Kabanata 2: Ang Tindahan ng Libro

“Selene.” Mababa at maingat na dumating ang boses niya. Parang isang lalaking nagpraktis kung paano sasabihin ang isang salita lang.

Nakatayo ako sa counter na hawak ng dalawang kamay ang telepono at wala akong sinabing kahit ano bilang sagot.

Sa labas ng bintana, ginagawa ng lungsod ang kanyang maagang gawain sa umaga. Kulay-abo. Mabagal. Walang pakialam.

“Selene.” Muli. Mas mahina ngayon.

“Nandito ako,” sabi ko.

Isang pag-hinto. Apat na taon kong ginugol sa pag-aaral ng katahimikan niya. Ito ang uri kung saan nagpapasya siya kung gaano karami ang ipapakita.

“Hindi ko akalain na sasagutin mo,” sabi niya.

“Halos hindi ko rin sinagot.”

Isa pang pag-hinto. Mas mahaba.

“Tumawag ako dahil kailangan kong marinig ang boses mo.” Isang hininga. “Wala talagang dahilan. Kailangan ko lang malaman na okay ka.”

Humigpit ang lalamunan ko. Idiniin ko ang labi ko at tumingin sa counter.

“Okay ako,” sabi ko.

“Pumirma ka sa parehong araw.”

“Nag-file ka.” Nanatiling flat ang boses ko. “Ano ang inaasahan mo sa akin?”

Tumahimik siya. Sapat na katagal para marinig ko ang ingay ng lungsod sa likod ng salamin.

“Hindi ko alam,” sabi niya.

Nag-loose ang hawak ko sa telepono. Bahagya lang. Sapat lang para mapansin ko.

“May dapat sana akong sinabi sa iyo,” sabi niya. “Matagal na panahon na ang nakalipas.”

Naghintay ako.

“Ang tindahan ng libro. Yung nasa West Village. Ang rebrand na ginawa mo noong ikatlong taon.”

Huminto ang kamay ko.

“Nahanap ko ito online. Na-feature ito ng isang design blog. Halos hindi ko na pinansin.” Isang pag-hinto. “Pero ang style ay parang sa iyo.”

Hindi ako huminga.

“Pumunta ako para makita ito,” sabi niya. “Personal. Nasa sulok ng bintana ang pangalan mo.”

Malamig ang counter sa ilalim ng mga palad ko.

“Dumaan ka sa gawa ko,” sabi ko.

“Oo.”

“At hindi ka kailanman nagsabi ng kahit ano.”

“Hindi.”

Ipinikit ko ang mga mata ko.

At biglang naroon na ulit ako. Nobyembre. Ikatlong taon. Alas-onse kwarenta y singko ng gabi.

Nagtrabaho ako sa tindahan ng libro na iyon sa loob ng anim na linggo. Isang pamilya. Tatlong henerasyon. Halos walang pera. Ang uri ng mga tao na nagdadala ng homemade na pagkain sa mga pulong at humihingi ng paumanhin para sa bawat email na ipinapadala nila.

Kinuha ko ang trabaho dahil may bagay dito na nagbukas ng isang bahagi ng sarili ko na matagal nang nakasara.

Nagtrabaho ako hanggang gabi tuwing gabi. Nakalimutan kong kumain. At binuo ko para sa kanila ang isang bagay na naghawak ng lahat ng sila na.

Nang gabing tinapos ko ito, ipinrint ko ito sa magandang makapal na papel.

Hinawakan ko ito sa ilalim ng ilaw ng studio. Tiningnan ko ito nang matagal.

Ito ang pinakamagandang nagawa ko sa loob ng dalawang taon.

Dinala ko ito sa hallway.

Nasa sala si Dominic. Nakasuot pa rin ng damit-trabaho, nakataas ang manggas, bukas ang laptop sa coffee table. Hindi niya narinig na pumasok ako. Madilim ang lungsod sa likod niya sa pamamagitan ng salamin.

Naglakad ako pasikot sa sofa. Inilagay ko ang disenyo sa mesa. Mismong sa harap niya.

Sinulyapan niya ito.

“Maganda,” sabi niya.

Bumalik ang mga mata niya sa screen.

Nakatayo ako roon.

Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Nakalagay ang mga kamay sa gilid ko. Tinitingnan ang tuktok ng ulo niya. Naghihintay ng isang bagay na hindi ko masabi ang pangalan.

Walang dumating.

Kinuha ko ulit ang disenyo. Naglakad ako papunta sa studio. Inilagay ito sa likod ng pinakababang drawer.

Hindi ko na kailanman iniwan ang gawa ko para makita niya.

Kaya niyang maglakad sa isang kalye sa West Village para makita ito sa pamamagitan ng bintana.

Hindi niya kayang tumingala mula sa laptop para makita ito kapag inilagay ko ito mismo sa kamay niya.

“Bakit mo sinasabi ito sa akin ngayon?” tanong ko.

“Dahil patuloy kong iniisip ito.” Huminto siya. Naririnig kong humihinga siya. “Dahil sa tingin ko, may utang ako sa iyo na higit pa sa labing-apat na pahina at isang courier.”

Tumama ang mga salita sa gitna ng dibdib ko.

Tiningnan ko ang p***o ng studio sa dulo ng hallway. Madilim sa ilalim ng frame. Ang ilaw na dating iniiwan kong bukas hanggang hatinggabi, wala na sa loob ng ilang buwan.

Hindi niya kailanman tinanong kung bakit.

Sumakit ang panga ko. Hindi ko namalayang matagal ko na itong hinihigpitan.

“Dominic,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi niyang mabilis. Parang alam na niya ang darating at gusto niya itong pigilan bago ito dumating.

“Kailangan ko nang umalis.”

Katahimikan.

“Sige,” sabi niya.

Tinapos ko ang tawag. Inilagay ko ang telepono nakadapa sa marmol.

Idiniin ko ang dalawang palad ko sa counter at huminga.

Tahimik ang kusina. Nasa counter pa rin ang mga susi niya mula kanina. Nasa tabi ng p***o ang folder na may mga napirmahang papeles.

Tapos na. Anuman ang tawag na iyon, anuman ang ginagawa pa rin ng boses niya sa akin, wala itong pinagbago.

Umalis ako sa counter.

Kailangan kong makaalis sa apartment na ito bago ako gumawa ng isang bagay na hindi ko na maaaring bawiin.

Pumunta ako sa kwarto at kumuha ng bag mula sa itaas na istante.

Baka sa lugar ni Camille. Isang hotel. Kahit saan basta hindi dito, kasama ang mga suit niya sa closet at ang mga susi niya sa counter at ang pour-over set na palaging akin at parang biglang tumigil sa pakiramdam na akin ito.

Ibinukas ko ang bag sa kama.

Pagkatapos ay narinig ko ang elevator.

Nagbukas ang mga p***o sa palapag ng penthouse.

Isang pag-hinto.

Pagkatapos ay mga yapak na tumatawid sa foyer tile. Mga yapak na kilalang-kilala ko.

Huminto ang mga kamay ko sa bag.

Dapat nasa Dubai siya hanggang Biyernes.