LOGINและสตรีร่างเกือบเปลือยที่กำลังยั่วยวนเขาอยู่ในตอนนี้ก็คือหยางหลินหลิน หรือหยางกุ้ยเฟย เพียงฮองเฮาคนเดียวเขาก็รับมือยากอยู่แล้ว ยังจะมีหยางกุ้ยเฟยเพิ่มขึ้นมาอีกคน
หยางกุ้ยเฟยจับจ้องที่ใบหน้าหล่อเหลาของโจวอวี้หลุน ก่อนจะเผยรอยยิ้มจนกระทั่งเห็นฟันขาวยั่วเย้า นางตรงเข้ามาหาเขาแล้วกอดจากด้านหลัง ถูไถใบหน้าเข้ากับแผ่นหลังแกร่งเอ่ยเสียงเบา
“หวั่นอ๋อง โปรดเมตตาข้าด้วย”
คนที่สมควรต้องขอความเมตตายามนี้ย่อมคือเขา โจวอวี้หลุนพลิกกายรวดเร็วสกัดจุดเคลื่อนไหวของพวกนางเอาไว้
เพียงพริบตาสตรีทั้งสองก็สลบล้มพับลงไปตรงนั้น ฝ่าบาทถอดถอนพระทัย แล้วสั่งให้คนมาพาร่างของพวกนางออกไป
แค่เห็นร่างแกร่งของโจวอวี้หลุนและถูกชางกงกงดูดแท่งเนื้อ พริบตาเดียวฝ่าบาทก็เสร็จเสียแล้ว ชางกงกงไม่ดูดกลืนน้ำรักของฝ่าบาทลงคอไปจนหมด ฝ่าบาทลูบศีรษะของเขาก่อนจะบอกให้เขาลุกขึ้น แล้วหันกลับมาเอ่ยกับโจวอวี้หลุนด้วยสายตาหยาดเยิ้ม คิดว่าหากเป็นเขาที่ก้มลงดูดให้พระองค์เช่นนี้จะเป็นเช่นไร
แต่คนผู้นี้ไม่อาจบีบบังคับได้ จนกว่ายาของฝ่าบาทจะเสร็จสิ้นต้องใจเย็นให้มาก
“น้องรักเจ้าทำเช่นนี้ เหมือนจะไม่ไว้หน้าข้าเลยสักนิด ฮองเฮากับกุ้ยเฟยของข้าล้วนเป็นคนที่งามที่สุดในแคว้น เจ้ายังไม่พึงใจอีกหรือ หรือว่าต้องการคัดเลือกจากนางสนมของข้าด้วยตัวเอง”
โจวอวี้หลุนหน้าแดงก่ำ ตอนนี้ร่างกายเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแทบจะระเบิดออกมา ทว่าเขามิใช่คนธรรมดา ย่อมประคองสติเอาไว้ได้
“ฝ่าบาท ทรงอย่าล้อเล่นเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่มีวันแตะต้องฮองเฮากับกุ้ยเฟยเด็ดขาด”
เฉาหงตี้ทรงลุกขึ้นโดยมีหลานกงกงประคอง จากนั้นก็เดินมาหาเขาช้า ๆ ดวงตากวาดมองร่างกายสูงใหญ่ของเขาอย่างพอใจ จากนั้นก็ใช้พัดในมือเชยคางเขาขึ้นมา
“เจ้าก็รู้ว่าในใจของข้ามีเพียงเจ้า อาหลุนแต่ข้าก็ต้องการผู้สืบทอดราชบัลลังก์ ตาแก่พวกนั้นวัน ๆ เอาแต่กดดันเราไม่หยุด เราต้องการบุตรของเจ้ามาเป็นองค์รัชทายาท อำนาจนี้เรายินดีแบ่งให้เจ้าเพียงผู้เดียว อาหลุน เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ”
เขาหรี่ตา ฝ่าบาทหลงใหลในตัวเขาอย่างวิปริตเขาย่อมรู้ และในยามนั้นทำให้เขาตระหนักถึงบางสิ่ง
หากว่าฮองเอาและกุ้ยเฟยคลอดลูกของเขาแล้วเล่า....จะเกิดอะไรขึ้น
โจวอวี้หลุนเอ่ยถามออกมา “ฝ่าบาท หากว่ากระหม่อมยินยอม พวกนางคลอดโอรสออกมา แล้วจากนั้นพวกนางเล่า”
ฝ่าบาททรงยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาอำมหิต
“เจ้าก็รู้ ว่าหากข้าไม่ได้เจ้า ผู้ใดก็ห้ามเด็ดขาด ข้าจะปล่อยให้สตรีที่เคยสัมผัสเจ้ามีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”
ทรงก้มลงมาใกล้ กระซิบเบา ๆ ว่า
“ฆ่าเท่านั้น”
ในห้องหอที่อยู่ติดกัน เหวินเฉินและเหยียนซินซินกำลังบดจูบกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนอยู่ริมเตียงนอน สองแขนแกร่งขององครักษ์หนุ่มโอบรัดเอวบางไว้แน่นหนา ดึงรั้งให้ร่างอรชรแนบชิดกับแผงอกกว้างจนไร้ช่องว่าง ยามเมื่อเขาค่อย ๆ ละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ลมหายใจอุ่นร้อนยังคงเป่ารดกันอยู่ตรงปลายจมูกเหยียนซินซินช้อนสายตาฉ่ำปรือมองสามี เอ่ยถามเสียงแผ่วหวาน“เจ้ามีความสุขหรือไม่”เหวินเฉินพยักหน้ารับทันที แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นลึกล้ำ“ข้ามีความสุขที่สุด ที่เจ้ายอมแต่งกับข้า บิดามารดาของข้าสิ้นแล้ว ชีวิตนี้ข้ามีเพียงท่านอ๋องกับสนามรบ ไม่เคยคิดฝันที่จะมีครอบครัว ทว่าเมื่อเป็นเจ้า ข้ากลับคิดอยากมีคนเคียงข้าง ยามนี้ยังมีท่านอ๋องและอาหลินอีกด้วย พวกเรานับจากนี้จะมีความสุขกัน”เหยียนซินซินสบตาเขา นึกถึงความจริงข้อใหญ่แล้วเอ่ยถามตรง ๆ“แม้ว่าข้ากับอาหลินไม่อาจมีบุตรให้พวกเจ้าหรือ”เหวินเฉินพยักหน้า ไร้แววลังเลในดวงตา“ข้าบอกเจ้าแล้ว แค่มีเจ้า มีอาหลินก็พอ ที่สำคัญขอเพียงเจ้ายังชอบข้า อย่างอื่นไม่สำคัญแล้ว”หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มหวานออกมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ“ข้าก็ชอบเจ้ามาก นับจ
ภายในเรือนหอ แสงไฟจากตะเกียงมงคลส่องสว่างสีนวลตา หยางหลินหลินนั่งรออยู่บนเตียงกว้างที่ปูผ้าสีแดงนางรออยู่นานจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของบุรุษที่เป็นสามีของนางเดินเข้ามาและเปิดผ้าคลุมหน้าของนางอย่างอ่อนหวาน เผยให้เห็นใบหน้างดงามหมดจดที่แต่งแต้มไว้รอยยิ้มงดงามสะกดสายตาโจวอวี้หลุนทรุดกายนั่งลงข้างๆ ยื่นมือไปจับมือเรียวของนางเอาไว้พร้อมกับมองใบหน้างามด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น“อาหลิน เหนื่อยหรือไม่”นางจ้องใบหน้าหล่อเหลาของเขาพร้อมด้วยรอยยิ้ม“ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเล่าไยมาเร็วเพียงนี้ ไม่อยู่ส่งแขกหรือ”“คนส่งแขกมีเยอะแล้ว ข้ากับอาเฉินก็เลยกินพอเป็นพิธีและรีบกลับเข้ามาหาพวกเจ้า”หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “ใจร้อนยิ่ง”“จะปล่อยพวกเจ้ารอนานได้อย่างไร เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”หยางหลินหลิน ยิ้มและทอดถอนหายใจ โจวอวี้หลุนขมวดคิ้ว“ทำไมหรือ เหนื่อยอยู่หรือ”หญิงสาวส่ายหน้า“ข้าเพียงแค่ถึงเรื่องที่ผ่านมา ก็เลยรู้สึกว่าพวกเราช่างผ่านอะไรมากมากจริง ๆ และในที่สุดพวกเราก็ได้แต่งงานกัน ท่านจำได้หรือไม่ว่าข้าเคยขอท่านแต่งงาน แต่ตอนนั้นท่านปฏิเสธ ทำให้ข้าอับอายยิ่ง”โจวอวี้หลุนมีสีหน้ารู้สึกผิด“ข้าย่อมจำได
บริเวณหน้าเรือนพักหลังใหญ่สองหลังที่ตั้งตระหง่านติดกันกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนและบ่าวไพร่จำนวนมากที่วิ่งวุ่นจัดเตรียมขบวนมงคลอย่างไม่มีใครยอมเหน็ดเหนื่อยเรือนทั้งสองหลังนี้เป็นบ้านพักหลังโตที่โจวอวี้หลุนจัดหามาให้แก่ครอบครัวสกุลเหยียนและสกุลหยางได้ใช้อยู่อาศัยอย่างปลอดภัยบรรยากาศโดยรอบกึกก้องไปด้วยเสียงจุดประทัดมงคลที่ดังสนั่นหวั่นไหวสลับกับเสียงเครื่องดนตรีแตรและกลองที่บรรเลงขับขานทำนองต้อนรับฤกษ์งามยามดีขบวนเกี้ยวเจ้าสาวหลังใหญ่สีแดงสดฉลุลวดลายงดงามจำนวนสองหลังจอดสนิทอยู่หน้าประตูใหญ่ เพื่อเตรียมพร้อมรับตัวสองสตรีเข้าสู่พิธีก่อนที่เจ้าบ่าวจะนำขบวนเกี้ยวมาอัญเชิญเจ้าสาวออกจากเรือน พิธีการส่งมอบสินสอดถูกจัดการล่วงหน้าโดยผู้ใหญ่ฝ่ายชายในวันนี้ โจวอ๋อง ผู้เป็นแม่ทัพใหญ่และเป็นบิดาของโจวอวี้หลุน รวมทั้งมีฐานะเป็นบิดาบุญธรรมของเหวินเฉิน จึงเป็นผู้ออกหน้าก้าวเท้าเข้ามาเป็นประธานในพิธีส่งมอบสินสอดให้แก่ทั้งสองตระกูลด้วยตนเอง โดยมีแม่สื่ออาวุโสและขบวนบ่าวไพร่คอยยกหาบสินสอดมงคลตามหลังมาเป็นขบวนยาวเหยียดสำหรับคู่แรกของโจวอวี้หลุน โจวอ๋องได้เป็นตัวแทนส่งมอบสินสอดทองหมั้น รวมถึงม้วนหนังสือ
โจวอวี้หลุนเสียบแท่งเนื้อร้อนระอุสวนลึกขึ้นเบื้องบนรวดเดียวพรวดจนมิดโคน หยางหลินหลินแหงนหน้ากรีดร้อง ลำคอตั้งชัน สะโพกหนาซอยอัดกระแทกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ท่วงท่าที่ถูกยกจนตัวลอยขย่มลงมานี้ทำให้นางต้องรองรับความหนาใหญ่ลึกซึ้งจนแทบจุกโจวอวี้หลุนโน้มใบหน้าเข้าบดจูบดุดัน ปลายลิ้นหนาแทรกซอนเข้าเกี่ยวพันเล่นลิ้นดูดดื่มน้ำลายหวาน ผสานเสียงเนื้อกระทบผนังไม้ดังกึกก้องอีกด้านหนึ่ง เหวินเฉินจัดการกับเหยียนซินซินในลักษณะที่จับนางคุกเข่าราบไปกับเตียง โน้มครึ่งตัวบนไปข้างหน้า ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปดึงรั้งบ่ามนให้บิดเอี้ยวใบหน้างดงามและทรวงอกอวบย้อนกลับมาสบสายตากับเขาแววตาของเหยียนซินซินฉ่ำปรือระคนเว้าวอน ยามที่เหวินเฉินตอกยัดแก่นกายเข้าทางด้านหลังอย่างรุนแรงแก่นกายครูดคร้าดขยี้เน้นตรงจุดเสียวด้านในลึกสุดใจจนนางตาพร่าสะอื้นไห้เพราะเสียวเกินรับไหว ทุกจังหวะที่สะโพกสอบซอยกระแทกสวนเข้าใส่ถี่ระรัวจากทางด้านหลังทำเอาตัวนางสั่นคลอนโยกย้าย เต้านมคู่งามกระเพื่อมไหวรุนแรงเหวินเฉินโน้มลงซดชิมดูดนม อ้าปากงับยอดอกสีกุหลาบที่บวมเป่งสลับซ้ายขวาอย่างกระหายสองหนุ่มเร่งจังหวะผลัดกันรุกรับขับเคี่ยว ขยับเปลี่ยนช่อง
ความเงียบในห้องนอนถูกทำลายลงอีกครั้งเมื่อบุรุษหนุ่มทั้งสองยังไม่ยอมหยุด โจวอวี้หลุนขยับกายถอนท่อนเนื้อร้อนจัดออกจากร่างของหยางหลินหลินมือหนาคว้าข้อเท้าของเหยียนซินซินให้พลิกคว่ำลงกับเตียงในท่าคุกเข่าและใช้ศอกค้ำพื้นไว้ สะโพกผายลอยเด่นขึ้นหวั่นอ๋องไม่รอช้าก้าวเข้าประกบด้านหลัง กดเอวบางให้นาบต่ำลง ทว่ายกก้นงอนงามให้แอ่นรับ จากนั้นจึงกดความใหญ่โตยาวใหญ่สวนพรวดเข้าสู่ร่องเนื้อที่เปียกชุ่มจนมิดโคนพั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องแผ่กระจายความเสียว"อื้อ... ท่านอ๋อง... ท่านี้มันลึก... จุกเหลือเกินเจ้าค่ะ"เหยียนซินซินคราง ใบหน้าซบลงกับพื้นเตียง สองมือจิกทึ้งผ้าผ่อนจนยับยู่ยี่ โจวอวี้หลุนโน้มแผ่นหลังแกร่งลงไปทับแผ่นหลังเนียนสองมือเอื้อมไปด้านหน้าเพื่อบีบเค้นเต้านมคู่โต ก่อนจะเอียงใบหน้าซุกไซ้ซอกหูและดูดดึงยอดอกจนบวมเป่ง สลับกับสะโพกสอบที่กระหน่ำสาวท่อนเนื้อเข้าออกรูรักอันคับแน่นถี่ระรัวตอกย้ำจุดเสียวเน้น ๆ แรงสั่นสะเทือนหนักหน่วงจนร่างบอบบางแทบจมลงไปกับพื้นเตียง ทุกครั้งที่โถมกายเข้าใส่ ลิ้นอุ่นยังคงดูดกลืนยอดอกอย่างเมามัน ความเสียวซ่านทั้งบนและล่างจู่โจมพร้อมกันจนเหยียนซินซินครางหลงสต
เสียงครางดังขึ้นพร้อมกันทันที เหยียนซินซินและหยางหลินหลินสะดุ้งตัวโยน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจและตื่นตระหนกขีดสุดหัวใจของพวกนางเต้นกระดอนรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกงุนงงระคนขลาดกลัวจู่โจมในพริบตาเมื่อพบว่าริมฝีปากของตนเองบัดนี้กำลังถูกเติมเต็มและบดเบียดด้วยความร้อนผ่าวหนาหนักป่าเถื่อนของท่อนเนื้อชายที่ใหญ่โตจนคับแน่นอุ้งปากเหยียนซินซินพยายามจะสะบัดหน้าหนี นัยน์ตาฉ่ำปรือระคนตื่นตระหนกช้อนมองบุรุษเหนือร่าง ทว่าดวงตาคมกริบของหวั่นอ๋องที่จ้องลึกลงมากลับแฝงไปด้วยลุ่มหลง“พวกข้าเองเมียรัก”น้ำเสียงแหบเครือนี้คือ โจวอวี้หลุนเมื่อได้ยินเสียงเขาสตรีทั้งสองนางย่อมทั้งตกใจและเปลี่ยนเป็นความดีใจในพริบตาและเพียงรู้ว่าแท่งเนื้อใหญ่ที่อยู่ในปากของตนเองคือของผู้ใดนางทั้งสองก็ใช้สองมือรวบแท่งเนื้อเอาไว้และดูดดึงอย่างอร่อยอา...คิดถึงเอ็นอุ่น ๆ แข็งแรงของพวกเขาเหลือเกิน“ข้าจะกระเด้าแล้วนะ เตรียมรับให้ดี”โจวอวี้หลุนใช้อุ้งมือหนาจับท้ายทอยของนางไว้แน่นตรึงไว้มั่น แล้วโน้มกายกดสะโพกสอบส่งแท่งหยกจริงทะลวงลึกเข้าสู่อุ้งปากนุ่มของนางจนสุดโคนปลายหัวเห็ดบดเบียดกระแทกกับโคนลิ้นจนนางสำลัก







