Chapter 3.1

Sa daan palabas ng airport ay halos mabali na ang leeg ni Lunabella sa kalilingon kung nakasunod ba sa kanila si Benjamin.

Mabuti naman nang hanggang sa makalabas na sila sa airport gate ay wala siyang makitang ni isang pigura ng lalaki. Napabuga na lang ng hangin si Luna dahil kahit papaano ay nabawasan ang pangamba niya.

Napansin ng dalawang bata ang paglingon ng kanilang ina bawat tatlong hakbang palayo sa lugar, gusto nilang magtanong ngunit sa nakikitang pangamba sa mukha ng ina ay minabuti na lamang nilang manahimik muna.

“Lunabella! My dearest Bri-Bri and Levy!” Boses ng isang sopistikadang babae ang siyang umagaw sa kanilang atensyon.

Nang makilala ni Luna ang kaibigan si Zarina ay nawala ang kaba niya at napalitan ng ngiti at kasabikan.

Mabilis na silang naglakad patungo roon at nagyakapan. “Zari! How have you been?”

“I'm doing good, bes! Kayo? Kumusta naman ang byahe?” Tanong pa ni Zari. “Uy, long time no see, ha! You're finally back!” Bumungisngis pa ang kaibigan.

“I'm good, we're good. Meet your godchildren, Brion and Levy.” Pagpapakilala ni Luna sa kanyang mga anak.

Malambing namang niyakap ni Zarina ang mga inaanak sa matalik na kaibigan. Si Zarina ay matalik na niyang kaibigan mula pa noong college sila. Mula noon ay hindi na sila kailanman nawalan ng kumunikasyon, kahit na nasa ibang bansa na siya.

Ngayon ay isa na rin itong doktor kagaya niya.

Ngayon ang unang beses na makikita ng kanyang kaibigan ang mga anak sa personal.

“Ang cute-cute ng mga inaanak ko! Manang-mana sa ninang!” Gigil nitong pinisil ang tungki ng matatangos na ilong ng dalawa. “Na-miss ninyo ba ang ninang, ha?”

Sabay na tumango ang dalawa at sumagot. “Opo, pretty naming ninang!”

“Oh, hindi nagsisinungaling ang mga bata! Maganda talaga ang ninang!” Tuwang-tuwa namang umikot si Zarina upang ipakita sa mga ito ang kagandahan niya.

“But you don't have a boyfriend until now, ninang! Why is that?” Walang prenong tanong ni Brion.

Napatigil sa pag-ikot si Zarina at napahawak sa dibdib na animong nasasaktan sa sinabi ng inaanak.

“Wow, pasmado ang bibig ng batang ito, Lunabella—”

“Be our girlfriend for the meantime then! At katulad ni Mama, aalagaan at poprotektahan ka rin namin! Right, Bri-Bri?” Bawi ni Levy sa sinabi ng kapatid.

Napaawang ang labi ni Zarina at saka nag-angat ng tingin sa kaibigan. “Mga batang ‘to! Alam na alam talaga kung papaano pakiligin ang ninang!”

Tumawa naman si Lunabella. Muli siyang lumingon at doon na naman ang kabang nararamdaman niya sa takot na baka sa loob ng kumpulan ng mga tao ay bilang lumabas si Benjamin.

“Zari, I know that you have lot's of questions and these little devil's of mine has so many stories to tell. Please sa bahay na lang natin ituloy.” Lumunok siya upang hindi masyadong halata ang kaba.

Dahil naiintindihan ni Zari ang kaibigan at pagod sa byahe, nakangiti siyang tumango rito atsaka sabay ang tatlong naglakad patungo sa nakaabang na kotse. Ilang sandali lang ay umalis na ang mga ito sa airport.

Ilang segundo lang nang makaalis ang sasakyan nila Luna ay siya ring pagtapak ni Benjamin sa airport gate.

“Ikansela mo ang lahat ng meeting ko abroad,” utos ni Benjamin sa assistant niyang si Lito na nasa tabi lang niya.

Tumango si Lito bilang tugon. “Boss, dinagdagan ko na po ang mga tao sa paghahanap sa señorita. Masyado pa syang bata upang makabisado ang mga lugar kaya hindi pa po iyon nakakalayo. Huwag po kayo masyadong mabahala.”

Ang señorita Blueberry Lucille ang siyang nagpapasaya sa kanyang boss sa tuwing umuuwi ito sa bahay. At ito lang ang tanging dahilan kung bakit ito umuuwi ng bahay. Walang katumbas ang trabaho nito abroad kung kasalukuyan namang nawawala ang prinsesa nito.

Madilim ang mga matang pumasok si Benjamin sa kanyang limousine. Nakatitig lamang siya sa labas, malalim ang iniisip.

Ilang saglit pa ay umandar na ang sasakyan.

******

Isang oras ang lumipas nang makarating sila sa Villafuerte Subdivision.

Dalawang araw bago sila lumipad sa Pilipinas ay naghanap na siya ng matitirhan nilang mag-iina. At sa tulong ng matalik na kaibigan ay heto sila ngayon.

“Ang ganda ng lugar, tahimik at maraming puno. Gustong-gusto ko ang ganito,” ani Lunabella sa kaibigan. “Thank you for helping me find a new place for the fam.”

Malawak namang ang ngiting tumango si Zarina. “Tatlong bahay lang mula rito ang aking bahay, kaya kung pareho tayong walang ginagawa ay pwede kayong pumunta roon.”

Nang malaman kasi ng kaibigan na uuwi na siya ng bansa ay pati rin ito ay naghanap ng sariling bahay, iyong malapit lang din sa kanya. At dahil marami namang ‘for rent’ ang subdivision dahil ang iba ay nag-migrate na, grinab na niya ito.

Nakangiting tumango si Lunabella at iginiya na papasok ang mga gamit nila sa loob. Tahimik ang dalawang bulilit, marahil ay nagmamasid sa paligid at iniisip na naman kung anong kapilyuhan ang gagawin.

Masyado silang naging abala sa pagliligpit ng mga gamit nila kaya huli na nilang napagtanto na oras na pala ng hapunan.

Naglinis lang sila ng katawan at saka pumasok sa sasakyan para pumunta sa malapit na restaurant.

Nang makarating sa parking lot ng restaurant, hindi pa man nakaparada ng maayos ang sasakyan ay halos lubayan na si Lunabella ng kaluluwa nang biglang may bang babaeng bigla na lang lumabas galing sa madilim na sulok!

“Oh my goodness!” Agad niyang sinuri ang dalawang anak at nang makitang ayos naman ang mga ito ay mabilis niyang binuksan ang pintuan upang tingnan ang bata.

Dalawang dangkal mula sa sasakyan ay nakita ni Lunabella ang isang batang babae, sa hinuha niya ay nasa apat hanggang limang taon na ito. Nakaupo ito sa semento at nakayuko, bakas sa bata ang takot.

Lumabot ang puso ni Luna nang makita ang kalagayan ng bata. Maingat siyang nag-squat sa harapan nito at inabot ang kamay niya rito.

“Hi baby, are you okay?” marahan niyang tanong.

Sa narinig ay lumabas na rin si Zarina kasama ang mga bata.

Maputi at makinis ang batang babae, matangos ang ilong, at nanunubig ang singkit na mga mata. Nakasuot ito ng pink princess dress, mayroong hawak na maynika at naka-pigtails ang buhok. Sa itsura nito marahil ay anak ito ng mayaman at kilalang tao!

Nang mapansin ng batang babae na papalapit na si Luna ay humigpit ang yakap nito sa maynika, bahagya rin itong nanginginig sa takot.

Nakaramdam ng pagkahabag si Luna. “Don't be afraid of me, darling. I'm a friend. I won't hurt you.”

Isang beses lang nag-angat ng tingin ang bata at yumuko ulit.

“Where's your parents? Are you lost?” Kunot ang noong tanong nito.

Anong klaseng magulang ba ang hinahayaang nasa labas ang anak ng ganitong oras?

Humigpit lang ang hawak ng bata sa maynika nito at isang beses siyang tiningnan bago umiling.

Mas lalong kumunot ang noo ni Lunabella.

Kanina pa siya nagsasalita ngunit hindi man lang niya naririnig ang batang sumagot. Ang tanging tugod lamang nito ay tingin, ngayon-ngayon lang ay iling.

Hindi kaya, hindi kaya ay pipi ito at nawawala?