Guilty of Loving You

Ang amoy ng lumang kahoy, aircon, at ang mabigat na presensya ng kaba ang bumabalot sa buong session hall ng Saint Jude College. Para sa karaniwang estudyante, isa lang itong requirement o isang event na kailangang daloan para sa extra credits. Pero para kay Danah Elise Laureano, ito ang kaniyang entablado. Ito ang laro kung saan siya ang reyna.

Naka-upo si Danah sa dulo ng mahabang lamesa, suot ang kaniyang pinakamalinis na white blazer. Maayos ang pagkaka-pusod ng kaniyang buhok. Sa harap niya ay ang kaniyang laptop at ang makapal na folder na naglalaman ng kaniyang mga argumentong ilang linggo niyang ppinagpuyatan.

"Kaya mo 'to, Danah. You are a Laureano. Failure is not in your vocabulary," bulong niya sa sarili habang hinihintay ang pagsisimula ng Inter-College Debate Championship.

Lumingon siya sa kabilang panig ng hall. Ang ingay ng mga estudyante mula sa San Sebastian University ay tila isang babala. Doon, nakita niya ang kaniyang magiging katunggali. Ang usap-usapan ng lahat. Ang lalaking sinasabing hindi pa natatalo simula noong first year.

Si Lucas Sebastian Salazar.

Nakaupo ito nang relax, halos nakasandal na sa kaniyang upuan habang nakikipag-bulungan sa kaniyang teammates. Hindi ito mukhang kinakabahan. Sa katunayan, mukhang naiinip pa ito. Nang mapansin ni Lucas ang titig ni Danah, dahan-dahan itong nag-angat ng tingin. Isang mabilis na kindat ang ibinigay nito sa kaniya bago ito bumalik sa pakikipag-usap.

Uminit ang mukha ni Danah sa inis. "Ang yabang," gigil niyang sabi.

"Welcome to the final round of the Inter-College Debate Championship," panimula ng moderator. Ang bawat salita nito ay tila isang tambol na nagpapatibok ng puso ni Danah. "The topic for today: The legality and morality of corporate sovereignty over individual rights. Let the debate begin."

Tumayo ang unang speaker ni Danah. Maganda ang simula. Sumunod ang unang speaker ni Lucas. Palitan ng matatalas na salita. Pero alam ng lahat na ang totoong labanan ay sa pagitan ng dalawang team captains.

Nang dumating ang oras ni Danah, tumayo siya nang may dignidad. Ang kaniyang boses ay malinaw, bawat salita ay may diin, bawat argumento ay may basehan sa konstitusyon.

"Your Honor, the individual is the smallest minority. If we allow corporations to supersede the rights of the one for the profit of the many, we are not building a civilization; we are building a factory. The law must always protect the heartbeat, not the balance sheet!"

Nagkaroon ng bulungan sa loob ng hall. Nakita ni Danah ang pagtango ng mga judges. Ramdam niya ang tagumpay. Naupo siya nang may kumpirmasyon sa sarili na nakuha niya ang momentum.

Pero tumayo si Lucas.

Walang hawak na kahit anong papel si Lucas. Lumakad siya sa gitna, malayo sa kaniyang podium, tila ba nakikipag-usap lang sa isang kaibigan.

"My opponent speaks of heartbeats and factories," simula ni Lucas. Ang boses niya ay malalim, at nakaka-hypnotize. "It’s a beautiful sentiment, really. Very poetic. But we are here to discuss the law, not to write a romance novel. The economic stability of a nation rests on the structures we build. If we stifle the engines of growth, the very individuals Ms. Laureano wants to protect will be the first ones to starve in the dark."

Huminto si Lucas at tumitig nang diretso kay Danah. "Don’t give them poetry, Danah. Give them a future."

Sa loob ng tatlumpung minuto, tila naging personal ang labanan. Bawat rebuttal ni Danah ay sinasalubong ni Lucas ng isang counter-argument na hindi lang basta lohikal, kundi mapang-asar. Bawat beses na sinusubukan ni Danah na bawiin ang atensyon ng judges, gumagawa si Lucas ng paraan para mapunta sa kaniya ang spotlight.

"You’re focusing too much on the theory, Ms. Laureano," sabi ni Lucas habang nasa gitna ng kaniyang cross-examination. Lumapit siya nang kaunti sa lamesa ni Danah, sapat na para maamoy ni Danah ang kaniyang perfume na amoy peppermint at leather. "In the real world, the gavel doesn’t fall for the loudest voice. It falls for the truth that hurts the most."

"And the truth is, you're just manipulating the facts to suit your arrogance, Mr. Salazar," ganti ni Danah, ang kaniyang mga mata ay nanlilisik.

"Arrogance is just a word people use for someone who knows they’re right," bulong ni Lucas bago bumalik sa kaniyang pwesto.

Natapos ang debate. Ang katahimikan habang naghihintay ng desisyon ng mga judges ay tila isang habambuhay para kay Danah. Pinagpapawisan ang kaniyang mga palad sa ilalim ng lamesa. Hindi siya pwedeng matalo. Hindi sa harap ng lalaking ito.

"The judges have reached a decision," sabi ng moderator.

Humawak si Danah sa gilid ng kaniyang upuan. Sa kabilang banda, si Lucas ay nakatingin lang sa kisame, tila ba alam na niya ang resulta.

"The winner of this year's championship, by a split decision... San Sebastian University!"

Ang tunog ng palakpakan ay tila isang malakas na sampal sa mukha ni Danah. Parang biglang nawalan ng hangin sa loob ng hall. Talo siya. Ang record niyang walang bahid ay nadungisan na.

Habang nagliligpit siya ng kaniyang gamit, naramdaman niya ang isang anino sa kaniyang harap. Pag-angat niya, naroon si Lucas. Hawak na nito ang maliit na gintong tropeyo.

"Good game, Laureano," sabi nito. Ang tono niya ay hindi mapang-alipusta, pero ang kaniyang mga mata ay puno ng tagumpay. "You were good. Too good, actually. Pero gaya ng sabi ko, masyado kang seryoso. You forgot to breathe."

Hindi sumagot si Danah. Mabilis niyang isinara ang kaniyang laptop at isinuksok sa bag.

"Huwag mong dibdibin," dagdag pa ni Lucas. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa tenga ni Danah, sapat na para maramdaman nito ang kaniyang mainit na hininga. "Sadyang may mga tao lang na ipinanganak para manalo, at may mga tao na kailangang matutong matalo sa kamay ko."