MasukUmambon sa Baguio nang gabing iyon, at si Lia Santiago, heartbroken sa betrayal ng ex na pinsan niya, ay napadpad sa Luna Azul bar. Doon niya nakilala si Rafael Ilustre, mysterious, commanding, at intense, at nagkaroon sila ng gabing puno ng tawa, tequila, at titig na nag-iwan ng hindi malilimutang connection. Nagising si Lia na wala si Rafael, pero may ring sa daliri at note na nagsasabing “No regrets”—at doon niya na-realize na siya ang live-in partner ng ina niya. Sa brunch at dinner, lumabas ang forbidden attraction at guilt, habang unti-unting nabunyag ang nakaraan nina Rafael at Vivian. Sa terrace at villa, bawat dialogue at sulyap ay puno ng tension at emosyon, habang lumalalim ang mystery at personal stakes. Ang nobela ay isang emotional rollercoaster ng forbidden attraction, family secrets, at choices na magbabago sa buhay, at magpapa-question sa puso at isip ni Lia sa bawat sandali.
Lihat lebih banyakUmambon sa Baguio. Hindi yung tipong ulan na may kulog o kidlat, kundi yung ambon na parang sinasadya kang yakapin. Malamig, tahimik, at tila pinapaalala sa’yo kung gaano ka kalungkot kapag mag-isa ka.
Si Lia Santiago ay nakaupo sa far end ng Luna Azul, isang hidden bar sa Baguio na kilala lang ng mga local artists at ng mga gustong tumakas sa ingay ng siyudad. Halos maramdaman mo ang faint scent ng coffee at whiskey na humahalo sa wet pine air. Jazz music floated softly sa background, at ang low hum ng mga boses at clinking glasses ay nag-create ng cozy, almost intimate vibe.
Her heels were off. Her black silk dress clung to her damp skin. Her hair, slightly messy from the drizzle, framed her tired face. Pero ang pinakamasakit ay hindi lamig ng hangin—kundi ang bigat ng pusong basag. Siya’y hindi dapat narito. Dapat ay nagpa-plan na siya ng wedding—fitting gown, flowers, suppliers. Pero ngayon, ang dala niya ay smudged red lipstick, tired eyes, at isang aura ng pagod sa mundo.
“Last shot na ‘to, Lia. Promise,” sabi ni Mara, best friend niya since college, habang inaabot ang tequila. “After this, dance tayo. Tapos hanap ka ng lalaking hindi mo kailangang pakasalan.”
Lia laughed hollowly. “Or yung hindi ako lolokohin. Especially not with my cousin.”
Mara winced. “Ouch. Too soon.”
“Too real,” she muttered, downing the shot. The tequila burned, pero mas gusto niya ‘yung hapdi na may hangganan kaysa sa sakit na iniwan ni Carlo—lalaking pinangarap niyang pakasalan pero pinili ang pinsan niya.
“Bathroom lang ako,” sabi niya, tumayo at naglakad papunta sa hallway. Sa mirror, nakita niya ang sarili: smudged eyeliner, red eyes, forced smile. This isn’t you, Lia. But maybe tonight, it’s okay not to be you.
Pagbalik niya, napansin niya siya.
A man sitting alone at the far end of the bar, dim light touching his sharp features. Tall, broad-shouldered, black button-down sleeves rolled up, expensive watch glinting. Pero hindi ang presyo ang nakakuha ng atensyon niya—kundi ang mga mata. Dark, steady, unreadable. Yet, something magnetic in the way he looked.
He wasn’t drunk. He wasn’t ogling. He was simply… watching. Parang nakikita ka niya sa ilalim ng lahat ng layers—dress, makeup, forced laugh.
And Lia, who swore she’d never flirt again, didn’t look away. She walked straight to him, bare feet silent against the polished floor.
“Mind if I sit?” she asked.
“You already are,” he replied, eyebrow arched.
“You looked lonely.”
“And you look like you’re trying not to be.”
His voice—deep, smooth, commanding without shouting. She knew this one wasn’t just handsome. He’s dangerous.
“Are you a therapist?” she teased.
“No,” he said, sipping whiskey. “But I listen well.”
“Good. Kasi, I’m not in the mood for small talk. Just… distraction.”
He turned fully. “What kind of distraction?”
She leaned closer. Close enough for him to smell tequila on her breath, vanilla on her skin. “The kind that makes me forget my name.”
He chuckled, low, controlled. “Dangerous.”
“Perfect.”
They talked, laughed, and shared bits of pain without names. No past, just tonight. Their chemistry was instant, electric. Every glance, every touch across the bar, built tension thick enough to cut through.
Rain intensified. He offered his coat. She declined. Pero nang i-extend niya ang kamay at sinabi, “Let’s get out of here,” hindi siya nagdalawang-isip.
Outside, under the rain, city lights blurred behind the mist. Every step felt like rebellion; every drop like permission to sin.
The hotel room smelled faintly of cedar and luxury linen. Dimly lit, curtains drawn. Silence was electric. Clothes fell: dress, shirt, bra, belt. Every layer removed wasn’t just fabric—it was a memory, a heartbreak she was burning away.
His lips on hers—hungry yet patient. Every kiss is a question. Every touch is an answer.
“Okay ka lang?” he whispered, lips brushing her collarbone.
“Don’t stop,” she breathed.
Their bodies spoke louder than words. Her fingers traced his back; his hands memorized her curves. The outside world disappeared. Rain became background music to a wordless confession.
She forgot her pain. Her name. That she once belonged to someone else. Only this stranger existed.
When it was over, tangled in white sheets, she rested on his chest, listening to his heartbeat.
“Don’t ask my name.”
“I won’t.”
“Don’t tell me yours.”
“I won’t.”
“You already are someone else tonight.”
“You already are,” he whispered back.
Sunlight filtered through sheer curtains. Empty. He was gone.
A note: Thank you for the night. No regrets.
A velvet box. She opened it. Inside: a wedding ring. On her finger.
Her phone buzzed: Vivian: Sweetheart, don’t forget Sunday brunch. I want you to finally meet Rafael.
Rafael. Her tita-mom’s live-in partner. The stranger.
The night that shouldn’t have happened had just begun.
Ang Huling Pag-aalsa ng Puso]Ang malamig na hangin ng madaling-araw ay humahampas sa mukha nina Lia at Rafael habang naglalakad sila palayo sa gumuhong imperyo ni Julian. Ngunit ang katahimikan ng gabi ay binalot ng isang nakapanindig-balahibong tunog—ang pag-vibrate ng isang device na dapat ay wala nang buhay."Congratulations, Ms. Valerius-Santos. You have inherited the world."Huminto si Lia. Ang kanyang kamay na nakahawak sa baywang ni Rafael ay nanginginig. Ang boses ng AI na lumabas mula sa kanyang bulsa ay walang emosyon, mekanikal, at puno ng banta."Your first objective: The elimination of Rafael Valerius, the only remaining threat to the Singularity.""Lia?" tawag ni Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pagtataka at umuusbong na takot.Tumingin si Lia sa kanyang kamay. Ang singsing na kanina ay tila patay na bakal ay muling nagliliyab. Ngunit hindi na ito ang puting liwanag ng Unity. Ito ay isang malapot, matingkad, at nakapapansing kulay pula. Ang kulay ng babala. Ang kulay
Pinindot niya ang isang button sa console. Agad na bumalot ang isang asul na aura sa mga upuan nina Lia at Rafael. Ang mga rings ay nagsimulang uminit sa puntong tila matutunaw na ang kanilang mga daliri."Aaahhh!" sigaw ni Lia habang ang kanyang katawan ay nag-a-arch sa sakit."Lia! Tumingin ka sa akin!" sigaw ni Rafael. "Huwag mong iisipin ang sakit! Isipin mo ako! Isipin mo ang unang halik natin!"Sa gitna ng pisikal na paghihirap, ang kanilang mga isip ay nagtagpo. Ito ang epekto ng Unity—ang kanilang mga alaala ay nagsimulang mag-merge. Nakita ni Lia ang pagkabata ni Rafael, ang kalupitan ni Julian, ang pagkauhaw ni Rafael sa pagmamahal na tanging siya lang ang nakapagbigay. Nakita naman ni Rafael ang kalungkutan ni Lia sa loob ng gintong hawla ng kanyang pamilya, at ang liwanag na dala nito sa kanyang madilim na mundo.Ang sakit ay naging senswalidad. Ang kuryenteng dumadaloy sa kanila ay tila naging haplos ng bawat isa. Sa kanilang mga isip, hindi sila nakatali sa mga bakal na
Ang puting usok ay mabilis na lumaganap sa silid, isang malamig at kemikal na amoy na agad nagpabigat sa talukap ng mga mata. Ngunit sa gitna ng panganib, ang mas naramdaman ni Rafael ay ang init ni Lia na nakayakap pa rin sa kanya. Ang kanilang mga katawan, na ilang saglit lang ang nakalipas ay magkasalikop sa rurok ng pagsuyo, ay biglang naging target ng isang malupit na system override."Lia... huwag kang bibitiw..." hirap na sambit ni Rafael. Ang kanyang mga kamay ay pilit na inaabot ang kanyang damit, ngunit ang bawat galaw ay tila nagaganap sa ilalim ng tubig.Ang mga rings sa kanilang mga daliri ay hindi na lamang kumikinang; ang mga ito ay tila nabaon na sa kanilang laman. Ang maputing liwanag ay naglalabas ng kuryenteng dumadaloy diretso sa kanilang nervous system."Rafael... ang sakit..." ungol ni Lia. Ang kanyang balat ay namumula, hindi na dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa overload ng enerhiya mula sa Unity network.Bumukas nang tuluyan ang pinto. Pumasok si Julian Valeri
Nanatiling tahimik si Rafael, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom sa kanyang gilid."Sagutin mo ako!" sigaw ni Lia, ang mga luha ay nagsisimulang pumatak. "Pinanood natin ang pagkawasak ng Sky-Tower! Inakala ko na tapos na ang lahat! Inakala ko na malaya na tayo!""Walang kalayaan sa mundong ito hangga't buhay ang mga Architects, Lia," mahinahong sabi ni Rafael, bagaman ang kanyang boses ay puno ng pait. "Natanggap ko ang mensaheng 'yan kagabi habang natutulog ka. Ayokong sirain ang huling gabi ng kapayapaan na mayroon tayo.""Kaya nagsinungaling ka? Muli?" humakbang pabalik si Lia. "Rafael, paano tayo makakabuo ng bago kung ang pundasyon natin ay puro pa rin lihim? Ang sabi mo kagabi... 'tayo'. Pero paano magiging 'tayo' kung palagi mo akong iniiwan sa dilim?"Lumapit si Rafael, sinusubukang hawakan ang mga balikat ni Lia, ngunit umiwas ito."Lia, ang timer na 'yan... hindi lang 'yan banta. Isa itong imbitasyon. 'See you at the beginning.' Alam ko kung saan 'yun. Ang lumang estate sa


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ulasan-ulasanLebih banyak