Kabanata 1: Ang Mga papeles

Sa araw na nagpasya ang asawa kong iwan ako, ginagawa ko ang kape niya.

Labindalawang minuto sa pour-over. Ang magandang beans. Ang paraan na gusto niya, ang paraan na ginagawa ko tuwing umaga sa loob ng apat na taon, kahit sa mga umagang lalabas siya nang hindi hinihipo ito.

Hindi ko pa alam noon na napirmahan na niya ang mga papeles.

Kumalabog ang doorbell.

“Hartley Legal,” sabi ng courier. “Pumirma dito.”

Pumirma ako. Hindi ko binasa ang return address. Kusa itong ginawa ng kamay ko, kagaya ng lahat ng ginagawa nito sa apartment na iyon sa oras na iyon, nang hindi muna nagtatanong sa akin.

Apatnapung segundo at wala na siya. At nakatayo ako sa sarili kong pintuan na may hawak na sobre, at may bagay na sa dibdib ko na alam na agad.

Dinala ko ito sa kusina. Inilagay sa marmol. Ibinuhos pa rin ang kape, dahil kung tumigil ako sa paggalaw, hindi ko alam kung ano ang mangyayari, at nangako ako sa sarili ko noon pa man na anuman ang mangyari, hindi ito mangyayari sa harap niya.

Binalot ko ang mug gamit ang dalawang kamay.

Pagkatapos ay binuksan ko ang sobre.

Petition for Dissolution of Marriage. (Petisyon para sa Pagpapawalang-bisa ng Kasal.)

Dominic James Hartley, Petitioner. (Dominic James Hartley, Nagpepetisyon.)

Hindi agad tumagos sa akin ang mga salita. Binasa ko ulit ang mga ito. At muli. Para bang sa ikaapat na pagbasa ay magbabago ang ayos ng mga salita para maging hindi ang katapusan ng buong kasal ko sa isang umaga ng Martes.

Gusto niya ng diborsyo.

Gusto niya itong malinis. Walang paglaban. Walang gulo. Kagaya ng gusto niya sa lahat ng bagay.

At doon, sa ibaba ng huling pahina, naghihintay na, ang kanyang lagda.

Iyon ang bahaging tumagos sa akin na parang malamig na tubig.

Hindi ang pag-file. Hindi ang labing-apat na pahina. Ang lagda. Napirmahan na niya. Naupo siya sa opisina niya sa ikaapatnapu’t dalawang palapag na may mamahaling panulat at tinapos kaming dalawa, at hindi man lang siya nagsalita sa akin bago iyon.

Nalaman kong dinidiborsyo ako ng isang estranghero sa aking pintuan.

Naupo ako. Hindi ko na tandaan kung kailan ko ito napagpasyahan. Ang upuan ay nasa ilalim ko na lang, at ang mga papeles ay nasa harap ko, at ang kape ay lumalamig sa siko ko.

Hindi ako umiyak.

Gusto kong maging tapat tungkol dito, kahit ngayon. Hindi ako umiyak. Naupo ako nang labis na tahimik at naramdaman kong tumataas ang luha at hindi ko ito hinayaang dumaloy, dahil ang pag-iyak ay isang bagay na ginagawa mo kapag umaasa ka pang darating ang isang taong papahid nito, at matagal ko nang tinigil ang pag-asa nito.

Kaya’t tiniis ko na lang ito. Kagaya ng pagtiis ko sa lahat ng bagay. Hanggang naupo ito sa dibdib ko na parang isang bato at nanatili doon.

Apat na taon.

Apat na taon akong tiklop nang tiklop para maging mas maliit para lang makasya sa buhay niya. Isinuko ko ang karera ko. Isinuko ko ang mga kaibigan ko, isang nalaktawang hapunan sa isang pagkakataon. Isinuko ko ang babaeng dating tumatawa nang malakas sa mga restaurant, dahil hindi gusto ni Dominic ang paraan ng pagtingin ng mga tao.

Isinuko ko ang lahat.

At tinapos niya ito sa nakalimbag na papel at pinaghatid pa niya ito sa pamamagitan ng courier habang ginagawa ko ang kape niya.

Tumunog ang telepono ko.

Mama.

Halos hindi ko na sagutin. Ayaw kong marinig niya kung ano na lang ang natitira sa boses ko. Pero gumalaw ang hinlalaki ko sa screen bago ko pa ito napigilan, kagaya ng paraan na pumirma ang kamay ko para sa sobre, kagaya ng paraan na patuloy na gumagawa ng mga desisyon ang katawan ko na masyado nang pagod ang puso ko para gawin.

“Selene.” Palagi niyang alam. Sa isang hininga lang. “Ano ang nangyari.”

“Nag-file siya.” Malamig lumabas ang boses ko. Sobrang lamig. “Diborsyo. Napirmahan na niya ito, Ma. Hindi niya sinabi sa akin.”

Katahimikan sa linya. Pagkatapos ay isang mahabang buntong-hininga. Hindi siya nagulat. Hindi siya kailanman nagulat kay Dominic Hartley, sa haba lang ng oras na kinuha nito.

“Nasaan siya?” tanong niya.

“Hindi ko alam. Trabaho. Dubai. Kung saan man.” Isang maikling, putol na tawa ang lumabas bago ko pa ito napigilan. “Hindi ko alam kung nasaan ang sarili kong asawa. Hindi ko na alam sa loob ng dalawang taon.”

“Selene.” Isang pag-hinto. “Gusto mo bang labanan ito?”

At iyon ang tanong na nagpahinto sa lahat.

Dahil ang tapat na sagot ay lumabas bago ko pa ito napalambot, at mas natakot ako rito kaysa sa diborsyo mismo.

Hindi.

Ayaw kong lumaban para sa kanya.

Pagod na ako. Pagod hanggang sa buto, hanggang sa utak-buto, pagod sa paraang inuukit ng apat na taong katahimikan sa isang tao. May maliit at kakila-kilabot na bahagi ng sarili ko na matagal nang naghihintay sa sobreng ito.

“Gusto ko itong matapos na,” sabi ko nang mahinahon.

Hindi niya ako tinulak. Hindi niya sinabi ang apat na salitang buong karapatan niyang sabihin. Sinabi lang niya na mahal niya ako, at hinayaan niya akong umalis.

Pumirma ako sa mga papeles bago matapos ang araw.

Hindi natinag ang kamay ko. Hindi nabasa ang mukha ko. Malinis kong isinulat ang pangalan ko sa linyang katabi ng kanya.

Selene Whitmore.

Hindi Hartley. Whitmore. Ang pangalan bago siya. Ang pangalang binabawi ko.

Inilagay ko ang folder sa tabi ng p***o para sa abogado ko at sinabi ko sa sarili ko na tapos na ang pinakamasakit na bahagi.

Pagkatapos ay pumunta ako sa guest room. Ang kwartong nilipatan ko anim na buwan na ang nakalipas, ang paglipat na hindi niya kailanman tinanong. Dumaraan siya sa nakasarang pintong iyon tuwing gabi mula noon at walang sinasabi. Nakahiga ako sa kabilang panig nito at walang sinasabi pabalik.

Napakagaling namin sa bagay na iyon.

Hindi ako gaanong nakatulog.

Alas-6:04 kinaumagahan ay nasa kusina na ako ulit, dalawang kamay na nakayakap sa isang bagong mug, pinapanood ang lungsod na nagigising sa likod ng salamin.

Nagliwanag ang telepono ko.

Hindi ang nanay ko. Hindi ang abogado ko.

Siya.

Ang pribadong numero niya. Ang hindi niya kailanman ginagamit. Ang hindi na tumawag sa akin sa loob ng mahabang panahon na hindi ko na maalala.

Dominic.

Isang tunog. Dalawa. Nagsimulang tumibok ang puso ko nang wala akong maisip na dahilan. Tatlo. Pinanood ko ang pangalan niyang kumikinang sa screen sa paraang pinapanood mo ang isang bagay na hindi ka sigurado kung pinapayagan kang hawakan.

Apat.

Lima.

Sa ikaanim na tunog, gumalaw ang hinlalaki ko bago ko pa ito nautusan.

Sinagot ko.

Katahimikan. Isang hininga. Dalawa. Naririnig ko siya doon, hinahawakan kung ano man iyon.

Pagkatapos ay narinig ko ang boses niya, mababa at magaspang, kagaya ng isang lalaking hindi nakatulog.

“Selene,” sabi niya. “Huwag mong ibaba. Pakiusap.”

Hindi kailanman sinabi ni Dominic Hartley ang “pakiusap.”

Sa loob ng apat na taon, hindi ko pa siya kailanman narinig itong sabihin.

Humigpit ang hawak ng kamay ko sa telepono.