Chapter 4: The Fire Beneath the Calm

Ang hangin sa Baguio ay malamig, pero hindi kasing lamig ng dibdib ni Lia.

Pagbaba niya sa taxi sa harap ng villa ni Rafael, ramdam niya ang bawat tibok ng puso niya, parang may alarm na nagpapaalala: Don’t let this go too far.

“Lia!” bati ni Vivian mula sa loob ng bahay, abot kamay ang kilay ng gising na kilig. “Come in, I’m glad you’re here. Rafael’s waiting sa terrace. He has something to show you!”

Huminga siya nang malalim at pumasok. Sa terrace, nakatayo si Rafael, nakatingin sa bundok at ambon, may hawak na mug ng kape.

“Morning,” bati niya, calm and casual. Pero ang tingin niya? Intense, deep, unreadable.

“Hi,” sagot ni Lia, naglalakad papalapit, pilit nakangiti.

Tahimik silang naglakad sa gilid ng terrace, ang ulan sa background ay parang musikang nagbabalanse sa tension sa pagitan nila.

“Rafael,” simula ni Lia, “About… you know.”

Ngumiti siya nang bahagya. “Let’s not.”

Kahit simpleng salita, parang karga nito ang dami ng ibig sabihin.

“Parang gusto kong linawin,” sagot niya. “Baka misunderstood tayo kagabi…”

Tumahimik siya. Hinanap ang tamang salita. “Hindi ko kasi alam kung anong dapat kong maramdaman. Hindi ko inaasahan…”

“Me neither,” sagot ni Rafael. Tinitingnan ang bundok, saka tumingin sa kanya. “But we felt it. And denying that won’t help either of us.”

Napatingin si Lia sa kanyang kamay. Parang naglalaro sa isip niya ang tanong: What are we doing?

Sandali silang nanahimik, tinitingnan ang ulan.

“Do you always think too much?” tanong ni Rafael, half-smile.

“Always,” sagot niya, pilit na maayos ang tono.

“Then this is normal,” sagot niya. “You’re human. And you care. Too much.”

Napahinga siya. Hindi niya alam kung bakit, pero parang natanggal ng bahagya ang bigat sa dibdib niya.

“Rafael… may mga bagay na kailangan kong malaman,” sabi niya, halatang nanginginig ang boses.

“About?” tanong nito, kalmado.

“About… you and Mama. Alam ko may nangyayari… I just… I need to understand.”

Huminga siya nang malalim si Rafael.

“Lia… I never intended for you to know this way,” simula niya. “But yes. It’s complicated. Your mom… and I… we were involved before. Not long, but enough for things to get serious. I didn’t expect… well, you to be involved too.”

Biglang bumigat ang dibdib ni Lia.

“Not involved… How?” tanong niya, parang may kaba.

“Last night… I know it wasn’t planned. But it happened. And now… we have to navigate carefully. You, me, your mom.”

Napatingin siya sa bundok. Parang gusto niyang itapon lahat ng iniisip, pero hindi niya magawa.

“Pero… bakit ako? Why did it have to be me?”

Tinitingnan siya ni Rafael, matagal, malalim. “Because… you remind me of her. But also… of someone I could care about without limits. That night, it was real. You were real. Not her. Not anyone. Just… you.”

Huminga si Lia nang malalim, halos hindi makapaniwala.

“Rafael… I don’t know what to feel.”

“Then don’t,” sagot niya, calm. “Just… be here. With me. Tonight. That’s enough.”

Pagkatapos ng ilang minuto ng katahimikan, naglabas si Rafael ng lumang journal.

“Vivian gave me this years ago. I never opened it, pero ngayon… I think you should see it.”

Binuksan ni Lia, at nakita ang mga larawan ng mama niya at Rafael, young, happy, at walang kaalam-alam ng katotohanan ng mga susunod na taon.

“Why now?” bulong niya.

“Because you deserve the truth before more lies get in the way,” sagot nito.

Habang nagbabasa siya, unti-unti niyang naiintindihan ang lalim ng relasyon nila — kung paano nagsimula ang lahat, bakit ganoon kabilis umusbong ang damdamin, at kung bakit may tensyon na nanatili kahit sa pagitan ng tatlo.

Lumipas ang ilang oras sa terrace, nagkaroon ng mahabang pag-uusap tungkol sa kanilang damdamin, hangarin, at limitasyon.

Walang halikan, walang hawakan, ngunit bawat salita at titig ay puno ng init at hindi matakasan na chemistry.

Sa bawat tanong ni Lia, ramdam niya ang sincerity ni Rafael. Sa bawat sagot ni Rafael, ramdam niya ang pang-unawa at kalma na parehong nakakaakit at nakakatakot.

“Lia,” sagot ni Rafael sa huli, “whatever happens, we have to be honest with ourselves and with your mom. I can’t lie to you. Not anymore.”

Napatingin siya sa kanya. “I… I know.”

Pero sa ilalim ng kaalaman na iyon, may halong takot, excitement, at guilt na dumadaloy.

“Then let’s go back inside,” sabi ni Rafael, pilit ngumiti. “Your mom’s waiting, and I think she senses something.”

Pagbalik sa loob, si Vivian ay nakangiti at nagbukas ng wine.

“Kids, dinner!” sigaw niya, masayang-masaya.

Habang kumakain, hindi maiwasan ni Lia ang mga sulyap ni Rafael. Hindi basta-basta flirt, kundi the kind that pierces your soul.

At sa ilalim ng bawat tawa, sa ilalim ng bawat salita, may lihim na naglalaban: Can we survive this?

Pag-uwi niya, nakatanggap siya ng message mula kay Rafael:

“Don’t worry about tomorrow. Just sleep. – R”

Ngunit sa halip na makatulog, nakaupo si Lia sa kama, iniisip ang lahat na nagyari.

At habang nakatitig siya sa bintana, ramdam niya:

Ang apoy sa pagitan nila ay hindi basta mamamatay.