw ko nito! Ayaw ko ng egg! Pati na ng rice. Gusto ko yung niluluto ni Mom sa akin na friedrice, yung may toyo. Gusto ko yun!” sigaw ni Erryc habang nagpapadyak ang mga paa. “Hindi ako marunong nun anak, kapag umuwi na ang Mom mo ay lulutuan ka niya ng napakarami. Gusto mo yun? Pero sa ngayon, luto muna ni Manang ang kakainin mo, okay?” pagsuyo ni Cregan sa bata. Subalit umiling lang ng marahas si Cregan na para bang hindi maintindihan nito ang sinabi ng ama. “Ang pangit ng lasa ng egg! Pati na ang rice ayaw ko nito, Dad! Ayaw!!” Napahilamos ng mukha si Cregan habang nakatingin sa anak. Hind

Nagising si Heather nang may marinig na sermon sa labas ng kanyang silid. “Papasukin niyo ako! Gusto kong kumustahin ang apo’t anak kong si Heather.” “Miss Dianne, nagpapahinga po si Miss Heather, maya na lang po kayo—” “Hindi, gustong makita ang apo ko, NOW na!” sabi ng matanda kaya napapailing na lamang siya. Pilit siyang ngumiti nang makita ang galit na mukha ng matanda. “Moma, anong ginagawa niyo rito?” Inirapan lang siya nito at lumapit sa table upang ilagay ang mga prutas doon. “Bawal ko na bang bisitahin ang anak-anakan at apo ko? Kakarating ko lang galing Paris tapos ganito na ang nabalitaan ko? Ayon sa sekretarya kong si Eunice, wala raw ang pamilya mo sa panganganak mo? Nasaan sila? Sa birthday ng kapatid mo? Aba’t kung nakita ko lang sila pinagmumura ko na!” Si Moma Dianne ay may-ari ng isang sikat na clothing business sa Pinas. Nakilala niya ito dahil minsan na niyang nasagip ang matanda sa isang heart attack sa kalsada. Kung hindi dahil sa kanya ay baka matagal na

Habang nag-ddrive pauwi sina Cregan kasama sina Erryc, Febbie at kanyang ina, hindi mapigilan ng bata ang magtanong sa ama. “Dad, is Mom okay? I think she's mad at us. Alam niyo po ba ang dahilan, Dad? Maybe she's mad because we celebrated Tita Febbie's birthday,” malungkot na saadni Erryc sa kanyang ama habang yakap-yakap ang Tita Febbie nito. Inunahan naman ni Febbie si Cregan at ito na ang sumagot sa bata, “Alam mo, Erryc. Hindi galit ang mom mo. Galing kasi siya sa panganganak sa sister mo kaya ganyan siya. Pagod lang ang Mommy mo, okay? Huwag kang mag-isip ng ganyan.” Narinig din nila ang bulong ng ina ni Cregan, “Hindi siya galit kung di nagddrama lang ang nanay mo.” Si Cregan ay napatingin sa rearview mirror ng kotse at sinamaan ng tingin ang ina. “Mom, will you please stop?” “Aba totoo naman! Nag-drama lang ang babaeng iyon!” “Tita Febbie, masakit po bang manganak? Kaya siguro galit si Mom kasi wala tayo sa tabi niya… Maybe she really hurt that's why she's mad at us…” “