All Chapters of ANG HALAGA NG PAGLAYA: Chapter 1 - Chapter 5

Sa araw na nagpasya ang asawa kong iwan ako, ginagawa ko ang kape niya.Labindalawang minuto sa pour-over. Ang magandang beans. Ang paraan na gusto niya, ang paraan na ginagawa ko tuwing umaga sa loob ng apat na taon, kahit sa mga umagang lalabas siya nang hindi hinihipo ito.Hindi ko pa alam noon na napirmahan na niya ang mga papeles.Kumalabog ang doorbell.“Hartley Legal,” sabi ng courier. “Pumirma dito.”Pumirma ako. Hindi ko binasa ang return address. Kusa itong ginawa ng kamay ko, kagaya ng lahat ng ginagawa nito sa apartment na iyon sa oras na iyon, nang hindi muna nagtatanong sa akin.Apatnapung segundo at wala na siya. At nakatayo ako sa sarili kong pintuan na may hawak na sobre, at may bagay na sa dibdib ko na alam na agad.Dinala ko ito sa kusina. Inilagay sa marmol. Ibinuhos pa rin ang kape, dahil kung tumigil ako sa paggalaw, hindi ko alam kung ano ang mangyayari, at nangako ako sa sarili ko noon pa man na anuman ang mangyari, hindi ito mangyayari sa harap niya.Binalot k

Dapat nasa Dubai siya hanggang Biyernes.Nakatayo ako sa ibabaw ng bukas na bag sa kama at hindi gumalaw. Tinawid ng mga yapak ang foyer. Bumagal. Huminto sa isang lugar malapit sa kusina.“Selene?”Ipinikit ko ang mga mata ko.Syempre. Syempre pumunta siya. Hindi hinahawakan ni Dominic Hartley ang mga bagay sa pamamagitan ng ibang tao kapag mahalaga ito sa kanya. Hinahawakan niya ito nang personal, na may magandang suit, na may boses na nagpapakiramdam sa iyo na hindi kailanman babagsak ang gusali.Apat na taon akong nasa loob ng boses na iyon. Mas alam ko na ngayon.Iniwan ko ang bag kung nasaan ito at lumabas para makipagharap sa kanya.Nakatayo siya sa kusina. Nakasuot pa rin ng damit-biyahe. Isang madilim na coat, walang tie, bukas ang kwelyo ng kamiseta niya. May mga anino sa ilalim ng mga mata niya na wala noong huling nakita ko siya.Tinitingnan niya ako na para bang hindi siya sigurado kung nandito pa ako.“Dapat nasa Dubai ka,” sabi ko.“Lumipad ako pabalik kagabi.”“Bakit.”

Ang mga opisina ng Crane & Aldous Creative ay ganap na naiiba sa mundong dinaanan ko sa loob ng apat na taon bilang asawa ni Dominic.Walang staff na uniformado. Walang marble atrium. Walang gusaling sinusubukang ipahayag ang net worth. Ang Crane & Aldous ay sumasakop sa ikatlo at ikaapat na palapag ng isang converted warehouse sa SoHo. Nakalantad na brick. Open plan. Mga bakas ng kape sa mga mesa at magandang sining sa mga pader at ang partikular na ingay ng mga taong talagang gustong-gusto ang ginagawa nila.Kaagad ko itong nagustuhan.Sinabi ko sa sarili ko na huwag umasa masyado dito.Ang receptionist ay parang edad-kolehiyo, may pintura sa sneakers niya. Inihatid niya ako sa isang glass-walled conference room at sinabi na darating agad si Nicolas. Inilagay ko ang portfolio ko sa mesa. Inayos ko ang jacket ko. Isang malalim na burgundy blazer na binili ko kaninang araw, dahil ang lumang Selene ay nagsusuot ng mga neutral na kulay na katulad ng gusto ni Dominic at tapos na ako sa p