ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN

Hindi ko talaga makalimutan yung araw na naging inaanak ako ni Ninong Caleb.

10 years old ako nun. Maliit. Pandak talaga. Yung buhok ko dalawang pigtails tapos hindi pantay kasi si Mama nag gupit. Yung ngipin ko may kulang sa harap. Tapos yung damit ko, yung pang school na pinagliitan ng ate ko.

Pasko nun sa Lipa. December. Sa bahay ni Ninong Boy, grabe tao. Kasi si Ninong Boy yung pinaka mayaman sa barangay namin. May baboyan, may palayan, tapos may anak na nasa Canada. Every year nagpapabinyag sya ng maraming bata. Kasi daw pampaswerte. Last year 30 lang. Ngayong year, mas marami.

Nasa listahan ako. Pang 51.

Lahat kami nakapila sa labas ng bahay nya. Mainit. Pawis na pawis ako. Yung nanay ko panay ayos ng pigtails ko na ayaw talaga umayos.

tapos may dumating na white na Hilux. Sobrang puti, sobrang linis, parang hindi pang Lipa. Bumaba yung lalaki.

Matangkad. Maputi. Naka UST shirt na yellow, medyo faded na. Maong na medyo punit sa tuhod pero mukhang mahal pa rin. Tapos may dalang malaking tube na itim, yung lagayan ng blueprint daw.

"Andito na si Caleb!" Sigaw ng mga tita.

Sya pala si Caleb De Guzman. Pamangkin ni Ninong Boy. Galing Manila. Architecture daw sa UST. 4th year na. 18 years old palang pero mukhang 25 na kasi seryoso mukha.

Lahat ng bata tumakbo papunta sa kanya. Ako hindi. Nahihiya ako. Kasi pandak ako eh. Tsaka yung pigtails ko, tabingi.

Umupo sya dun sa ilalim ng mangga namin. Yung malaking mangga sa tapat ng bahay ni Ninong Boy. Dun sya lagi tumatambay pag umuuwi sya galing Manila. Nag d-drawing daw sya dun kasi tahimik.

Lumapit si Ninong Boy sa kanya, may dalang listahan.

"Cal, eto yung mga inaanak mo. 51 lahat. Ito pinaka huli, si Amara. Anak ni Baby."

Tumingin sya sakin.

First time may tumingin sakin na hindi tumatawa sa pigtails ko.

Lumapit sya, lumuhod pa para magka level kami. Amoy nya, amoy fabric conditioner at lapis. Hindi amoy pawis tulad ng mga kalaro ko.

"Ikaw si Amara?" Sabi nya.

Tumango lang ako. Hindi ako makasalita kasi yung ngipin ko kulang.

Tapos bigla nya hinila yung isa kong pigtail. Hindi masakit. Parang playful lang.

"Bat tabingi pigtails mo? Parang blueprint na mali drawing."

Namula ako. Gusto ko umiyak. Pero tumawa sya, tapos galing sa bulsa nya, may nilabas syang Choc-nut. Isa lang.

"Oh, sayo na. Para sa pang 51. Special ka kasi last ka."

Kinuha ko Choc-nut. Mainit na konti kasi galing bulsa nya.

Mula nun, sya na Ninong ko. Yung Ninong na may Hilux, na taga BGC, na architect.

Every year umuuwi sya. Every year may Choc-nut ako. Kahit nung 12 na ako, nung 15 na ako, nung may braces na ako para sa kulang na ngipin. Lagi nya ako naaalala. "Oh, yung pang 51, andito."

Nung 16 ako, minsan umupo ako sa tabi nya habang nag d-drawing sya ng bahay. Sabi ko, "Ninong, pag laki ko, gusto ko bahay na pink."

Sabi nya, hindi tumitingin sakin, nag d-drawing pa rin, "Pink? Pangit pink. White dapat. Pang BGC."

Sabi ko, "Eh gusto ko pink eh."

Tumigil sya mag drawing, tapos tinignan ako. Yung tingin na parang ngayon lang nya ako nakita na hindi na 10 years old.

"Pag nagka pera ka, ikaw masusunod. Pero pag ako nag drawing, white."

Inis ako nun pero kinilig ako. Ewan ko ba.

Nung grumaduate ako ng education, 21 na ako. Sabi ni Mama mag Manila daw ako, maghanap work. Kasi sa Lipa wala daw pera. Sabi ni Ninong Boy, "Dun ka kay Caleb! Sa BGC! Architect na yun dun, may firm na!"

Ayoko sana. Kasi nahihiya ako. Paano kung sa BGC, hindi na nya ako kilala? Paano kung masyado na syang mataas, tapos ako pandak pa rin?

Pero nung last gabi ko sa Lipa bago ako mag Manila, pumunta sya. Hindi ko ineexpect. Dumating Hilux nya, madumi na ngayon, may gasgas na.

May dala syang pink na Tupperware.

"Para saan to Ninong?" Sabi ko.

"Lagayan mo ng baon. Pag nasa BGC ka na. Para hindi mo makalimutan probinsya."

Tapos umalis na sya. Hindi man lang nag goodbye ng matagal. Ganun sya eh. Tipid magsalita.

Kinabukasan, sumakay ako ng bus papuntang Manila. Dala ko yung pink na maleta na sira gulong, at yung pink na Tupperware na bigay nya.

Akala ko pag dating ko sa Manila, hihintayin nya ako. Akala ko special pa rin ako kasi ako yung pang 51.

Hindi ko alam, sa Manila pala, ang dami palang mas matangkad, mas maputi, mas naka blazer kaysa sakin.

At dun pa lang, magsisimula na yung tagas ng aircon.