Home / Romance / A Exceção Proibida do CEO / CAPÍTULO 13: A PIMENTA QUE NÃO QUEIMA

Share

CAPÍTULO 13: A PIMENTA QUE NÃO QUEIMA

Author: Yaskara Bohr
last update Petsa ng paglalathala: 2026-06-27 20:03:39

Tentou voltar à lógica. Contratos. Operações. Protocolos. Reuniões. Mas a imagem dela surgia por cima de tudo: as mãos pequenas segurando a parafusadeira, o esforço contido, a respiração pesada, o coque solto, a poeira escura na pele clara e aqueles olhos brilhando no meio da sujeira.

Ele apertou a mandíbula com força.

(Ridículo. Ela é só uma secretária. Uma funcionária. Por que diabos estou aqui, parado no escuro, pensando na boca entreaberta dela enquanto respirava com dificuldade?)

No banhei
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 51: SEM FRIO NO AR

    Nyana mal teve tempo de respirar. Araziel a segurou de frente para ele, colocando-a contra a borda da cama larga que ocupava quase toda a suíte privada. Ele se ajoelhou devagar entre as pernas dela, os ombros largos forçando as coxas dela a se abrirem.— Araziel… — ela sussurrou, a voz ainda rouca da adrenalina do dia.— Quieta — murmurou ele, rouco, já deslizando as mãos grandes por baixo das nádegas dela. — Deixa eu cuidar de você.Com um movimento firme e possessivo, ele ergueu os quadris dela, posicionando-os sobre os próprios ombros. Os calcanhares de Nyana se apoiaram nas costas dele, os pés se cruzando instintivamente. A saia executiva subiu até a cintura, revelando as coxas pálidas e macias, a calcinha branca já úmida colada à pele, tudo que ele queria ver e possuir.A posição era perfeita. Vulnerável. Exposta. Totalmente entregue.(Porra… olha pra ela. Depois de tudo — tiros, sangue, deserto —, ainda confia em mim pra isso. Ainda abre as pernas e me deixa comer ela como se o

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 50: FUGA NO DESERTO

    Foi nesse instante que o ronco de motores se aproximou rapidamente.Dois SUVs surgiram pela lateral da estrada, levantando uma enorme nuvem de areia. Omar estava no primeiro, de pé na caçamba com uma metralhadora montada, o rosto endurecido.Ele pulou para o chão antes mesmo do carro parar completamente e abriu fogo contra os homens de Malik.— Limpo! — gritou Omar, já avançando.O tiroteio final foi curto e brutal. Omar, seus dois agentes e os guarda-costas restantes de Araziel neutralizaram o resto dos atacantes com eficiência impiedosa.Quando o último corpo caiu, o deserto voltou ao silêncio absoluto, quebrado apenas pelo vento quente e pelo crepitar de metal.Araziel se levantou, sujo de poeira e sangue alheio, e estendeu a mão para Nyana.— Entra. Vamos embora.Nyana segurou a mão dele. Seus dedos ainda tremiam levemente quando ele a puxou para dentro do carro de resgate.O carro sacolejava pela estrada de terra, afastando-se rapidamente do local da emboscada. O cheiro de pólvor

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 49: A RAINHA QUE ATIRA

    O elevador descia devagar, os números piscando no painel. Cada segundo parecia mais longo que o anterior.O silêncio entre eles era denso, carregado de adrenalina, medo contido e algo mais primitivo — a consciência aguda da proximidade do corpo do outro.O SUV blindado saiu da garagem de manutenção do Burj Al Arab pela rampa de serviço, mergulhando na escuridão que antecedia o amanhecer. Três veículos idênticos, todos pretos, mesmos vidros fumês, mesmas placas falsas, partiram em intervalos de trinta segundos por rotas diferentes. Omar estava em um deles, atuando como isca principal.Dentro do carro do casal, o silêncio era pesado.O deserto se abriu à frente deles como um mar escuro e infinito. A luz do amanhecer começava a tingir o horizonte de um laranja avermelhado, mas o ar ainda estava frio, cortante. O asfalto deu lugar a uma estrada de terra batida, e o veículo sacolejava suavemente, o motor ronronando baixo. O cheiro de poeira seca entrava pelas ventilações.Nyana, ainda vest

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 48: INVISIBILIDADE QUE NÃO ESCONDE

    10:45h — Suíte Presidencial do Burj Al ArabAraziel abriu a porta da suíte com mais força do que o necessário. O clique da fechadura soou como um tiro abafado no silêncio luxuoso do Burj Al Arab. A luz dourada da manhã entrava pelas janelas altas, refletindo no mármore claro e nos detalhes dourados, mas o ar dentro da suíte já não tinha mais o peso calmo da noite anterior. Agora carregava urgência.Nyana ergueu o olhar do tablet, o corpo se tensionando imediatamente ao ver a expressão dele. Araziel ainda vestia o uniforme operacional preto, mas havia algo diferente no modo como se movia — mais afiado, mais predatório.— Eles confirmaram — disse ele, voz baixa e cortante, sem preâmbulos. — Amir e Malik vão tentar de novo. Esta noite. Não vamos esperar sentados.Ele atravessou a sala em poucas passadas largas e parou na frente dela. Sem pedir permissão, abriu uma maleta preta sobre a mesa e tirou uma pistola compacta com silenciador. A arma era pequena, leve, quase delicada — feita para

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 47: MOEDA DE TROCA

    Araziel se afastou um passo, cortando a conversa com o corpo.— Éramos todos soldados em uma operação complicada... — começou Omar.— Eu era o responsável por tudo e por vocês — completou Araziel.— Mas isso não te faz menos humano — retrucou o amigo.Araziel parou por um breve momento, de costas.— Qual é lobo, nada daquilo que aconteceu era sequer previsível.Ele se virou apenas o suficiente para que Omar visse o perfil duro.— Eu não sou previsível.E se afastou, voltando a focar na operação, a voz voltando ao tom frio e operacional:— Vamos descer. Quero os dois na sala de interrogatório antes que o dia esquente.Omar balançou a cabeça devagar, resignado.— Maldito teimoso.Nyana, ainda sentada à mesa, não ergueu os olhos do tablet. Mas seus dedos pararam por meio segundo sobre a tela.Uma pontada quente e inesperada atravessou o peito dela — rápida, afiada, como uma agulha fina. Ciúme. Puro, incômodo, ridículo. Ela apertou o tablet com mais força, forçando a respiração a permanec

  • A Exceção Proibida do CEO   CAPÍTULO 46: UNIFORME E RUBOR

    06:45h — Suíte Presidencial do Burj Al ArabNyana acordou devagar, o corpo ainda pesado de uma noite que parecia ter durado dias. O lençol fino escorregava sobre sua pele nua, e o ar-condicionado da suíte presidencial soprava frio contra os ombros expostos. Antes mesmo de abrir os olhos, o cheiro a alcançou: café forte, rico, recém-passado. E algo mais. O cheiro dele — pele limpa, sabonete caro, um vestígio sutil de metal e couro.Ela se sentou, segurando o lençol contra o peito. Araziel estava de pé junto à mesa de serviço, já banhado e trocado. Não era o terno habitual. Era um uniforme operacional preto completo — calça tática, camisa de manga longa justa ao corpo, colete leve por cima, botas de combate discretas. O tecido escuro moldava os ombros largos, o peito largo, os braços que ela sabia, agora, exatamente quão fortes eram. Ele parecia pronto para guerra. Imponente. Perigoso. E absurdamente atraente.O rubor subiu pelo rosto dela como fogo lento, impossível de conter. Desceu p

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status