Chapter 4

Naisip na rin ni Lunabella na pipi ang batang ito dahil kung hindi ay sumigaw sana ito kanina at may tunog ang pag-iyak.

Halos madurog ang puso ni Lunabella sa awa para sa bata. Malambing na ngumiti si Luna rito atsaka inabot ang kamay dito, “would you mind extending your hand to auntie? I'm not a bad person, I just want to help you…” halos bulong na sinabi niya para hindi matakot ang bata.

Nahihiyang tumingin ang bata sa kanya, halos itakip na nito sa mukha ang hawak na maynika. Nang mag-angat ito ng tingin sa kanya, lumambot ang ekspresyon nito.

Hindi makitaan ng pagmamadali si Lunabella, bagkus ay nakangiti pa ring nakalahad ang kamay rito, matiyagang naghihintay kung kailan magiging kumportable ang batang iabot sa kanya ang kamay nito.

Matagal man ngunit hindi makitaan ng pagkainip si Lunabella. Kalaunan ay noong siguro naramdaman ng bata na hindi naman siya masamang tao, inabot nito ang kamay kay Lunabella.

Nang sandaling mahawakan ni Luna ang malambot at mala-porselanang kamay ng bata, ay marahan niya itong tinulungang tumayo. Ang distansya nilang dalawa ay nagbigay ng pagkakataon kay Lunabella upang maamoy ito. Amoy itong preskong powdered milk. Baby’ng baby pa talaga.

Hinaplos ni Lunabella ang likod ng palad ng bata, may kung anong kurot sa kanyang puso ang dumaan nang may maalala.

Siguro, kung hindi lang namatay ang kanyang bunsong anak na babae ay kasing laki na rin nito ito ngayon. Bigla ay kumurot sa kanya ang pangungulila para nawalang anak.

Tila naramdaman yata ng batang babae ang matinding emosyon niya, blanko itong tumitig sa mukha nito. Alam ng batang babae na hindi dapat siya nagtitiwala sa estranghero dahil iyon ang palaging paalala ng kanyang ama.

Ngunit nang marinig niya ang malambing na tinig ng babae ay pakiramdam niya ay walang mangyayaring masama sa kanya dahil nariyan ito. Iyon din ang nararamdaman niya sa tuwing kasama ang ama.

“Gosh! Hindi nalalayo sa mga inaanak ko ang mukha ng batang ito!” Bulalas ni Zarina.

Sinuri ni Lunabella ang katawan ng bata upang siguraduhing hindi ito nasaktan, nang nakumpirma iyon ay tumango siya kay Zarina. Marami naman talagang magkakamukha sa mundo.

“Sa tingin ko ay nawawala siya. Baka hinahanap na siya ng pamilya niya. Ang mabuti pa ay dalhin natin siya sa police station nang sa ganoon ay kapag naghanap ang mga magulang nito’y madali na lang siyang matagpuan.” Pagkatapos sabihin iyon ni Luna ay naramdaman niya ang bahagyang paghila ng bata sa laylayan ng kanyang skirt.

Dinungaw ni Luna ang bata at nakita niyang umiling ito, namumula na rin ang gilid ng mga mata na parang iiyak na.

Nang makita ang nakakaawang itsura ng bata ay parang dinudurog ang dibdib ni Lunabella. Ngunit wala na siyang ibang pagpipilian pa, baka siya pa ang mapagbintangang dumukot sa bata kapag hindi niya agad isinuko sa presinto!

“Okay, baby… we'll not go to the police station,” alu niya nang may isang butil ng luha ang nalaglag sa pisngi ng bata. Nag-squat siya upang magpantay ang mata nila ng bata. Hinawakan niya ito sa magkabilang balikat. “Sige, kung ayaw mo pumunta roon, pwede bang ibigay mo na lang kay Auntie ang contact number ng Mommy or Daddy mo? So that I could contact the and tell them that you're here with us now.” Malumanay na iyong sinabi ni Luna.

Hindi katulad kanina, ang batang babae ay hindi umiling. Nakatingin lamang ito kay Luna.

Nakagat ni Lunabella ang pang-ibabang labi, akala niya ay wala pa rin itong gagawin kaya naman naging desidido na siyang dalhin nga ito sa police officer.

Ngunit may hinugot ang batang babae sa loob ng kanyang princess dress, isa iyong maliit na papel at may kasamang ballpen.

Pinanood lang siya ni Lunabella na magsulat sa papel nito, ilang saglit pa ay ibinigay na nito ang isang pirasong papel. May nakasulat ba mga numero at sa dulo ay may nakasulat na ‘Daddy’.

Kinuha iyon ni Luna at tinipa sa sariling telepono ang numero upang matawagan.

“What a mute…” agad na bumaling ang ulo ni Luna sa dalawang anak nang marinig ang bulungan ng mga ito.

“Brion, Levy, you don't tell that to someone. That's not nice.” nananaway niyang wika.

Nagkatinginan ang dalawa at saka guilty’ng ngumiti sa batang babae.

Ang batang babae naman ay nahihiyang nagsumiksik sa gilid ni Lunabella, mahigpit pa ring nakahawak sa laylayan ng skirt nito na para bang takot na mawalay rito.

Pagkatapos itipa ang numero ay pinindot na ni Lunabella ang dial button para makausap ang ama ng bata.

*****

Madilim ang mukhang naglakad papasok si Benjamin sa mansyon ng mga Alvarez. “Si Blueberry Lucille, umuwi na ba?” Malamig niyang tanong sa kasambahay at niluwagan necktie.

Sa namumutlang mukha ay umiling ang kasambahay, “hindi pa rin po, sir…”

Problemadong hinilot ni Benjamin ang kanyang noo, matunog siyang buntong-hininga at gusto na lang pagbalibagin ang mga gamit sa bahay. Ngunit alam niyang kahit gawin niya iyon ay hindi susulpot ang prinsesa niya.

Saan naman kaya posibleng sumuot ang batang iyon?

Lahat ng lugar na maaari nitong puntahan ay pinuntahan na ngunit wala pa rin silang natatagpuan roon!

Mayroon kayang nangyari habang wala siya dahilan upang maglayas ito? Limang taong gulang pa lang ang bata kaya anong alam niyon sa paglalayas!

At kung mayroon mang dahilan kung bakit nito iyon ginawa, humanda ang kung sinuman na ‘yon. Talagang wawasakin niya ang mundo nito!

Sa kalagitnaan ng galit ni Benjamin ay dumating ang isang magandang babae, puno ng kolorete ang mukha. “Benj! I heard what happened, mayroon na bang nakakaalam kung nasaan siya?” Ang Nag-aalalang tinig ni Astra Soledad iyon.

Kung sa normal na araw ay ngumiti pa si Benjamin na makita si Astra. Ngunit iba ang araw na iyon.

“Wala! Hanggang ngayon ay wala pa rin kaming lead!” Dumagungdong sa buong sala ang boses ni Benjamin. “Good thing that you're here, I would like to ask you something.” Malinaw sa boses nito ang galit. “May sinabi ka ba sa kanya dahilan upang umalis siya? Bakit bigla na lang siyang nawala eh bago ako umalis ay maayos naman siya?”

Nalaglag ang panga ni Astra nang walang menor iyong sinabi ni Benjamin sa kanya. Nagpaawa siyang tumingin kay Benjamin, suminghot-singhot hanggang sa may luhang tumulo sa mga mata niya.

“Sinisisi mo ba ako sa paglalayas ng bata, Benj?” Nasasaktang tanong nito. “Hindi ko alam bakit siya umalis! At bakit ko naman siya pagsasabihan ng ikasasama ng loob niya? Benj, you know that I love Berry! You know too well that I treat her as my own! Kaya hindi ko magagawa ang sinasabi mo!”

Ang totoo ay ayaw naman talaga niya sa piping anak nito. Mabuti lang ang pakikutungo niya rito kapag nandito ang ama ngunit kapag wala ay wala siyang pakialam sa bata.

Kaninang hapon nga ay sinabihan niya ang piping bata na kapag nagpakasal na sila ng ama nito at makakaroon ng mga kapatid, mawawala na ang atensyon sa kanya at hindi na siya nito mamahalin.

Mabuti nga at lumayas!

Sana ay nasagasaan at namatay na!

Kinabahan pa siya dahil baka magsumbong ito sa ama, ngunit nang malamang naglayas ito ay pinanalangin niyang sana may masamang mangyari rito para wala ng sagabal sa pagmamahalan nila ni Benjamin.

Kanya-kanyang ka si Benjamin.