Novels by Megan Jurado

Nakaigting ang pangang mariin ang mga titig ni Jake kay Xoe na tila ba napapaso na si Xoe sa masakit na titig nito. Gayunpaman, hindi ito nagsalita at agad na binuhat ang asawa papalabas ng mall upang makalanghap ng sariwang hangin. Hindi alintana sa lalaki ang mga titig ng mga tao na kanilang nadaraanan at nakakasalubong.“Ibaba mo ako. Kailangan kong bumalik sa loob. Kailangan ko pang tulungan ang sales clerk sa paglilinis ng suka ko.” Sinusubukan ni Xoe na magpumiglas mula sa pagkakakarga sa kanya ni Jake.“Mahuhulog ka huwag ka nang gumalaw.” sagot nito.Nang makarating sila sa labas, ay agad siyang binaba ng lalaki.“Ilang buwan na iyan? Kaya ba gustong gusto mo nang mapawalang bisa ang kasal natin dahil dyan sa lalaking nakabuntis sayo? Sino ba iyan? Doktor? KAsama mo sa trabaho? Sino? Sagutin mo ako!” Hindi mapigilan ni Jake ang magtaas ng boses sa taas na kanyang emosyon na nararamdaman. Inis, pagkadismaya at galit. “Ano bang pinagsasabi mo?” Pagtatanggi ni Xoe.“Nahihilo ka,

Dumating sila sa mall na nakabusangot ang mukha ni Xoe. Habang patungo sila sa loob ng department store, nadaanan nila ang mga bilihan ng mga gamit ng mga pambata at mga pambuntis. Agad na napukaw ang atensyon ni Xoe sa isang manekin na may suot na damit ng pangbuntis. Bagamat nasa pangbuntis na mga paninda ito nakalagay, tila hindi mahahalata sa isang buntis na ina ang mag susuot nito. Isa itong maluwag na maternity dress na iyon at iniisip na ni Xoe na tipong kakailanganin niya itong damit sa mga darating na araw.Napansin naman ni Dustin ang paghinto ni Xoe sa isang manekin na nakasuot ng damit.“Bakit ka napahinto? Gusto mo na bang bilhin yan? Balak mo ba agad na magpabuntis sa boyfriend mo?” Nagtaas ng kilay si Xoe ng mapansin ang pagkasarkastikong saad ni Jake.“Napatingin lang ako. Masama ba? Tyaka mukha naman siyang hindi halatang pangbuntis. Sa katulad kong pusunin at malusog ng bahagya, bagay sa akin ang ganitong damit.” Pagtatanggol nito sa sarili.“Mataba ka na sa lagay na

Magkatapat silang nakaupo sa isang lamesa, ngunit ni isa sa kanila ay walang may gustong magsalita. Inorderan ng sopas ni Jake si Xoe, upang mainitan ang sikmura nito. Ngunit, ni isa sa kanila ang walang may gustong gumalaw ng pagkain. Parehong mga walang gana.Tulalang hinahalo halo lamang ni Xoe ang sopas. At kahit walang gana itong kumain dahil sa bigat na nararamdaman… Ay kailangan niyang kumain kahit kaunti. ‘May anak akong umaasa sa tiyan ko. Hindi ako pwedeng magutuman.’ PAalala ni Xoe sa sarili.‘Kailangan na naming bumalik sa munisipyo.’ Nagtaas ng kamay si Xoe upang magtawag ng waiter para hingiin ang bill ng kanilang kinain. Lumapit naman ang isang waiter at binigay sa kanila ang kanilang bill na babayaran.“Hindi ka pa nga kumakain. Ni hindi mo nagalaw iyang sopas.” Saad ni Jake.“Nawalan na ako ng gana.” Sagot ni Xoe.“Ubusin mo iyan.” Utos ni Jake at agad na kinuha mula sa kamay ni Xoe ang bill, pagkatapos ay dinukot niya mula sa kanyang pitaka ang kanyang card para sa

“Sa ayaw at sa gusto mo… Asawa pa rin kita. At ikaw lang ang asawa ko. Kaya may karapatan kang umupo sa tabi ko.”“...”Napaawang ang bibig ni Xoe at di makapaniwalang tumingin kay Jake na hindi na maipinta ang mukha.‘Bakit ka ba ganito? Ginugulo mo ang utak ko.’ Gustong sabihin ni Xoe iyon pero minabuti na lamang niyang manahimik.“Bakit ba kahit masama na ang pakiramdam mo, ay gusto mo pang unahin ang pag aasikaso ng annulment papers natin. Ganyan ka ba ka atat na humiwalay sakin?” Hindi makapaniwalang tiningnan ni Xoe si Jake sa sinabi nito. “Siguro may lalaki nang naghihintay sayo at hinihintay lamang ang pagpapawalang bisa ng kasal natin.“Wow!” Sarkastiko itong natawa. “Ako pa talaga? Sa pagkakaalala ko ikaw itong gusto nang makipaghiwalay matapos bumalik dito ng Kendra mo. Gusto ko lang naman tulungan kang maging malaya sa akin.” Sagot ni Xoe.“Ikaw nga itong nagmamadali tapos nagdesisyon ka na agad na umalis ng bansa. At ikaw ang unang mang iiwan. Baka ikaw itong nagmamadali.

Pagkapasok nila, ay hindi inaasahan ni Xoe at Jake na maraming pupunta ng munsipyo. Ngunit lahat ng mga iyon ay nakapila sa mga magpaparehistro ng kasal. Ngunit kung gaano man kagulo at kaingay ang linya ng mga ikakasal, siya namang tahimik at tila nilalangaw na pwesto ng mga nagpapasa ng aplikasyon para sa annulment.“Mabuti at walang pila dito. Mabilis tayong matatapos.” Saad ni Xoe.Patuloy niyang hinila si Jake patungo sa pila ng mga nag-aaplay ng annulment. Umupo si Xoe sa upuan kaharap ng isang tagapagtala at inilabas ang mga papeles na kanyang inihanda sa para sa pagproseso ng kanilang annulment.“Mukhang naligaw ata kayo ng pila… Doon ang pila ng magpapakasal.” Saad ng isang aleng tagapagtala.“Ay naku hindi po kami magpapakasal. Andito po kami para ipagwalang bisa ang aming kasal.” Sagot ni Xoe na ikinaawang ng bibig ng babaeng kanyang kaharap.“Sigurado ka? At ngayong araw pa na ito?” tanong nito.“Opo. Bakit ano pong meron?” Naguguluhang tanong ni Xoe.“Hindi mo alam? Araw n

Matapos niyang tawagan ng ilang beses si Xoe ay sinagot na din ito agad ng babae. Sinabi niya ang lokasyon kung saan siya naroon bago pinatay ang tawag.Huminto si Jake sa harap ng hotel na tinutuluyan ni Xoe.Nasa labas naman ng lobby si Xoe, nakatayong naghihintay kay Jake. MAy hawak itong brown na envelop na naglalaman ng kanilang mga papeles. Agad siyang umayos ng tayo nang mapansin ang paglabas ni Jake sa kotse. Nakakunot ang noo ng lalaki na tila ba pinagsakluban ng lupa ang mukha.“Bakit umalis ka kagabi? Maayos na ba ang pakiramdam mo? May bahay ka naman bakit dito ka pa natulog?” Sunod sunod na tanong ni Jake kay Xoe.Nagtaas ng isang kilay si Xoe. “Bahay? Ako? Sa pagkakaalam ko pamamahay mo iyon.” Sarkastikong ngumiti si XOe. “Isa pa… HIndi ako komportable sa higaan ko masyadong makati ang kutson na hinihigaan ko. Daming surot.” Sagot ni Xoe.“Ang bahay ko, ay bahay mo.” Sagot ni Jake ngunit umiling na lamang si Xoe.Imbes na magsalita ay dumerecho na lamang ito sa kotse. Aga

‘Pero imposible. Ganun na ba kaliit ang mundo?’ Napuno ng pagtataka ang isipan ni Alex. ‘Hindi… Baka nililito lamang niya si Tita para di na ito magkwento ng patungkol sa amin ni James. Pero mamaya kausapin ko siya tungkol dito.’ sabi ni Alex sa isip.Nagdesisyon siyang lumapit na sa kumpulan. Agad naman siyang nginitian ni Mary Anne nang mapansing papunta ito sa kanilang gawi. “Iha… Nasaan ang tito Anthony mo?” agad niyang tanong ng makalapit na si Alex sa grupo.“Susunod daw po siya.” maiksing sagot ni Alex.Kumunot ang noo ni Mary Anne at nanliit ang kanyang mata na tila ba binabasa nito ang kung ano man ang nangyayari sa kanilang pag-uusap. “Alex, mahal ka ng tito mo na parang kanyang tunay na anak-”Nauulinigan ni Alex ang ibig ipahiwatig ni Mary Anne kaya agad na siyang sumagot. “Opo. Alam ko po iyon. Huwag po kayong mag-alala, maayos ang pag-uusap namin ni Tito.” sagot ni Alex na ikinahinga ng maluwag ng ginang.“Kamusta ka?” pabulong na tanong ni Brandon kay Alex kasabay ng pag

Tila nanigas sa kinatatayuan ang matandang Lopez, halatang nabigla sa tanong ni Alex. Nanginig ang kanyang katawan dahilan upang muntikan na itong matumba. Mabuti na lamang at mabilis si Alex at agad niyang inalalayan si Anthony.“Tito,”Nang makaayos ng tayo si Anthony, agad itong tumingin kay Alex.“Bakit mo naitanong?” tanong ni Anthony.Agad na naalala ni Alex ang paalala sa kanya ni Brandon, na huwag sabihin ang kanyang paghihinala. ‘Bakit di ulit sila magsabi ng totoong nangyari.’ sabi nito sa isip.“Naalala ko po kasi bigla sila mama at papa. Hindi ko maalala ang mga nangyari noon kaya gusto ko sanang tanungin sa inyo.” Ang mga ngiti ng kanyang tiyuhin ay napawi mula nang mabanggit niya ang tungkol sa mga magulang ni Alex.“Ang nangyari sa inyo noon ay isang aksidente. Nang dumating ako sa lugar ng pinangyarihan ng aksidente, bumangga ang kotse niyo sa isang malaking puno. Akala namin noon ay walang makakaligtas sa inyo dahil sa lakas ng pagkakabangga. Ngunit. Niligtas ka ng iy

Kinuha ni Anthony ang isang kamay ni Alex at tinapik ito na tila ba pinapagaan ang kanyang loob. “Kung gayun… binasbasbasan ko ang realasyon niyo. Susuportahan ko kayong dalawa.”Nanlaki ang mga mata ni Alex sa sinabi ng ginoo. Hindi niya lubos maisip na tatanggpin ng Ginoo ng bukal sa puso ang relasyon nila ni Brandon. Dahil sa buong akala niya ay susuportahan nito ang kanyang sariling anak, at ipipilit pa siya nito kahit isa sa mga anak nitong lalaki. Pero hindi iyon nangyari. Sa halip, lantarang nitong sinabi na suportado niya ang relasyon nila.Walang pagsidlan ng tuwa ang nararamdaman ni Alex at tila ba ay nabunutan siya ng malaking tibik sa dibdib. Sa mag-asawa. Si Anthony ang malapit sa kanya kaya… mahalaga para sa kanya ang opinyon at sasabihin nito.Sa kanyang tuwa ay niyakap niya ang matanda. “Maraming salamat po, tito. Akala ko po na katulad ni tita, ay hindi niyo po ako mauunawaan sa desisyon ko.”Kahit magkayakap pa, ay naramdaman ni Alex ang pag-iling ng matanda. “Alam k

“Ano bang maibibigay mo kay Alexandra?” Bakas na sa tono ng ginang ang inis.“Hindi po ako mayaman katulad niyo, pero kaya ko po sa kanya ibigay ang lahat ng nasa akin. Kaya kong magtrabaho para matugunan ang pangangailangan niya. At kahit ang pinakaimposibleng bagay na hihilingin niya sa akin ay gagaan ko ng paraan para makuha iyon, para lamang maging masaya siya.” Tagos sa pusong sagot ni Brandon. Na tila ba ipinararating nito sa dalaga kung gaano niya kamahal si Alex na gagawin niya ang lahat para sa kanya. At tila ipinararating ni Brandon ang totoong kahulugan ng pag-ibig. Iyong kahit hindi mo kayang kunin ang mga bituin, pero para sa taong mahal niya, gagawin niya ang lahat para lamang makuha ang bituin at maiparamdam dito kung gaano niya ito kamahal.Hindi inaasahan ni Alex ang sagot na iyon. Napaawang na lamang ang kanyang mga labi habang tulalang nakatingin kay Brandon. Ramdam niya ang bawat salitang sinasabi ng binata. Kung hindi niya alam napagpapanggap lamang ang lahat ng

“Sige. Pero bago iyan… Kami muna ang magtatanong.” Sabi ni Anthony.“Kayo-”“Magkaibigan kayo, hindi ba?” Pagputol ni Mary Anne sa sasabihin ni Anthony.“Oo nga po pala. Kilala niyo naman na po si Brandon Montenegro. Nobyo ko po.” Lakas loob na pagpapakilala ni Alex sa kanyang kasama.Walang bakas ng pagkagulat sa mga mukha nila. Alam ni Alex na walang balitang hindi malalaman ng mag asawang Lopez.“Maligayang kaarawan po muli, Chairman. Ito nga po pala munting regalo ko, sana ay magustuhan mo.” Inilabas ni Brandon ang isang maliit na parihabang karton na nakabalot sa isang kulay asul na pangregalo. Binuksan iyon ni Anthony at namangha nang makitang isa iyong limited edition na customized pen na may nakaukit na pangalan niya. Ang panulat na iyon ay nabibili lamang sa ibang bansa at inaabot ng isang buwan ang pag-oorder noon. Maging si Alex ay napasinghap sa regalong binigay ng lalaki. Dahil alam niya na may kamahalan ang panulat na iyon. Kalaunan ay kunot-noo niyang tiningnan ang nag

Matapos ang nakakakabang biyahe, nakarating na din sa wakas sina Brandon at Alex sa hotel kung saan pinagdiriwang ang kaarawan ni Anthony Lopez, ama ni James. Nang makita naman ng mga guwardiya mula sa bukana ng hotel si Alex, ay agad siya nitong pinapasok. Ibingay naman ni Brandon ang susi ng kontse sa vallet at nagpasalamat dito, bago sinundan si Alex papasok sa loob ng hotel. Huminto si Alex sa isang malaking pintuan at hinintay si Brandon na papalapit sa kanya. Huminga muna nang malalim si Alex bago tuluyang itulak ang malaking pinto na papasok sa isang ballroom. Sa kanilang pagpasok, nakuha nila agad ang atensyon ng mga bisita, na animo’y sila ang mga artistang inaabangang dumating sa salo-salo.“Hindi ba siya ang fiance ni James? Bakit ibang lalaki ang kaniyang kasama?” Nanlalaki ang mga matang nakatingin ang iba pa ay hindi paiwasang suminghap ng mapansin ang nakalingkis na kamay ni Alex sa braso ng matipunong lalaki na kanyang kasabay sa pagpasok.“Nobyo niya kaya ang katabi

Dalawang araw na ang nakalipas mula nang mahulog si Zephorah sa hagdanan. Mabuti na lamang at tagumpay ang operasyon sa kaniya. Ngunit hindi pa rin siya nagigising. Dumating si Arthur na may dalang prutas.“Manang… Ako na po muna ang mag-aalaga sa kaniya. Puwede na po muna kayong umuwi.” Utos ni Arthur sa kanilang kasambahay.“Ok po,” tugon nito bago lumabas ng kwarto kung saan mahimbing na nagpapahinga si Zephorah.Umupo si Arthur sa isang upuan katabi ng hospital bed ni Zephorah. Hinawakan ang kamay nitong may suero. Malungkot niyang tiningnan ito, na tila ba naaawa sa kalagayan ng asawa. May bendahe ang ulo, dibdib, kanang braso, at kaliwang paa ni Zephorah. Ang pinakamalaking sugat nito ay ang kaniyang ulo na nagtamo ng labing-anim na tahi. Sa parte rin ng kaniyang isipan ay nakokonsensya siya sa nangyari sa babae. ‘Kung hindi ko dinala sina Cheska at Arthur sa bahay natin, hindi sana ito mangyayari sa iyo,’ bulong nito.Bumukas ang pinto at niluwal nito si Cheska, na taas-noo at h

Nakarating sa mansyon si Zephorah at naabutan niyang magkausap muli sina Cheska at Arthur, ngunit nagsawalang-bahala lamang siya. Dinaanan niya ang dalawa na tila ba hindi niya ito nakita. Nakasunod naman si Sandra sa kaniya upang tulungan itong buhatin ang mga kahon na puno ng libro ng kaibigan.Samantalang si Arthur ay napakunot ang noo habang sinusundan ng tingin ang kaniyang asawa. ‘Tila may nagbago kay Zephorah. Sadya nga bang wala lamang sa kaniya na nakikipag-usap ako kay Cheska, kahit na alam niya na naghalikan kami ni Cheska sa bar?’ Tanong nito sa isip.“Ano ba, Arthur?! Kanina pa ako nagsasalita, mukhang nasa ibang tao ang atensyon mo.” Inis na reklamo ni Cheska na nagpabalik mula sa malalim na pag-iisip si Arthur.“Alam ko. Hindi ba sinabi ko sa’yo na kailangan niyo nang lumipat?”“Sigurado ako… Inutusan ka ni Zephorah na paalisin kaming mag-ina dito, ano?!”“Ilang beses ko sinabi sa’yo. Ano man ang desisyon ko ay walang kinalaman si Zephorah dito. Isa pa… Ako naman ang ku

Kinabukasan, nag-ayos si Zephorah upang dumalo sa year-end party sa kanilang kumpanya. At dahil asawa ni Zephorah si Arthur sa mata ng mga tao, imbitado rin ito. Nanghihintay sa garahe nila si Arthur habang kausap si Cheska. Namumugtong ang mga mata ni Cheska sa kakaiyak mula pa kagabi.“Akala ko ba wala kang nararamdaman sa kaniya? Bakit kinailangan mo pang pumunta sa kaniyang kwarto ng dis-oras ng gabi? Tapos, ngayon, may balak ka pa talagang samahan siya? Tapos papaalisin mo pa kami ng anak ko dito sa bahay niyo… Aminin mo nga… Nagkagusto ka na sa kaniya, ano? At siya rin ang nag-uudyok sa’yo na paalisin kami dito?” Inis na tanong ni Cheska.“Napag-usapan na natin ’to kagabi!” Mahinang singhal ni Arthur. Palinga-linga pa ito upang masiguradong walang ibang nakakarinig ng kanilang pinag-uusapan.“Sinabi ko sa’yo na ako mismo ang may desisyon na lumipat kayo. Para na rin sa ikabubuti mo. Huwag mong idadamay si Zephorah sa pagtatalo sa atin. Wala siyang kinalaman sa mga plano ko.” Dag

Hindi agad nakasagot si Arthur sa tanong ni Zephorah. Kaya kinuha iyon na oportunidad ni Zephorah upang siya ay makaalis at magtungo sa ospital. Ngunit nang makarating sa ospital, naabutan na niyang tulog ang matanda, kaya wala siyang magawa kundi ang lisanin ang ospital. Plano niyang umuwi sa kanilang bahay… Ngunit may bahay ba siyang maituturing na kaniya? Mapait siyang natawa sa isip. “Bahala na kung saan ako mapunta.” Bulong niya sa sarili. Nagmaneho lamang si Zephorah nang paikot-ikot sa buong city, hanggang mapagdesisyunan niyang umuwi sa bahay. Sinadya na niya talaga na abutin siya ng madaling-araw. Nang sa gayon ay makapag-muni-muni siya sa mga nangyayari sa kaniyang buhay.Dumating siya sa bahay at napansing tahimik na ang lugar. Binuksan lamang ang ilaw sa bandang garahe at sa kusina nang magkaroon ng ilaw sa kapaligiran sa kaniyang pag-uwi. Tahimik niyang binaybay ang daan patungo sa kaniyang kwarto. Ngunit bago pa man siya makapasok sa kaniyang silid, mula sa opisina ni Art

“Nga pala… Ito, send ko pictures na nakuha ko sa dalawa. Baka kakailanganin mo iyan sa future.”Nag-notify ang phone ni Zephorah dahil sa mga sinend na photos ni Sandra sa kaniya. Letrato iyon mula sa club kagabi.“Sabi ko na nga ba, ikaw ang nag-post noon.”“Abogado ako, Z.”“I know… I know…” Pang aalaska nito.“Pero itong sinend mong pictures sakin… May future ka na maging photographer. Ganda ng kuha mo, eh. Idagdag mo na lang ’to sa babayaran ko sa’yo.”“Kung sino man ang nag-send nito… Malamang may matinding galit sa isa sa kanila.”“Kung kay Arthur man, mukhang malabo. Hindi pa naman pinapasa sa kanya ang pagiging CEO ng kumpanya. At kung kay Cheska naman… Baka ako pa ang pagbintangan nun. Magpapa-victim na naman siya sa harapan ni Arthur.”Nangasim ang mukha ni Zephorah sa isipang maaari siyang pagbintangan ni Cheska. Pero malabong isipin din iyon ni Arthur sa kaniya dahil hindi alam ni Arthur na may ideya na ang kaniyang asawa laban sa kaniya.“Kung ano man ang mangyari, wala n

Tanghali na nang magising si Zephorah. Ngunit di agad siya bumangon. Masakit ang kaniyang ulo dahil sa hangover. Kasabay din nito ang kaniyang pagkahilo na sa tuwing susubukan niyang bumangon ay nasusuka siya. Bukod doon, namamaga ang kaniyang mga mata.“Shit! Gaano ba karami nainom ko kagabi?” Ni hindi na matandaan ni Zephorah ang nangyari sa kaniya at kung paano siya nakauwi.Maya't tumunog ang kaniyang phone, hudyat na may notification siyang natanggap. Napansin niyang mensahe iyon galing sa kaniyang bank account. Napakunot ang kaniyang noo nang makitang may pumasok na limang daang libo sa kaniyang account at nanggaling iyon kay Arthur. Napataas ang isang kilay niya.“Ayos ahh… Nagpapadala na ng pera. Ano 'to? Pambawi sa kaniyang kasalanan na ginawa?” Napailing na lamang siya at hinagis sa kama ang kaniyang cellphone.Nagpunta sa banyo si Z upang maligo nang sa gayon ay mahimasmasan siya mula sa hangover. Sa kaniyang pagbaba, nasa kusina si Manang Elen na agad na napansin ang pamum