Share

CHAPTER 2

Author: Danica
last update publish date: 2026-09-09 18:27:35

Hindi ko alam na ang BGC pala ganun kaganda sa personal. Akala ko sa picture lang.

Pagbaba ko ng bus sa may Market, parang ibang mundo. Lahat mataas — building mataas, tao mataas, pati kilay nung babae sa harap ko mataas. Ako 5'0 lang, dala pink na maleta na sira na gulong kaya kinakaladkad ko na lang. Pawis na pawis na ako, pero ang bango pa rin ng paligid. Amoy aircon kahit nasa labas.

Naka red dress ako nun, yung best dress ko na binili ni Mama sa ukay sa Lipa, 150 pesos lang. Tapos nag heels ako. First time ko mag heels. Size 6, beige, nabili ko sa bangketa sa Lipa, 299 pesos. Sabi ni ate sa tindahan matibay daw, pang BGC daw.

Hindi pala.

Lakad ako papuntang High Street, dun daw kasi office ni Ninong Caleb sabi ni Ninong Boy. May binigay syang address na sulat kamay lang: "BGC, tapat ng Starbucks na malaki." Eh lahat ng kanto may Starbucks.

Hawak ko yung maliit na cactus na nasa paso, binalot ko sa dyaryo. Galing to sa Christmas party namin sa school, yun yung bunot ko. Sabi ko ibigay ko kay Ninong, kasi parang sya eh — matinik sa labas pero buhay pa rin kahit di dinidiligan.

Tapos yung pink na Tupperware, andun sa maleta, may lamang adobo na niluto ko kaninang 4am. Panis na ata kasi ang init sa bus pero okay lang, sayang eh.

Habang naglalakad ako sa High Street, naririnig ko tik-tak ng heels ko. Tik. Tak. Tik. Tak. Feeling ko ang tangkad ko na. Feeling ko bagay na ako sa BGC.

Hanggang sa...

_Pak!_

Natapilok ako. Hindi lang tapilok, natanggal yung takong. Yung left na heels, naiwan yung takong sa may butas ng sidewalk. Yung paa ko dumulas.

Tumumba ako. Hindi yung pa cute na tumba. Yung bagsak talaga na parang sako ng bigas. Yung cactus na hawak ko, nalaglag pero buti nabalot sa dyaryo kaya di nabasag. Pero yung maleta ko, bumukas, lumabas yung Tupperware.

Nakahiga ako sa gitna ng High Street, naka red dress, isang paa naka heels, isang paa nakamedyas lang na may butas.

Lahat ng tao tumingin. May babae na naka blazer, maputi, ang tangkad, naka size 7 na heels na ang kinis. Sya si Reese, pero di ko pa alam nun.

Tapos may lalaki na mabilis naglakad palapit.

Si Caleb.

Pero hindi yung Caleb na naka UST shirt na yellow at maong na punit. Naka black na polo, naka slacks, may ID na "ARCHITECT - DE GUZMAN". Malinis, mabango, yung buhok nya naka ayos, hindi tulad dati na parang kakagising lang sa ilalim ng mangga.

Tumigil sya sa harap ko. Tinitigan nya ako. Yung mukha nya... nagulat.

"Amara?"

Gusto ko lumubog sa lupa. Kasi yung adobo ko tumapon konti sa takip ng Tupperware, amoy na amoy na.

"Ninong..." sabi ko, mahina lang. Nahihiya ako tumayo kasi kita butas ng medyas ko.

Hindi sya lumuhod tulad dati nung 10 ako. Nanatili syang nakatayo. Tapos may nagsalita sa tabi nya, yung babaeng matangkad na naka blazer.

"Cal, who is she? Yung guard ba sa baba?"

Si Reese yun. Ngayon ko lang nalaman.

Sabi ni Caleb, "Ah, inaanak ng Tito Boy. From Lipa."

Inaanak ng Tito Boy. Hindi nya sinabi na "yung pang 51." Hindi nya sinabi na special.

Tumayo ako mag isa, kinuha ko yung takong na natanggal. Pinagpag ko dress ko. Yung tuhod ko may gasgas, dumudugo konti.

"Okay lang ako Ninong, may inaayos lang ako dito," sabi ko, pilit ngumiti. Yung ngipin ko dati may kulang, ngayon may braces na pero parang mas nakakahiya pa.

Tumingin sya sa cactus na hawak ko pa rin kahit nahulog na ako.

"What's that?" tanong nya.

"Ah, para sayo sana. Cactus. Kasi matibay, kahit di diligan..."

Hindi nya kinuha. Parang nandidiri pa sa dyaryo na pambalot.

"Amara, I'm in a meeting. Nasa rooftop bar kami. Iwan mo na lang sa guard."

Tapos umalis na sila. Si Reese, bago umalis, tinignan pa heels ko na sira. Hindi nang asar, pero yung tingin na parang naawa. Mas masakit pa yun kesa mang asar.

Naiwan ako dun sa High Street, hawak yung isang takong, isang cactus na may dyaryo, at Tupperware na may tumatagas na adobo.

Umupo ako sa gilid, tinanggal ko na lang pareho heels ko. Nag paa na lang ako. Mas komportable pa.

Dun ko naisip, tanga ko pala. Akala ko pag punta ko ng BGC, magiging BGC girl din ako. Akala ko pag nag heels ako size 6, magiging size 7 na ako tulad ni Reese.

Hindi pala. Pandak pa rin ako. Pang 51 pa rin ako na naiwan sa pila.

Pero hindi ako umiyak. Kasi yung adobo, sayang eh. Kahit panis na, kinain ko pa rin dun sa gilid habang nakayapak. Kasi galing pa Lipa yun.

At habang kumakain ako, tumutulo yung aircon galing sa taas ng building ni Caleb. Yung aircon na pang BGC, yung malakas, tumutulo sa balikat ko.

Yun pala yung simula ng tagas.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 44

    Isang Buwan Na Hindi NagkitaAraw-araw sa Manila, sinubukan kong kalimutan si Ninong Alonzo.*Unang Linggo sa Cubao.*Pagbaba ko ng bus sa Cubao galing Tagaytay, alas-otso ng umaga, maulan pa rin, dala ko yung maleta kong maliit at yung gray hoodie niya na hindi ko sinoli. Sabi ko isang buwan lang na hindi magkikita, pero hindi ko sinabing isosoli ko agad hoodie niya. Gusto ko may maiwan sa akin na amoy siya.Pagpasok ko sa apartment kong studio na maliit, na may isang bintana lang na kita yung billboard ng EDSA, binuksan ko agad electric fan kasi ang init sa Manila kumpara sa Tagaytay. Tahimik. Walang nagtatanong kung kumain na ako. Walang nagsasabi na mag-jacket ako. Walang amoy ng kape na siya nagtimpla.Unang gabi, hindi ako makatulog. Sanay ako sa Tagaytay na malamig at may kuliglig. Dito sa Cubao, jeep at tricycle lang naririnig. Binuksan ko phone ko, tiningnan chat namin. Huling chat: *Ninong Alonzo: Nakarating ka na, Bunso? Mag-ingat ka dyan. Kumain ka.* Seen ko pero hindi ko

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 43

    Pagkatapos Mong Sabihing Hindi Mo Ako MahalAlas-nuebe ng gabi sa bahay ni Ninong Alonzo sa Tagaytay, at nasa balkonahe ako at hindi ko alam kung bakit pa ako nandito.Dapat umalis na ako kaninang umaga pa lang pagkatapos ng libing ni Lola. Dapat sumakay na ako sa bus pabalik sa Manila, sa apartment ko sa Cubao, sa normal na buhay ko na walang Ninong na bigla na lang naging lalaking hindi ko dapat mahalin. Pero heto ako, nakaupo pa rin sa puting rattan na upuan na binili pa namin dalawa nung 2019 sa palengke ng Tagaytay, suot yung lumang gray hoodie niya na iniwan niya sa sofa na amoy fabric conditioner at kape, at hawak yung tasa ng kape na malamig na pero ayaw ko pa ring bitawan kasi siya yung nagtimpla kanina.Sa loob ng bahay, naririnig ko siya. Nag-aayos ng mga papeles sa lamesa. Yung mga papeles ng lupa ni Lola na iniwan sa aming dalawa. Tahimik lang siya simula kahapon. Simula nung sinabi kong "Ninong, tama na. Hindi mo ako dapat mahalin at hindi kita dapat mahalin kasi Ninong

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 42

    Ang Binyag Ni Elisa MarieIsang linggo ang lumipas mula nung manganak si Tita Lena ng sanggol na babae na limang kilo na malusog na nasa incubator na may ilaw na dilaw sa ospital sa Lipa na may amoy ng alkohol at bulaklak na sampaguita.Ngayon, nasa bahay na sila sa Tanauan na may yero na bubong na may dalawang kwarto na may kurtina na asul. Wala na sa incubator si Baby Elisa Marie na limang kilo na babae na may balat na mapula dati, ngayon ay maputi na at may buhok na itim na manipis pa rin na medyo makapal na at mata na bilog na kagaya ng kay Lena na guro sa Science.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, magda-dalawampu't-apat na sa susunod na buwan, Ma'am Elise pa rin na may apatnapung bata na Grade 3 na may chalk na puti at libro na Alamat ng Pinya sa public elementary na apat na kilometro ang layo na tuyo na ang daan na alikabok na lang. Pero ngayong Linggo, Ninang na talaga ako, hindi na lang sa salita na sinabi sa emergency room.Si Tito Enzo, trenta'y-otso na ngayon, kaka-birthday la

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 41

    Ang Sanggol Na Limang KiloTatlong buwan ang lumipas mula nung binyag ni Lucas Gabriel na apat na kilo sa simbahan ng Tanauan na may pinto na kahoy na malaki at kampana na may kalawang na sa taas.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, pero malapit na mag-dalawampu't-apat, Ma'am Elise pa rin na may apatnapung bata na Grade 3 na may chalk na puti at libro na Alamat ng Pinya sa public elementary na apat na kilometro ang layo na tuyo na ang daan na alikabok na lang, wala nang putik at baha na hanggang tuhod.Si Tito Enzo, trenta'y-siyete pa rin, magti-trenta'y-otso na sa susunod na buwan, nasa talyer pa rin na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi na may semento at pako na isang kilo at martilyo na maliit na may kalawang at pintura na puti na isang galon. Kasama pa rin niya si Tita Lena na may payong na asul na bago na hindi butas na guro sa Science na ngayon ay may malaking tiyan na na anim na buwan na ang laki.Oo, buntis na si Tita Lena.Limang buwan na mula nung sinabi niya s

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 40

    Ang Binyag Na May Apat Na KiloIsang araw ang lumipas mula nung binigay sa akin ni Tito Enzo at Tita Lena ang payong na bago na asul na hindi butas na matibay sa talyer na may amoy ng langis at semento at pintura na puti na isang galon.Linggo ngayon.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, Ma'am Elise na may apatnapung bata na Grade 3, pero ngayong Linggo, wala akong pasok sa public elementary sa Tanauan na apat na kilometro ang layo na may putik. Nasa paupahan lang ako na anim by apat na metro na may lamesa na kahoy ng niyog at upuan na plastik na puti at payong na bago na asul na nakasabit sa pako sa dingding na yero.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko, may binyag daw ngayong Linggo sa simbahan ng Tanauan. Pangalawang inaanak niya, pagkatapos sa akin na apat na kilo dati na umiiyak kasi ayaw sa barong na may alikabok ng talyer. Kasama niya si Tita Lena na may payong na asul din na bago na hindi butas na guro sa Science.Alas-siyete ng umaga.Maaliwalas na sa Tanau

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 39

    Ang Payong Na Bago Na AsulIsang gabi ang lumipas mula nung nagtulak kami ni Tito Enzo ng bisikleta na asul na kupas na may flat na gulong sa unahan sa baha na hanggang tuhod na apat na kilometro pauwi galing sa gate ng school na sarado na may karatula na WALANG PASOK dahil sa bagyo na signal number one.Basang-basa kami pareho. Sira ang payong ko na itim na may isang tadyang na bali. Sabi niya, may payong daw na bago na kulay asul na hindi butas sa talyer niya, kagaya ng kay Tita Lena na guro sa Science.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, Ma'am Elise na may apatnapung bata na Grade 3. Pero ngayong araw ng Sabado, walang klase, kasi Sabado at kasi may bagyo pa rin na signal number one na mahina na lang ang ulan.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko, nasa talyer pa rin sa Tanauan na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi. Hindi ko alam kung ayos na ba sila ni Tita Lena na may payong na asul.Alas-otso ng umaga.Tumila na ang ulan. Maputik pa rin ang

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status