LOGINแม่ใจร้ายคนนี้พร้อมแล้วที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างและสร้างครอบครัวดูแลเจ้าก้อนแป้งทั้งสองให้เติบโต การใช้ชีวิตในยุค 70 ไม่ใช่เรื่องยากเพราะฉันมาพร้อมระบบมิติ
View Moreบทนำ
หลินหว่านชิง หญิงสาวในยุคปัจจุบันที่มีความรู้เรื่องการทำอาหาร ค้าขายและการบริหารเงิน เธอได้ประสบอุบัติเหตุอย่างไม่คาดคิด ก่อนจะตื่นขึ้นมาในร่างหญิงสาวชื่อเดียวกันในยุค 1975 เจ้าของร่างเดิมเป็นหญิงที่มีความเกียจคร้าน เห็นแก่ตัวและอารมณ์ร้าย หลังแต่งงานกับนายทหารที่ประจำการอยู่ห่างไกล เธออยู่บ้านในชนบทพร้อมลูกแฝด ใช้งานสารพัดตบตีจนเด็กทั้งสองหวาดกลัว ชาวบ้านเอื่อมระอา แต่เมื่อหลินหว่านชิงคนใหม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้เธอพร้อมจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เพราะเธอไม่ได้ทะลุมิติมาตัวเปล่า แต่เธอมาพร้อมระบบภารกิจที่จะทำให้เธอใช้ชีวิตในยุคนี้ได้ง่ายมากขึ้น
เปรี้ยง !! เปรี้ยง แสงสายฟ้าสาดเข้ามาปะทะร่างของหญิงสาวร่างรูปโปร่ง กำลังเดินย่างกรายเข้ามาในห้องเก็บของอย่างช้า ๆ ทว่าลมหายใจหอบเหนื่อย ราวกับกำลังตามหาบ้างสิ่งบางอย่าง
“พวกแกไปอยู่ที่ไหนกัน ไม่รู้เวลาเลยสินะว่าถ้าฉันตื่นขึ้นมาหากไม่มีอะไรกินจะเกิดอะไรขึ้น ฝนตกขนาดนี้พวกแกจะหนีไปไหนได้ รู้ใช่ว่าถ้าฉันจับได้จะตีให้เข็ดหลาบ”
ครืด ครืด.. เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ภายในห้องเก็บของมีเด็กชายตัวน้อยอายุราว ๆ 6 ขวบนั่งมอบตัวอยู่ในตู้เก็บของเก่า ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“พี่..ฉันกลัว"
"ชู่ ๆ อย่าดัง ถ้าเธอได้ยินพี่ว่าคืนนี้เราสองพี่น้องไม่รอดแน่ ๆ " เด็กชายฝาแฝดผู้พี่รีบใช้มือปิดปากผู้เป็นน้องที่กำลังสั่นกลัวแม่ของตนเองร้องไห้สะอึกสะอื้น ในสายตาทั้งสองแม่ของเขาคือนางปีศาจร้าย
คลึง !! มับ
“อยู่นี่นี่เอง ออกมาเดี๋ยวนี้นะ มาให้ฉันตีให้หายโมโหคิดว่าพวกแกจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นหรือ? เด็กไร้สมองอย่างพวกแกจะไปคิดอะไรได้” ประตูห้องเก็บของถูกเปิดออก จังหวะสายฟ้าส่องลอดแผ่นไม้เข้ามากระทบใบหน้าของผู้เป็นแม่ จนทำให้เด็กชายแฝดผู้น้องร้องไห้เสียงดังสะอึกสะอื้น
“อย่าทำอะไรผมเลย ผมผิดไปแล้วพี่เสี่ยวเถาช่วยด้วย”
“ปล่อยนะ ปล่อยน้องนะเราสองคนไม่ได้ทำอะไรผิด เอาไว้ฝนหยุดตกเมื่อไหร่ผมจะออกไปหาอะไรมาให้นะครับ ได้โปรดอย่าตีพวกเราอีกเลย” เสี่ยวเถาแฝดผู้พี่รีบมาคว้ามือของน้องชายเอาไว้ตะโกนเสียงดังให้แม่หยุดทำร้ายพวกเขาทั้งสองแต่มีหรือที่หลินหว่านชิงจะหยุดเพียงเท่านี้ ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งอารมณ์เสีย ดึกดื่นในค่ำคืนฝนตกเช่นนี้เด็กทั้งสองจะไปหาอาหารมาจากที่ไหน
“แกคิดว่าฉันโง่หรือไง !! ปล่อยแกไปตอนนี้แล้วรอให้ฉันทนหิวถึงพรุ่งนี้เช้าหรือ? อย่าคิดว่าจะรอด อึก ..อ๊ากกก”
เปรี้ยง !! พูดไม่ทันจบคำสายฟ้าฟาดลงร่างกายของหลินหว่านชิงจนร่างของเธอนอนนิ่งอยู่กับพื้น เสี่ยวเถารีบดึงแขนน้องชายออกจากผู้เป็นแม่อย่างรวดเร็วที่สุด ทำให้เราไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ
“พี่เสี่ยวเถา เกิดอะไรขึ้นหรือครับ เราจะทำอย่างไรกันดีทำไมเธอถึงนอนแน่นิ่งอย่างนั้น ผมกลัว”
“เสี่ยวเปาอย่าร้องนะ อย่ากลัวไปเลย พี่จะไปขอความช่วยเหลือจากป้าเสิน"
“ผมกลัวให้ผมไปด้วยนะ” เด็กชายทั้งสองสั่นกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้า แม้จะเห็นว่าหลินหว่านชิงนอนแน่นิ่ง อีกใจก็อดสมน้ำหน้าไม่ได้ แต่หากปล่อยเอาไว้ไม่ช่วยเหลือเขาเองก็เกิดความหวาดกลัวมากกว่า อย่างไรเธอก็เป็นแม่ของเขา เสี่ยวเถาจึงตัดสินใจที่จะออกไปตามคนมาช่วยเหลือ
บ้านป้าเสิน
ปัง ๆ
“ป้าเสิน ผมเสี่ยวเถาเองครับ ป้าเสินช่วยเราด้วยครับ” เสียงเสี่ยวเถาเคาะประตูส่งเสียงขอความช่วยเหลือ วันนี้ครอบครัวป้าเสินกลับมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่บนโต๊ะอาหารได้ยินเสียงของเด็กน้อยผู้น่าสงสาร
“เสียงของเสี่ยวเถานี่น่า อย่าบอกนะว่าหลินหว่านชิงทุบตีลูกชายอีกแล้ว ดูสิฝนตกแรงขนาดนี้เด็กทั้งสองยังออกมาขอความช่วยช่างไร้ความเป็นคนจริง ๆ ” สามีของป้าเสินเอ่ยขึ้นพลางพยักหน้าให้ภรรยาออกไปเปิดประตูไปดูเด็กทั้งสอง
ตึง !!
“เสี่ยวเถามีอะไรหรือ ? อย่าบอกนะว่าแม่พวกเธอตบตีลงโทษพวกเธออีกแล้ว ถึงได้ตากฝนมาที่นี่เข้ามาด้านในก่อนสิ คงยังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ย” เสี่ยวเปาเข้ามายื่นมือน้อย ๆ ไปคว้ามือของป้าเสินแน่น ทว่ามือเล็ก ๆ กลับสั่นเทาเย็นเยือก
“ป้าเสินครับ ช่วยด้วยครับตอนนี้เธอสลบหมดสติไปแล้ว ช่วยด้วยครับ” ป้าเสินคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามให้เสี่ยวเปาอธิบายอย่างใจเย็น
“ใจเย็น ๆ นะ ค่อย ๆ พูดใครกันที่นอนสลบหมดสติ”
“หลินหว่านชิงครับ เธอถูกสายฟ้าผ่าเมื่อครู่ ป้าเสินช่วยเธอด้วยนะครับ” ครั้งนี้เป็นเสี่ยวเถาที่พูดให้ป้าเสินเข้าใจ
“เฮอะ !! สวรรค์คงมีตา สมควรแล้วไม่ใช่หรือ ? ต่อจากนี้จะไม่มีใครทำร้ายพวกเธอได้อีก”
“พูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก หากหลินหว่านชิงเป็นอะไรไปเด็กทั้งสองจะอยู่กันอย่างไร รีบไปดูเธอหน่อยเถอะ” เสียงทุ้มต่ำของสามีป้าเสินพูดขึ้นพลางเดินมาหาทั้งสามคน ในมือถือข้าวปั้นมาให้เด็ก ๆ
“นั่นสิ ฉันลืมคิดเรื่องนี้ได้อย่างไร เอาละป้าจะไปดูแม่เธอเสียหน่อยเดี๋ยวไปหยิบร่มสักครู่นะ”
“เสี่ยวเถา เสี่ยวเปาไม่ต้องกลัวไปนะ แม่ของพวกเธอบาปหนาไม่ตายง่าย ๆ หรอก เอานี่กินเสียหน่อยร่างกายจะได้มีแรง ดูสิผอมจนมีเพียงเนื้อหุ้มกระดูกถ้าพ่อของพวกเธอรู้และกลับมาเยี่ยมบ้างชีวิตของพวกเธอคงดีกว่านี้”ลุงโม่ยื่นข้าวปั้นมาให้ เด็กทั้งสองน้ำตาไหล ไม่กล้าแม้จะยื่นมือไปรับมากิน
“รับไปสิ”
“พวกเรามีสิทธิ์กินหรือครับ”
“มีสิ พวกเธอเป็นเด็กต้องกินอาหารทุกมื้อจะได้เติบโตอย่างไรล่ะ” เด็กทั้งสองยื่นมือรับข้าวปั้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาเป็นประกายแวววาว นานเท่าไหร่แล้วที่ท้องไม่มีข้าวตกลงไปมีเพียงน้ำแกงที่เหลือหลังจากหลินหว่านชิงกินอิ่ม ที่เด็กทั้งสองไม่ยอมเรียกเธอว่าแม่เพราะเธอเป็นคนพูดกรอกหูเสมอ และการกระทำของเธอที่มี่ต่อเด็กทั้งสองไม่เหมือนแม่ผู้ให้กำเนิดแต่เป็นเจ้านายอย่างไรอย่างนั้น
“ไปกันเถอะ ไปดูหลินหว่านชิงกัน”ป้าเสินกลับมาพร้อมร่มคันใหญ่ก่อนจะพากันเดินไปที่บ้านของหลินหว่านชิง
เมื่อมาถึงบ้านป้าเสินไปจับตัวดู ร่างกายยังคงอุ่น ๆ ลมหายใจสม่ำเสมอเสมือนคนนอนหลับเท่านั้น
“แม่ของเธอพวกเธอไม่เหมือนคนเป็นอะไร เหมือนคนนอนหลับไปเท่านั้น มั่นใจนะว่าหลินหว่านชิงถูกฟ้าผ่า ไม่ใช่หิวจนหมดสติไปหรอกนะ เอาล่ะ ๆ คืนนี้ก็มืดค่ำอีกทั้งฝนตก ฉันกับสามีจะช่วยพยุงแม่ของเธอไปนอนบนเตียงเอาไว้รุ่งเช้าจะเข้ามาหาอีกครั้ง หากไม่ดีขึ้นจะได้พาไปรักษา”
“ขอบคุณครับป้าเสิน ขอบคุณครับคุณลุง” เด็กทั้งสองก้มโค้งขอบคุณทั้งสองคนอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะนำทางพาป้าเสินกับลุงโม่พาแม่ไปยังห้องนอนของเธอ
ตอนที่ 8 หมั่นโถวก้อนแรกที่แสนอร่อย หลินหว่านชิงเป็นคนถือตะกร้าพาเด็กทั้งสองมาที่ตลาดโชคดีตลาดไม่ได้อยู่ไกลบ้านมากนัก ห่างกันเพียงแค่ 3 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินไม่นานก็มาถึงตลาด หลินหว่านชิงตื่นเต้นมากกว่าเดิม ผู้คนที่นี่ส่วนมากยังคงเดินกันอยู่ ส่วนน้อยนักที่จะมีจักรยานเป็นของตนเอง ผู้ที่มีจักรยานต้องมีตั๋วเงินจำนวนมาก และหายากในยุคนี้ และก็ยังพอมีรถยนต์ให้เห็นบ้างแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนมากจะเป็นของข้าราชการและนายทุนที่เข้ามาเปิดกิจการเท่านั้น หว่านชิงมองดูรอบ ๆ เดินสำรวจมาได้สักพักก็มาถึงตลาดขายของสด เธอไม่รอข้ารีบเข้าไปหาพ่อค้าแม่ค้าละแวกนั้นเพื่อสอบถาม"ลุงคะ ฉันนำมันเทศมาขายไม่ทราบว่าจะต้องติดต่อตั้งขายได้ตรงไหนบ้างคะ"ชายวัยกลางคนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่ตลาดแห่งนี้มีคนคุมตลาดเหมือนที่อื่นทั่ว ๆ ไป เขาหันไปเจอเด็กทั้งสองก็ถอนหายใจเบา ๆ "พึ่งมาครั้งแรกใช่มั้ย ของเยอะมั้ยล่ะ หากไม่เยอะฝากขายที่แผงของฉันก็ได้ ที่นี่นะไม่ใช่ว่าใครจะมาขายก็ขายได้ อีกอย่างค่าที่ขายแพงนัก หากมองในตะกร้าของเธอ ขายหมดนั่นจะพอค่าแผงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่ฉันช่วยเพราะเห็นแก่เด็ก ๆ หรอกนะ" เ
ตอนที่ 7 อาหารมื้อแรกที่ขายได้ หว่านชิงใช้ความรู้จากยุคปัจจุบันทำขนมแป้งทอดจากวัตถุดิบราคาถูก เธอทดลองทำจำนวนเล็กน้อยก่อน กลิ่นขนมหอมโชยไปถึงห้องของเด็กทั้งสอง เสี่ยวเปาผู้ชอบของกินมากกว่าผู้ใดสูดกลิ่นทำจมูกฟุดฟิ้ด ๆ ก่อนจะหันไปหาพี่ชายที่ตั้งใจอ่านหนังสือ“พี่เสี่ยวเถาได้กลิ่นหรือไม่ กลิ่นเหมือนขนมเลย”“นั่นสิ! บ้านไหนกันที่ทำขนมนะ”“ฉันว่ากลิ่นมันอยู่ใกล้ ๆ เราไม่ใช่ว่าเธอกำลังขนมในครัวหรอกใช่มั้ย” เสี่ยวเปาไม่ว่าเปล่าเขาวางหนังสือลงก่อนจะวิ่งไปดูที่ครัวให้หายสงสัย เสี่ยวเถาเองก็เช่นกันเมื่อเห็นน้องชายวิ่งไป เขาก็วางหนังสือเอาไว้วิ่งตามน้องชายไปอีกคนเมื่อมาถึงห้องครัวดวงตาทั้งสองก็เป็นประกายแวววาว นี่คือฝีมือของหลินหว่านชิงจริง ๆ นะหรือ? ทั้งสองเกิดคำถามขึ้นภายในใจ“เด็ก ๆ มาพอดีเลย ลองมาชิมดูสิว่ามันอร่อยมั้ย?”“มันคืออะไรหรือครับ” เสี่ยวเถาปรี่เข้ามาจ้องมองขนมในจานน้ำลายสอ“สิ่งนี้เรียกว่าขนมแป้งทอดนะ ฉันจะลองทำขายหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ลองชิมดูหน่อยสิว่ารสชาติเป็นอย่างไร หากฉันเอาไปขายจะมีคนซื้อมั้ย ชิมได้เลยนะไม่ต้องกลัวว่ามันจะหมด” หว่านชิงพูดไปพลางทอดขนมในกระทะต่อ เสี่
ตอนที่ 6 ไข่ไก่สองฟองรุ่งเช้าวันต่อมาหลินหว่านชิงตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ดูของใช้ในห้องเก็บของไม่มีอะไรสามารถนำไปแลกของใช้หรือของกินกับคนอื่นได้เลย จนกระทั่งเธอคิดได้ว่าในเมื่อไม่มีของใช้ไปแลก เช่นนั้นก็ใช้ของที่เธอมีก็แล้วกัน หว่านชิงเปิดระบบมิติเข้าไปนำมันเทศหัวใหญ่อวบอ้วนใส่ตะกร้าก่อนจะเดินไปหาเพื่อนบ้านที่บ้านไม่ได้อยู่ไกลกันมานัก คราแรกที่เพื่อนเห็นว่าเป็นหลินหว่านชิงต่างพากันมองด้วยสีหน้าไม่ชอบใจและรังเกียจที่เธอเป็นแม่จิตใจอำมหิต ยามเมื่อมีเงินไม่เคยเห็นหัวผู้อื่น“พี่สาว เอ่อ..ในบ้านของฉันมีมันเทศหัวใหญ่ ๆ เด็ก ๆ ได้กินจนเบื่อแล้ว ฉันขอนำมันเทศในตะกร้านี้แลกกับไข่ไก่ของพี่ได้หรือไม่? ”หญิงสาวที่มีอายุห่างจากหลินหว่านชิงไม่มากหันไปมองหน้าสามีด้วยความสงสัย“วันนี้สงสัยพายุจะก่อตัวตั้งแต่เช้าเลยสินะ หลินหว่านชิงผู้ไม่เคยสนใจใครเลยนอกจากตัวเอง จะมาขอแลกของเพื่อให้ลูกทั้งสอง นี่ฉันได้ยินไม่ผิดไปใช่มั้ย”“เอาน่า...ไม่เห็นต้องไปพูดใส่เธอเลย คนเราสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้ อีกอย่างหลินหว่านชิงไม่ได้มาขอเปล่า ๆ แต่นำของมาแลกการที่เธอคิดถึงลูกชายก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ” ผู้เป็นสามีรีบบอกภร
ตอนที่ 5 ไม่ช่วยเหลือ“อะไรกันเมื่อก่อนเธอไม่เคยปฏิเสธพวกเรา ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนไปหรือว่าข่าวลือนั่นจะเป็นเรื่องจริง ที่เธอถูกฟ้าผ่าหรือว่าเธอไม่ใช่หว่านชิงหลานของฉันอาจจะเป็นผีร้ายมาเข้าสิงร่าง”“นั่นสิ ๆ เราจะทำอย่างไรกันดี พี่หว่านชิงที่ช่วยเรามาตลอดถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้”“ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปหรืออะไรทั้งนั้น แต่ฉันไม่ต้องการช่วยเหลืออะไรใครอีกแล้ว ต่อจากนี้ฉันจะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด เมื่อก่อนฉันช่วยป้าลีมามากเท่าไหร่จนไม่เคยมองดูเด็ก ๆ เลยว่าจะมีกินหรือไม่ ครอบครัวใครครอบครัวมันช่วยเหลือตนเองนะคะ” หว่านชิงเอ่ยเสียงแข็ง ป้าลีหันขวับไปมองหน้าเด็ก ๆ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา“ฮ่า ฮ่า เมื่อก่อนเธอบอกว่าเด็กพวกนี้คือตัวถ่วง เด็กพวกนี้ไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ? อย่าเอาเด็กทั้งสองคนที่เธอไม่เคยมองว่าเป็นลูกของเธอมาอ้างกับพวกเราเลยหว่านชิง ฉันนะรู้จักเธอดีกว่าใคร”“นั่นอาจจะเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่ใช่ ! อย่ามาดูถูกลูกของฉัน พวกเขาคือคนสำคัญและมีค่า หากจะเอาเงินให้ป้ายืมสู้เอาไปซื้อกับข้าวมาให้ลูก ๆ กินจะดีกว่า กลับไปเถอะค่ะฉันหมดเรื่องจะพูดด้วยแล้ว” หว่านชิงโมโหใบหน้าแดงก่ำพยายามอดกลั่นเอาไว้ ส่วน

















