Chapter 3: Dinner with the Devil

Ang buong araw ni Lia ay parang lumulutang. Nasa opisina siya pero walang nangyayaring pumasok sa isip niya. Kahit ang kape ay parang tubig, at bawat tik-tak ng orasan sa HR department ng event firm nila ay parang panunukso—paalala na hindi siya makawala sa gulong iniwan ng isang gabi.

“Miss Santiago, okay ka lang?” tanong ng boss niya habang inaabot ang event proposal.

“Yes po, sir. Kulang lang sa tulog,” sagot niya, pilit ang ngiti.

Ngumiti lang ito at tumango, pero sa loob-loob niya, gusto niyang sumigaw.

Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mukha ni Rafael Ilustre—ang lalaking hindi niya dapat nakilala. Ang paraan ng titig nito, ng boses nitong mababa at kalmado, at ng init ng balat nitong hindi niya makalimutan. Bawat ulit ng pangalan ay parang suntok sa sikmura.

Pag-uwi niya, tinangka niyang huwag buksan ang cellphone. Pero nang mag-vibrate ito, agad siyang napatingin.

“Sweetheart, confirm mo na ha. Sunday brunch sa Manor Hotel, 11 AM. Si Rafael gusto ka raw makilala.”

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Si Rafael.

Kung totoo ang hinala niya… kung siya nga ang lalaking ‘yon—

Hindi niya alam kung paano haharapin ang ina. Pero kung hindi siya sisipot, magtatanong si Mama. So she forced herself to reply:

“Oo, Ma. I’ll be there.”

Pagsapit ng Linggo.

Umuulan na naman sa Baguio. Hindi malakas, pero sapat para magpabigat ng loob. Naka-trench coat si Lia, light blue ang dress, pero walang kahit anong ayos ang makakapagtago ng kaba niya.

Pagdating niya sa Manor Hotel, sinalubong siya ng amoy ng pinewood at coffee beans—pamilyar, comforting, pero ngayong araw, parang nakakakulong siya sa sariling kaba.

“Table for Ms. Santiago?” tanong ng waiter.

“Yes,” mahina niyang sagot.

Sinundan niya ito papunta sa terrace kung saan nakaupo ang ina niya, naka-pink blazer at may ngiting abot-tainga.

“Sweetheart!” sigaw ni Vivian sabay yakap. “Oh my God, I missed you!”

“Mama… you look good,” sagot ni Lia, pilit ang ngiti.

“Of course,” tawa ni Vivian. “Love keeps me young. Wait lang, he’s just parking his car. He insisted on driving.”

At doon, humigpit ang dibdib ni Lia. He’s here.

Paglingon niya, nakita niyang papasok ang isang lalaking naka-navy suit. Matangkad. Maayos. Matalim ang tingin.

At sa isang iglap, parang tumigil ang mundo.

Siya.

Ang lalaking nakasama niya sa bar. Ang lalaking nag-iwan ng singsing. Ang lalaking dapat ay panaginip lang.

Nagkatinginan sila. Isang segundo lang—pero sapat para bumalik ang init, ang kilig, at ang takot.

Nakita niyang bahagyang natigilan si Rafael, pero agad nitong binawi ang ekspresyon—ngumiti, kalmado, parang walang nangyari.

“Vivian,” bati niya, sabay halik sa pisngi ng ina. “Sorry I’m late. Traffic near Session Road.”

Pagkatapos ay lumingon siya kay Lia. “And you must be Lia.”

“Y-yes,” halos bulol si Lia. “I’m… Lia Santiago.”

Ngumiti si Rafael, mahina pero kontrolado. “Pleasure to finally meet you.”

Finally.

Parang may ibang laman ang salitang ‘yon.

Habang kumakain, halos hindi maramdaman ni Lia ang lasa ng pagkain. Si Vivian ay walang tigil sa kwento—kung gaano kabait si Rafael, kung gaano ito kasipag, at kung paano sila nagkakilala sa isang business event.

“Alam mo ba, sweetheart,” sabi ni Vivian, “Rafael’s company just sealed a global partnership! Pero kahit busy, he’s still so humble.”

Rafael chuckled. “You’re giving me too much credit, Viv.”

“You deserve it,” sagot ng ina niya.

Ngumiti si Lia, pero sa loob, gusto na niyang mawala. Hindi siya makatingin nang diretso kay Rafael, lalo na kapag nahuhuli niyang nakatitig din ito sa kanya. Hindi bastos ang tingin, pero mabigat—parang may gustong sabihin na hindi dapat sabihin.

Pagkatapos ng brunch, lumabas silang tatlo papunta sa parking area.

“Sweetheart,” sabi ni Vivian, “I’ll just check the boutique doon sa lobby ha? Rafael, wait with Lia, okay?”

“Sure,” sagot ni Rafael, kalmado pero bakas ang tensyon sa mata.

Nang sila na lang dalawa, biglang lumamig ang hangin. Ang fog ay unti-unting bumalot sa paligid nila.

“Mr. Ilustre,” mahinang simula ni Lia. “About that night—”

“Don’t,” putol ni Rafael. Mababa ang boses, pero mariin. “Not here.”

“You remember it then,” mahina niyang sagot.

His eyes met hers. “I remember everything.”

Parang tinusok ang puso ni Lia. “Then why didn’t you—”

“Because that night was never supposed to follow us here. No names, no past, no future.”

Huminga siya nang malalim. “Too late for that.”

Tumingin ito, seryoso. “You’re her daughter.”

“Yes.”

Tahimik. Mabigat.

“Kung alam ko lang…” mahina niyang sabi. “I never would’ve—”

“Neither would I,” mabilis na sagot ni Lia. “Do you think I wanted this?”

Napatigil silang dalawa. Sa pagitan ng katahimikan ay naroon ang bigat ng isang lihim na hindi na pwedeng mabura.

Pagbalik ni Vivian, ngumiti ito na parang walang nangyayari.

“Thank you for waiting, lovebirds! Lia, Rafael invited us to dinner this Friday. He’ll cook!”

Napatinginan sina Lia at Rafael. Walang salita, pero pareho silang may alam. We’re trapped.

Pag-uwi ni Lia, binagsakan siya ng guilt at takot. Paulit-ulit niyang naririnig sa isip ang boses ni Rafael—“I remember everything.”

Bakit parang may kasamang lungkot sa tono nito?

At bakit siya, sa kabila ng hiya, ay may nararamdamang kakaiba—isang pamilyar na init na ayaw niyang tanggapin?

Habang nakahiga, nag-vibrate ang phone niya. Unknown number.

"Don’t worry. I’ll handle it -R."

Kinabahan siya, pero hindi nakasagot. Nakatulog siyang yakap ang unan, punô ng kaba, hiya, at lihim na pagnanais na sana mali ang lahat.

Friday night at Baguio skies again—ambon, lamig, at fog. Pagdating niya sa bahay ni Rafael, halos hindi siya makababa ng kotse. Pero nang makita niyang kumakaway si Vivian sa loob, pinilit niyang ngumiti.

Pagpasok niya, sinalubong siya ng amoy ng steak at red wine. Sa kusina, nandoon si Rafael, naka-roll up ang sleeves, apron sa baywang, hawak ang spatula. Simple, domestic, pero nakakayanig.

“Hi,” bati nito, mahina pero direkta. “Glad you came.”

“Wala akong choice,” sagot niya, may halong biro pero halatang kinakabahan.

Ngumiti ito. “You always have a choice.”

“See, sweetheart?” singit ni Vivian, hawak ang wine. “Isn’t he amazing? Marunong sa kusina, marunong magmahal!”

“Yeah…” sagot ni Lia, mahina. “Very impressive.”

Habang kumakain, ramdam ni Lia ang mga sulyap ni Rafael. Hindi bastos, pero mabigat—parang binabasa nito ang bawat galaw niya. At sa tuwing magtatama ang kanilang mga mata, parehong nag-iiwas ng tingin.

Nang saglit na iniwan sila ni Vivian para sagutin ang tawag, agad nagsalita si Rafael.

“Lia,” mahina niyang sabi. “We need to talk. Alone.”

“About what?”

“You know what.”

Huminga ito nang malalim. “That night—whatever it was—it can never happen again. We can’t let her find out.”

“You think I’d ever hurt her?” balik ni Lia.

“No,” sagot niya agad. “But if this continues… You might destroy yourself.”

Tahimik. Mabigat. At sa pagitan nila, may apoy na hindi pwedeng sindihan—pero ayaw ding mamatay.

Pagbalik ni Vivian, parang walang nangyari. Tawa, kwento, wine.

Pero sa ilalim ng bawat salita, may lihim na kabog.

Pag-uwi nila, habang nakasakay sa taxi, ngumiti si Vivian at sabing, “Sweetheart, I think Rafael is the one.”

Lia turned to the window. Ulan. Liwanag ng poste. At repleksyon ng sarili niyang mata—punô ng takot, pagkalito, at isang damdaming hindi dapat tumibok.

The devil has a name.

At ngayong kilala na niya ito, alam niyang hindi na siya makakatakas.