Share

CHAPTER 3

Author: Danica
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-09 18:28:41

After ako matumba sa High Street, hindi ako agad umalis dun sa gilid.

Nakaupo lang ako sa may gutter, hawak ko pa rin yung isang takong na natanggal, yung cactus na binalot sa dyaryo, at yung pink na Tupperware na may tumatagas na sabaw ng adobo. Ang sakit ng tuhod ko, dumudugo, pero mas masakit yung hiya.

Yung mga tao sa BGC dumadaan lang, wala masyado pumapansin kasi sanay sila sa mga taong nahuhulog? Ewan. Pero may isang ate na nag guard sa building ni Caleb, lumapit sakin.

"Miss, okay ka lang? Inaanak ka daw ni Sir Caleb? Sabi nung kasama nya kanina."

Tumango lang ako. Hindi ako makasalita kasi baka umiyak ako pag nagsalita ako.

Sabi nya, "Andun pa sila Sir sa taas, rooftop bar daw may meeting. Gusto mo iakyat ko yang cactus?"

Sabi ko wag na, ako na lang magdadala. Kasi nahihiya na ako mag utos pa.

Umakyat ako. Naka paa. Yung pambalot ng cactus hawak ko mahigpit. Yung maleta ko iniwan ko muna sa guard house kasi sira na gulong, ang bigat kaladkarin.

Pagdating ko sa rooftop, ang ganda. Lahat ilaw. May mga tao naka blazer, may mga baso na may alak na mahal. Tapos sa gitna, si Caleb at si Reese, may mga blueprint na nakalatag sa mesa.

Hindi nila ako napansin agad kasi maliit lang ako eh, tapos naka paa pa.

Lumapit ako dahan dahan.

"Ninong..." bulong ko.

Lumingon si Caleb. Gulat ulit mukha nya. Parang nahiya? Ewan.

"Amara, what are you doing here? I told you iwan mo na lang sa baba."

Si Reese tumingin sakin, mula ulo hanggang paa. Kita nya paa ko na may dugo, yung dress kong red na may dumi na sa likod dahil sa pagkahulog.

"Cal, friend mo?" tanong nya, pero yung boses nya hindi masungit, parang nagtataka lang.

Si Caleb hindi sumagot agad. Tapos bigla may tumulo galing sa kisame ng rooftop bar. Yung aircon. Malakas tulo, parang ulan.

_Patak. Patak. Patak._

Tumulo sa may blueprint nila. Sa may baso ni Reese. Sa may balikat ko.

"Shit, yung aircon nanaman," sabi nung isang lalaki na kasama nila.

Lahat sila naglipat ng mesa. Si Caleb kinuha agad blueprint, pinunasan.

Ako naiwan dun sa may tulo. Nababasa buhok ko, dress ko.

"Amara, umalis ka dyan, nababasa ka na," sabi ni Caleb, pero hindi sya lumapit para hilain ako. Si Reese pa lumapit, hinila nya ako konti.

"Here, dito ka muna," sabi nya, binigyan nya ako ng tissue. Yung tissue nya ang bango, yung mamahalin.

Sabi ko, "S-sorry sa aircon. Baka dahil sakin kaya tumulo."

Tumawa si Reese ng mahina, hindi nang aasar. "Hindi ah, laging sira yan dito. Laging may tagas. Kahit sa baba sa office namin may tagas din."

Tapos tiningnan nya yung hawak ko.

"What's that?" turo nya sa cactus.

"Ah, para kay Ninong sana. Cactus. Kasi matibay sya, kahit hindi diligan nabubuhay."

Kinuha ni Reese, tiningnan. "Cute ah. Bagay sa table ni Cal, puro cactus na rin table nya sa office kasi lagi nya nakakalimutan diligan halaman."

Iniabot nya kay Caleb. Kinuha naman ni Caleb pero parang napipilitan lang. Nilapag nya sa gilid ng blueprint na basa ng tulo ng aircon.

"Thanks, Amara," sabi nya, pero hindi tumitingin sakin, tinitingnan yung blueprint na basa.

"Yung Tupperware?" Sabi ni Reese nakita nya hawak ko pa rin.

"Ah, adobo. Dala ko from Lipa. Kaya lang baka panis na, mainit kasi sa byahe."

Ngumiti si Reese, "Adobo? Sarap ah."

Gusto ko iabot pero nahiya ako kasi tumatagas na nga sabaw, tapos yung Tupperware ko pink na luma, hindi yung magandang baunan na pang BGC.

Sabi ni Caleb bigla, medyo mataas boses, "Amara, you should go home. Delikado na dito gabi na. Umuwi ka na ng Lipa."

Parang sinampal ako. Umuwi ng Lipa. Eh kararating ko lang. Wala pa isang araw.

Tumango lang ako. Hindi na ako umiyak dun, pero pag talikod ko, tumulo luha ko kasabay nung tulo ng aircon.

Bumaba ako, kinuha ko maleta ko sa guard house. Sabi ni ate guard, "Miss, san ka matutulog?"

Sabi ko, "Sa terminal lang po."

Gusto nya ako tulungan pero sabi ko okay lang.

Lumabas ako ng building ni Caleb, hawak pa rin Tupperware na tumatagas, paa pa rin, tuhod may dugo pa. Pagtingala ko sa building nya, ang taas. Glass lahat. Pero may tumutulo na tubig galing sa aircon sa labas, dumidiretso sa kalsada.

Dun ko naisip, kahit pala mataas na building, may tagas pa rin.

At yung Ninong ko na mataas na dati, may tagas na rin pala. Hindi ko lang alam kung saan nanggagaling.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 44

    Isang Buwan Na Hindi NagkitaAraw-araw sa Manila, sinubukan kong kalimutan si Ninong Alonzo.*Unang Linggo sa Cubao.*Pagbaba ko ng bus sa Cubao galing Tagaytay, alas-otso ng umaga, maulan pa rin, dala ko yung maleta kong maliit at yung gray hoodie niya na hindi ko sinoli. Sabi ko isang buwan lang na hindi magkikita, pero hindi ko sinabing isosoli ko agad hoodie niya. Gusto ko may maiwan sa akin na amoy siya.Pagpasok ko sa apartment kong studio na maliit, na may isang bintana lang na kita yung billboard ng EDSA, binuksan ko agad electric fan kasi ang init sa Manila kumpara sa Tagaytay. Tahimik. Walang nagtatanong kung kumain na ako. Walang nagsasabi na mag-jacket ako. Walang amoy ng kape na siya nagtimpla.Unang gabi, hindi ako makatulog. Sanay ako sa Tagaytay na malamig at may kuliglig. Dito sa Cubao, jeep at tricycle lang naririnig. Binuksan ko phone ko, tiningnan chat namin. Huling chat: *Ninong Alonzo: Nakarating ka na, Bunso? Mag-ingat ka dyan. Kumain ka.* Seen ko pero hindi ko

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 43

    Pagkatapos Mong Sabihing Hindi Mo Ako MahalAlas-nuebe ng gabi sa bahay ni Ninong Alonzo sa Tagaytay, at nasa balkonahe ako at hindi ko alam kung bakit pa ako nandito.Dapat umalis na ako kaninang umaga pa lang pagkatapos ng libing ni Lola. Dapat sumakay na ako sa bus pabalik sa Manila, sa apartment ko sa Cubao, sa normal na buhay ko na walang Ninong na bigla na lang naging lalaking hindi ko dapat mahalin. Pero heto ako, nakaupo pa rin sa puting rattan na upuan na binili pa namin dalawa nung 2019 sa palengke ng Tagaytay, suot yung lumang gray hoodie niya na iniwan niya sa sofa na amoy fabric conditioner at kape, at hawak yung tasa ng kape na malamig na pero ayaw ko pa ring bitawan kasi siya yung nagtimpla kanina.Sa loob ng bahay, naririnig ko siya. Nag-aayos ng mga papeles sa lamesa. Yung mga papeles ng lupa ni Lola na iniwan sa aming dalawa. Tahimik lang siya simula kahapon. Simula nung sinabi kong "Ninong, tama na. Hindi mo ako dapat mahalin at hindi kita dapat mahalin kasi Ninong

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 42

    Ang Binyag Ni Elisa MarieIsang linggo ang lumipas mula nung manganak si Tita Lena ng sanggol na babae na limang kilo na malusog na nasa incubator na may ilaw na dilaw sa ospital sa Lipa na may amoy ng alkohol at bulaklak na sampaguita.Ngayon, nasa bahay na sila sa Tanauan na may yero na bubong na may dalawang kwarto na may kurtina na asul. Wala na sa incubator si Baby Elisa Marie na limang kilo na babae na may balat na mapula dati, ngayon ay maputi na at may buhok na itim na manipis pa rin na medyo makapal na at mata na bilog na kagaya ng kay Lena na guro sa Science.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, magda-dalawampu't-apat na sa susunod na buwan, Ma'am Elise pa rin na may apatnapung bata na Grade 3 na may chalk na puti at libro na Alamat ng Pinya sa public elementary na apat na kilometro ang layo na tuyo na ang daan na alikabok na lang. Pero ngayong Linggo, Ninang na talaga ako, hindi na lang sa salita na sinabi sa emergency room.Si Tito Enzo, trenta'y-otso na ngayon, kaka-birthday la

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 41

    Ang Sanggol Na Limang KiloTatlong buwan ang lumipas mula nung binyag ni Lucas Gabriel na apat na kilo sa simbahan ng Tanauan na may pinto na kahoy na malaki at kampana na may kalawang na sa taas.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, pero malapit na mag-dalawampu't-apat, Ma'am Elise pa rin na may apatnapung bata na Grade 3 na may chalk na puti at libro na Alamat ng Pinya sa public elementary na apat na kilometro ang layo na tuyo na ang daan na alikabok na lang, wala nang putik at baha na hanggang tuhod.Si Tito Enzo, trenta'y-siyete pa rin, magti-trenta'y-otso na sa susunod na buwan, nasa talyer pa rin na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi na may semento at pako na isang kilo at martilyo na maliit na may kalawang at pintura na puti na isang galon. Kasama pa rin niya si Tita Lena na may payong na asul na bago na hindi butas na guro sa Science na ngayon ay may malaking tiyan na na anim na buwan na ang laki.Oo, buntis na si Tita Lena.Limang buwan na mula nung sinabi niya s

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 40

    Ang Binyag Na May Apat Na KiloIsang araw ang lumipas mula nung binigay sa akin ni Tito Enzo at Tita Lena ang payong na bago na asul na hindi butas na matibay sa talyer na may amoy ng langis at semento at pintura na puti na isang galon.Linggo ngayon.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, Ma'am Elise na may apatnapung bata na Grade 3, pero ngayong Linggo, wala akong pasok sa public elementary sa Tanauan na apat na kilometro ang layo na may putik. Nasa paupahan lang ako na anim by apat na metro na may lamesa na kahoy ng niyog at upuan na plastik na puti at payong na bago na asul na nakasabit sa pako sa dingding na yero.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko, may binyag daw ngayong Linggo sa simbahan ng Tanauan. Pangalawang inaanak niya, pagkatapos sa akin na apat na kilo dati na umiiyak kasi ayaw sa barong na may alikabok ng talyer. Kasama niya si Tita Lena na may payong na asul din na bago na hindi butas na guro sa Science.Alas-siyete ng umaga.Maaliwalas na sa Tanau

  • ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN   CHAPTER 39

    Ang Payong Na Bago Na AsulIsang gabi ang lumipas mula nung nagtulak kami ni Tito Enzo ng bisikleta na asul na kupas na may flat na gulong sa unahan sa baha na hanggang tuhod na apat na kilometro pauwi galing sa gate ng school na sarado na may karatula na WALANG PASOK dahil sa bagyo na signal number one.Basang-basa kami pareho. Sira ang payong ko na itim na may isang tadyang na bali. Sabi niya, may payong daw na bago na kulay asul na hindi butas sa talyer niya, kagaya ng kay Tita Lena na guro sa Science.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, Ma'am Elise na may apatnapung bata na Grade 3. Pero ngayong araw ng Sabado, walang klase, kasi Sabado at kasi may bagyo pa rin na signal number one na mahina na lang ang ulan.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko, nasa talyer pa rin sa Tanauan na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi. Hindi ko alam kung ayos na ba sila ni Tita Lena na may payong na asul.Alas-otso ng umaga.Tumila na ang ulan. Maputik pa rin ang

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status