Romances de Mysaria

Tiningnan ni Daeron ang naglalakihang supot ng imported chocolates at gummy bears na inilapag ng kanyang kapatid. Kumunot ang noo niya’t halatang hindi makapaniwala."Nemia, akala ko ba kinumpiska na ni Mommy lahat ng snacks mo last week? Saan mo na naman nakuha 'to?" naiiling na tanong ng batang la

"Kuya, alam kong nagsisinungaling ka lang. Di naman talaga sinabi yun ni Tito Aegon sa akin. Pero ano 'yan? Parang 'yung sa mga movies na pinapanood mo. Nagha-hack ka ba ulit?" inosenteng tanong ni Nemia.Tumigil ang mga daliri ni Daeron. Lumingon siya sa kapatid habang ang mga mata niyang palaging

Sa kalagitnaan ng kanyang pagpaplano, padabog na bumukas ang p***o ng opisina. Humahangos si Laren, nanlalaki ang mga mata at halatang gulat na gulat."Kuya Morgan! Yung Garden of Eden wala na!" hingal na hingal na sabi ni Laren.Nangunot ang noo ni Morgan. "Ang bilis mo naman. Wala pang limang minu

Kahit nakapasok na si Morgan sa kanyang private elevator paakyat sa top floor ng Montenegro Corporation, hindi pa rin mawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Parang siyang nakalutang sa alapaap dahil sa sobrang saya. Wala siyang pakialam kung pagtinginan siya ng mga empleyado niyang sanay sa malamig a

Walang kaalam-alam si Morgan sa mga patibong na inihahanda para sa lalaki. Kasalukuyan niyang ibinababa sina Eryn at ang mga bata sa tapat ng lobby. Gustuhin man niyang magtagal at umakyat sa unit nila, may kailangan pa siyang tapusin na urgent meeting sa kumpanya.Ngunit habang nakatingin sa kanila

Samantala, sa isang VIP Room ng isang mamahaling Coffee Shop sa Makati. Marahas na binagsak ni Laverna ang kanyang mamahalin at imported na tasa. Nanginginig ang buong katawan niya sa galit, namumula ang mga mata habang nakatingin sa babaeng tahimik na nakaupo sa kaharap niyang sofa."Pumalya tayo,

Niyakap ni Elowen ang matanda ng sobrang higpit. "Salamat, Manang Rosa. Pero simula ngayon, wag mo na akong tawaging Ma'am. Elowen na lang po. At saka nga pala, yung kwarto sa tabi ng playroom ni Elara, sa'yo na 'yon. Pinabili ko na rin 'yon ng bagong kama at TV para komportable ka."Nanlaki ang mga mata ni Manang Rosa. "Naku, Elowen! Hindi po pwede! Kasambahay lang po ako, doon na lang po ako sa maliit na maids' quarters sa likod—""Hep. Wala nang pero-pero," nakangiting putol ni Elowen. "Pamilya na ang turing ko sa'yo, Manang Rosa. Kung anong kinakain namin ni Elara, yun din ang kakainin mo. Kung anong kama ang hinihigaan namin, ganun din sa'yo. Deserve mo lahat ng kabutihan sa mundong 'to."Napahagulgol na naman si Manang Rosa sa sobrang pasasalamat. *Napakabuti mo talaga, Elowen. Kahit anong gawin nilang pananakit sa'yo, hindi nila nagawang sirain ang ginintuan mong puso.”Kinabukasan, naging maayos ang pagbisita nila kay Grandpa sa St. Luke's Medical Center. Kahit nanghihina dahi

Dahan-dahan, binuksan ni Elowen ang pinto. Nang magtama ang paningin nila, literal na nabitawan ni Manang Rosa ang bitbit niyang eco-bag. Nanlaki ang mga mata ng matanda, namumutla na rin ang buong mukha nito na parang nakakita ng multo."M-Ma'am..." garalgal at halos walang boses na usal ni Manang Rosa. Napaatras siya habang nanginginig ang mga kamay. "Ma'am Elowen... D-diyos ko! multo ba 'to?"Mabilis na hinila ni Elowen ang matanda papasok sa loob ng unit at isinara ang pinto."Manang Rosa, ako 'to. Hindi ako multo," mapait na ngiting sabi ni Elowen habang inaalalayan itong maupo sa sofa.Napahagulhol naman si Manang Rosa. Hinawakan nito ang mga kamay at braso ni Elowen, sinisigurong totoo ang kaharap. "Buhay kayo! Buhay kayo, Ma'am! P-Paano? Nakita sa balita… Tumalon kayo sa dagat! At… At patay na raw kayo!"Umiling si Elowen at pinunasan ang luha ng matanda. "Muntik na, Manang. Pero niligtas ako ni Logan. Ayos na ako ngayon, maayos na maayos.""Diyos ko, salamat!" patuloy na pa

Isang marangyang itim na convoy ang huminto sa harap ng isang exclusive at ultra-high-end luxury condo building sa BGC. Dito ipinabili ng Lolo niya ang isang penthouse unit para kay Elowen anim na buwan na ang nakakalipas. Pinili ito dahil sa higpit ng security at privacy, bagay na kailangang-kailangan ng mag-ina, lalo na't naiwan sa France ang pinagkakatiwalaan nilang yaya dahil sa problema sa visa.Tinulungan ng Tito niya na ibaba ang mga gamit nila. Tiningala nito ang matayog na building at napabuntong-hininga."Elowen, sigurado ka bang gusto mong tumira rito? Kayo lang dalawa ng anak mo? Hindi ako mapapanatag! Napakalaki ng mansyon natin sa Forbes!" pamimilit ng Tito niya.Ngumiti nang tipid si Elowen. "Tito, okay lang po kami. Nasanay na rin po akong mag-isa sa France. Saka si Lolo naman po ang pumili nito para sa akin, gusto ko rin yung tahimik at malayo sa maraming mata."Naalala ng Tito niya kung bakit dito pinatira si Elowen ng Lolo nito noon. Galit pa ang matanda no'n, hindi

Isang mainit na patak ng luha ang kumawala mula sa mga mata ni Elowen saka dahan-dahang gumuhit pababa sa kanyang pisngi. Kahit limang taon na ang nakalipas, ang mismong simoy ng hangin sa Pilipinas ay sapat na para ibalik ang lahat ng sakit, pait at pighating naramdaman niya noon. "Mommy..."Isang maliit at malambot na kamay ang dumampi sa kanyang mukha. Pinunasan ni Elara ang luha niya gamit ang maliliit nitong daliri saka mabilis na yumakap ang bata sa leeg niya."Mommy, don't cry po! May masakit ba sa'yo? Tell Elara where it hurts, I'll blow on it para it will go away na..." inosente at puno ng pag-aalalang sabi ng bata.Kinagat ni Elowen ang ibabang labi niya, pilit na pinipigilan ang panibagong alon ng luhang kumakawala sa mga mata niya. Niyakap niya na lamang ng mahigpit ang anak at isinisubsob ang mukha sa kanyang balikat."Hindi umiiyak si Mommy, baby..." bulong ni Elowen. "Napuwing lang ako. Ang dami kasing alikabok dito sa airport. I'm okay, hmm? Thank you for being so swe

"Logan, salamat talalaga. Salamat sa lahat ng tulong mo sa akin nitong mga nakaraang buwan."Bakas ang matinding pagod at pamumutla sa mukha ni Elowen, pero pinilit niya pa ring ngumiti. Ang suot niyang oversized sweater ay sapat na para itago ang bahagyang pag-umbok ng kanyang tiyan.Kumunot ang noo ni Logan habang ang mga mata'y puno ng pag-aalala. "Elowen, sigurado ka na ba talaga rito? Maselan ang pagbubuntis mo. Kaya mo ba talagang bumiyahe nang ganyan kahaba? Hindi ba pwedeng, hintayin mo na lang munang manganak ka bago ka umalis?"Umiling si Elowen habang nakatingin sa labas ng salamin ng airport. "Maaga man o huli, kailangan ko pa ring umalis, Logan. Wala na akong babalikan dito. Mas mabuti nang magsimula ako ng bagong buhay sa lugar na walang nakakakilala sa akin."Napabuntong-hininga si Logan. Gusto niyang pigilan ang dalaga, gusto niyang sabihing wag na lang itong tumuloy at hayaan siyang siya ang mag-alaga rito."Elowen..." Naikuyom niya ang kanyang mga kamao. “Ngayon o hi

Pero bago pa makaganti si River, isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Mitena."Tumahimik ka!" sigaw ni Art habang nandidiring tiningnan ang asawa. "Kung gusto mo pang may mukhang maihaharap si Raynold sa pamilyang 'to, itikom mo 'yang marumi mong bibig!"Napahawak si Mitena sa pisngi nito, luhaan at hindi makapaniwala. "Art, pati ba naman ikaw? Ako ang asawa mo! Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin nung iniuwi mo ang bastardong anak niyo ng babaeng 'yon?!""Asawa?" putol ni River. Isang nakakamatay na ngisi ang gumuhit sa labi niya. "Wag kang ilusyunada, Madam. Hanggang sa huling hininga ng nanay kong si Lisa, siya ang kaisa-isang legal na asawa ni Papa."Parang binuhusan ng malamig na tubig si Mitena."Kabit ka lang na sumira sa pamilya namin," walang awang dugtong ni River. "At kung titingnan mo ang marriage certificate ni Papa, ang nakalagay na status niya ay Widowed, hindi Divorced. Hindi kayo kasal. Kailanman ay hindi ka kinilala bilang asawa o bahagi ng pamilyang Sam

Bumalik si Alena sa kwarto ni Hiraya pagkatapos ng usapan nila ni Reyko. Matagal siyang nakipag kwentuhan sa kaibigan para pagaangin ang loob nito, tapos ay nagtanong-tanong din kay Rhob at sa doktor tungkol sa lagay ng baby ni Hiraya. Nang makasigurado, nagpaalam na si Alena dahil babalik pa ito ng ospital.Hinatid sila ni Rhob sa labas at mabilis na bumalik sa loob. Sobrang bigat ng pakiramdam ni Rhob habang nakatayo sa gilid ni Hiraya. "Hiraya, kinausap ko na yung kanina sinabi nila sa akin na medyo maselan ang lagay mo ngayon. May tama ang puso mo dati, 'di ba? Habang lumalaki yung baby mo, mas lalong bibigat ang pressure sa puso mo. Kaya nire-recommend ng doktor na yung baby sana…”Hindi na pinatapos ni Hiraya ang sasabihin, alam na kasi niya ang sasabihin ni Rhob. "Alam ko. Matagal ng sinabi iyan sa'kin ng doktor. Kapag nagbuntis daw ako, mas mahihirapan ako at mas magiging delikado kumpara sa normal na pagbubuntis."Kumunot ang noo ni Rhob. Tinitigan nito ng malalim ang dala

Pagkapasok ni Rhob dala ang lugaw, nakita niyang gising na si Hiraya.Nakaupo ang dalaga sa kama habang blangkong nakatitig sa sikat ng araw mula sa bintana. Sobrang putla na ng mukha nito, kitang-kita na nga ang mga asul na ugat sa pisngi nito.Dahil sa nipis ng pinto, siguradong narinig ni Hiraya ang komprontasyon sa labas."Hiraya..." malambot na tawag ni Rhob sabay lapit at upo sa gilid ng kama. Dahan-dahang hinawakan ni Rhob ang kamay nito at pinisil. Nakita naman ni Hiraya na kasama ni Rhob ang ama nito. Nginitian lang ito ng matanda ng pilit saka nagsalita."Ikaw talagang bata ka, palagi mo na lang kaming pinag-aalala. Tuwing tatawag kami, palagi mong sinasabing okay ka lang, tapos malalaman na lang namin na nasa ospital ka na pala! Alam mo bang halos atakihin na kami ng nanay mo dahil sa kaba? Gustong-gusto nun sumama sa akin pero hindi pwede. Kailan ka ulit bibisita sa kanya, hija?""Sorry po, Tito kung pinag-alala ko po kayo," mahinang sagot ni Hiraya sabay ngiti ng tipid."

Kumunot ang noo ni Hiraya, isang mapait na tawa ang kumawala sa bibig niya. "Bakit, doktor ba ako? May super powers ba ako na makakapagpatigil ng dugo mo? Hindi ba’t ikaw ang doktor sa ating dalawa? Huwag mong ibahin ang usapan natin, Reyko."Natameme si Reyko, matagal bago ito nakapagsalita, "Hiraya, hindi ka naman ganito dati ah."Tumingala si Hiraya at sinalubong ang mga mata nito. Naupo si Reyko sa gilid ng kama. "Alam kong galit na galit ka sa akin dahil sa nangyari kay Mayumi. Hindi ko ipagtatanggol ang sarili ko, inaamin ko, nagkamali ako.""Nagkamali?!" Sarkastikong tumawa si Hiraya. "Magkano ba yang pagkakamali mo?! Nung nagmakaawa ako sa'yo na wag kang makialam, nangako ka na susundin mo ako! Kung hindi dahil sa'yo, hindi aabot sa ganito yung kaibigan ko! Reyko, tatlong beses nasira ang spine ni Mayumi, TATLONG BESES! Habambuhay na siyang hindi makakalakad dahil sa ginawa mo! Alam mo ba yun? Kung pwede lang na ako ang nasaktan, okay pa. Pero ang kaibigan ko na tanging meron

Habang nakatingin si Rhob kay Minna, nakarinig siya ng mga yabag papalapit sa kanya. Paglingon ni Rhob, nakita niya ang isang lalaking nakatayo 'di kalayuan sa kanya. Suot nito ang isang asul na hospital gown, pero hindi naitago ng manipis na tela ang nakakatakot nitong aura.Sa isang iglap, ang kaninang malambot at nag-aalalang mukha ni Rhob ay napalitan ng kalamigan.Si Reyko ang nasa harapan niya. Ang lalaking hawak-hawak ang nag-iisang babaeng matagal na niyang pinapangarap. Ang babaeng handa niyang ibigay ang buong mundo pero pilit lang sinasayang at dinudurog ng lalaking nasa harap niya.Isang malamig at matalim na tingin ang ipinukol ni Reyko sa kanya. Pero hindi natinag si Rhob, sinalubong niya ang nag-aapoy na mga mata nito.Matagal silang nagkatinginan, nagpapakiramdaman sa gitna ng nakakabinging katahimikan ng pasilyo. Maya-maya, humakbang si Reyko palapit sa pinto ng kwarto. Akmang pipihitin na sana nito ang doorknob nang mabilis niyang hinarangan ang lalaki. "Kakakain l

Nang magising si Hiraya, gabing-gabi na.Madilim na sa labas ng bintana at tanging ang maliliit na bituin lang ang nagbibigay ng liwanag sa paligid.Nakasanayan na niyang iangat ang kamay niya paggising pero dahil masyadong malakas ang galaw niya, biglang bumalik ang dugo sa swero ng dextrose niya. Napangiwi siya sa sobrang sakit. At dahil sa sakit na 'yon, tuluyan na siyang nagising.Pamilyar na puting kisame ang bumungad sa kanya. “Ospital na naman.” Iyan ang nasa isip niya.Hindi niya alam kung may membership card na ba siya rito dahil parati na lang siyang nandito. Suking-suki na nga siya ata ng ospital na ito. Naalala niya tuloy yung joke ni Alena sa kanya na dapat daw mag-apply na siya ng VIP card para may discount siya sa mga bills niya.Mayamaya pa’y bumukas ang pinto, pumasok si Rhob na may bitbit na isang lunch box. Nang makitang gising na siya, nagliwanag ang mukah nito. "Hiraya! Ipinagluto ka ni Papa ng lugaw tsaka nung paborito mong scrambled egg na may kamatis. Kumain k

Nakakabingi ang tensyon sa loob ng kwarto. Walang gustong gumalaw dahil sa sobrang takot na baka makagawa ng masama si Hiraya.Hanggang sa biglang bumukas ang pinto at pumasok si Rhob. Basang-basa ito ng pawis at halatang nagmamadali. Tiningnan niya si Hiraya sa gitna ng kwarto at nag-aalangang nagsalita, "Hiraya, ibaba mo na 'yan. Nakuha na namin si Mayumi. Ligtas na siya. Akin na ang kutsilyo mo…""Talaga?!" Biglang nagliwanag ang mga mata ni Hiraya. Pero nang maalala niya kung anong ginawa ng mga taong nasa harapan niya kay Mayumi, bumalik ang takot at panginginig ng boses niya. "Rhob, t-totoo ba? May sugat ba siya? Sinaktan ba nila siya?"Umiwas ng tingin si Rhob sa kanya saka utal na nagsalita. "W-Wala, Hiraya. W-Wala…"Kilalang-kilala ni Hiraya si Rhob. Sa reaksyon pa lang nito, alam na niyang may mali. "May nangyari sa kanya, ano? Kilala kita, Rhob. Simula pagkabata alam ko na ang ugali at reaksyon mo kapag nagsisinungaling ka. Ano?! Sabihin mo sa akin ang totoo, anong nangyari

Isinugod nila si Erryc sa ospital na ang tanging bukambibig ay ang kanyang ina na si Heather. Hindi alam ang gagawin ni Cregan dahil sa sobrang panic, wala rin si Heather para tulungan sila dahil nasa ospital ito. Si Heather lang ang nakakaalam kung ano ang gagawin kay Erryc kaya namomroblema siya pati na ang kanyang ina kung ano ang gagawin. Mas minabuti na lang nilang idala ang bata sa ospital upang doon gamutin. “Doc, kumusta po ang anak ko?” tanong ni Cregan sa doktor. Huminga ng malalim ang doktor saka nilingon ang batang natutulog na ngayon. “Okay na ang anak mo, Mr. Madrigal. Alam kong busy ka Mr. Cregan, pero kailangan mong pagtuunan ng pansin kahit papaano ang anak mo. Kapag maulit muli ito, hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa anak mo. Sinabihan ko na rin ang asawa mo noon na allergy ang bata sa chocolates, anong nangyari ngayon?” tanong ng doktor kay Cregan. Natahimik na lamang ang lalaki sa napayuko. Ang doktor ay napahinga ng malalim saka nagsalita ulit. “Al

“Wow! Hindi na po ako nakakatikim ng chocolates matagal na, miss na miss ko na po ang lasa nito, Tita Febby!” masayang turan ni Erryc sa dalaga. Napangiti na lamang si Febby saka tumango. Ang ina naman ni Febby ay biglang nagsalita, natatakot at nag-aalala para sa kalagayan ng apo. “Anak, hindi ba’t sinabi ni Heather na allergy si Erryc sa mga chocolates kaya huwag na huwag natin siyang papakainin nito? Isa pa, too much sweet ‘yan iho, huwag mo ng kainin,” paalala ng ina ni Febby sa kanila. Subalit hindi man lang nakinig si Febby, “Okay lang naman, Mom. Isa pa, kunti lang naman ang kakainin ni Erryc. Allergy lang naman yun, paano siya masasanay kung hindi mo siya papakainin. Kapag nasanay na siyang kumain ng chocolates mawawala na rin ang allergy niya, sure ako riyan! Sabi nga, hindi naman masama kung pakunti-kunti lang!”Napakunot ang noo ni Cregan ngunit hindi na nagsalita pa. Tila ba naniwala ang binata sa sinabi ni Febby, sobrang confident naman kasi ng pagkakasabi nito sa ka

Kabanata 9|Si Karen na kanina pa nakaabang sa pintuan at inaabangan ang pagdating ng asawa ni Heather na si Cregan ay napataas ng kilay nang makita niyang alas onse na ng umaga’t hindi pa rin ito dumadalaw sa asawa. Kahit mga in-laws pati na ang mga magulang ni Heather ay wala ring paramdam. “Alam mo, Madam nakakainis iyang pamilya mo lalo na ang asawa mo. Napaka walang puso! Anong oras na oh, alas onse na! Ni hindi man lang magawa kayong bisitahin! Nakakainis na talaga, nakaya nitong kalimutan ang bunsong anak niya?” hindi mapigilang reklamo ni Karen kay Heather. Si Heather naman ay busy sa kakalaro kay Baby Erich. Ni hindi man lang nito pinansin ang sinabi ni Karen dahil nakatuon ang atensyon nito sa cute na baby-ng nasa harapan. “Omg! Tingnan mo, Karen oh. Ngumiti si Baby Erich sa akin! Ngumiti siya!” masayang sabi ni Heather kung kaya’t nilapitan ni Karen ang mag-ina. Totoo ngang ngumingiti si Baby Erich, mabuti na lang at dumating si Erich sa buhay ni Heather kung hindi baka

Kagabi ay nakabalik na ang sina Cregan sa mansyon at may balak na pumunta kay Heather sa ospital. Ngunit umaga pa lang ay nagkakagulo na ang mansyon. Dahil sa si Heather ang palaging naghahanda ng almusal sa anak na si Erryc ay nasanay na ang bata sa panlasa ng luto ng ina. At dahil wala si Heather doon ay nagkakagulo na ang mga katulong, ayaw kasi ni Erryc ng luto ng mga kasambahay. “Dad, ayaw ko nito! Ayaw ko ng egg! Pati na ng rice. Gusto ko yung niluluto ni Mom sa akin na friedrice, yung may toyo. Gusto ko yun!” sigaw ni Erryc habang nagpapadyak ang mga paa. “Hindi ako marunong nun anak, kapag umuwi na ang Mom mo ay lulutuan ka niya ng napakarami. Gusto mo yun? Pero sa ngayon, luto muna ni Manang ang kakainin mo, okay?” pagsuyo ni Cregan sa bata. Subalit umiling lang ng marahas si Cregan na para bang hindi maintindihan nito ang sinabi ng ama. “Ang pangit ng lasa ng egg! Pati na ang rice ayaw ko nito, Dad! Ayaw!!” Napahilamos ng mukha si Cregan habang nakatingin sa anak. Hind

Nagising si Heather nang may marinig na sermon sa labas ng kanyang silid. “Papasukin niyo ako! Gusto kong kumustahin ang apo’t anak kong si Heather.” “Miss Dianne, nagpapahinga po si Miss Heather, maya na lang po kayo—” “Hindi, gustong makita ang apo ko, NOW na!” sabi ng matanda kaya napapailing na lamang siya. Pilit siyang ngumiti nang makita ang galit na mukha ng matanda. “Moma, anong ginagawa niyo rito?” Inirapan lang siya nito at lumapit sa table upang ilagay ang mga prutas doon. “Bawal ko na bang bisitahin ang anak-anakan at apo ko? Kakarating ko lang galing Paris tapos ganito na ang nabalitaan ko? Ayon sa sekretarya kong si Eunice, wala raw ang pamilya mo sa panganganak mo? Nasaan sila? Sa birthday ng kapatid mo? Aba’t kung nakita ko lang sila pinagmumura ko na!” Si Moma Dianne ay may-ari ng isang sikat na clothing business sa Pinas. Nakilala niya ito dahil minsan na niyang nasagip ang matanda sa isang heart attack sa kalsada. Kung hindi dahil sa kanya ay baka matagal na

Habang nag-ddrive pauwi sina Cregan kasama sina Erryc, Febbie at kanyang ina, hindi mapigilan ng bata ang magtanong sa ama. “Dad, is Mom okay? I think she's mad at us. Alam niyo po ba ang dahilan, Dad? Maybe she's mad because we celebrated Tita Febbie's birthday,” malungkot na saadni Erryc sa kanyang ama habang yakap-yakap ang Tita Febbie nito. Inunahan naman ni Febbie si Cregan at ito na ang sumagot sa bata, “Alam mo, Erryc. Hindi galit ang mom mo. Galing kasi siya sa panganganak sa sister mo kaya ganyan siya. Pagod lang ang Mommy mo, okay? Huwag kang mag-isip ng ganyan.” Narinig din nila ang bulong ng ina ni Cregan, “Hindi siya galit kung di nagddrama lang ang nanay mo.” Si Cregan ay napatingin sa rearview mirror ng kotse at sinamaan ng tingin ang ina. “Mom, will you please stop?” “Aba totoo naman! Nag-drama lang ang babaeng iyon!” “Tita Febbie, masakit po bang manganak? Kaya siguro galit si Mom kasi wala tayo sa tabi niya… Maybe she really hurt that's why she's mad at us…” “