LOGINNagawa pa niyang ngumiti. "That's good.""Pakakasalan ko siya."Hindi niya alam kung saan kumuha ng lakas para ngumiti nang ganoon kaluwag. "That's wonderful, Mildred."Ngunit nang makaalis siya sa kumpanya, saka lamang naramdaman ang bigat ng lahat. Akala niya, namimiss siya ng babae; akala niya, kahit papaano ay may lugar pa rin siya sa isip nito. Ngunit nagkamali siya. Sa loob ng dalawang buwan, may ibang taong naging sentro ng atensyon nito—at ang masakit, ang taong iyon ay ang sarili niyang kaibigan. "You're smiling."Napabalikwas si Emerson mula sa malalim na pag-iisip nang marinig ang boses ni Damon. Nasa harap na nila ngayon ang isang bote ng mamahaling whisky."Am I?""Yes. At hindi ko alam kung bakit."Napangiti si Emerson. "May naalala lang ako.""Tungkol kay Mildred?"Tumango siya. "She really likes you."Napailing si Damon, tila hindi pa rin makapaniwala. "Honestly, hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano nangyari iyon.""Bakit?""Because noong una, halos araw-a
Hindi inaasahan ni Emerson na magiging ganoon kasaya ang pagkikita nila ni Damon nang hapong iyon. Nasa private lounge sila ng isang restaurant na madalas nilang puntahan kapag may kailangang pag-usapan tungkol sa negosyo. Matagal na rin silang hindi nagkakaroon ng pagkakataong mag-usap nang walang ibang taong nakapaligid. Karaniwan, puro trabaho ang kanilang tinatalakay; minsan naman ay tungkol sa pamilya o sa mga nangyayari sa kani-kanilang buhay. Ngunit sa pagkakataong iyon, may isang bagay na hindi mapigilan ni Emerson na ikuwento—at iyon ay tungkol kay Mildred. "May magandang balita ako sa iyo, Kuya," bungad niya habang inaayos ang pagkakaupo sa sofa. Napatingin si Damon na kasalukuyang umiinom ng tubig. "Good news? Tungkol saan?" "Kay Mildred." Agad na umangat ang mga kilay nito. "Si Mildred?" Tumango si Emerson, hindi napigilang mapangiti. "Sinabi niya sa akin na pakakasalan ka niya." Napatigil si Damon sa pag-inom. "Excuse me?" "Narinig mo ako, Kuya." "Pakakasalan n
Bumalik si Mildred sa opisina nang hindi namamalayang matagal na pala siyang nakatayo sa reception area. Nang makaupo, agad niyang binuksan ang computer, ngunit wala siyang nagawa. Nakatitig lamang siya sa monitor habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ang ngiti ni Emerson.Hindi niya maintindihan. Bakit ganoon?Noong una, akala niya ay nag-aalala ito dahil may pakialam pa rin sa kanya. Kaya naman ikinuwento niya ang lahat tungkol kay Damon—sadyang pinalaki pa ang mga detalye para makita kung magkakaroon ito ng reaksyon. Sinabi niyang gusto siya ni Damon, na papakasalan niya ito, at na para siyang tumama sa lotto dahil sa kabaitan ng lalaki.Ngunit sa halip na magselos, natuwa pa si Emerson. Parang siya na ang pinakamapalad na tao sa mundo dahil nakatagpo siya ng lalaking kayang mag-alaga sa kanya.At ang pinakamasakit? Parang iyon talaga ang gusto nitong mangyari.Napahawak si Mildred sa noo. "Ang kapal ng mukha mo, Mildred," bulong niya sa sarili.Ano ba ang inaasahan niya? Na haha
"Ano iyon?"Napangiti si Mildred nang mapaglaro. "Sa tingin ko, gusto ako ni Damon."Tumingin si Emerson sa kanya, pagkatapos ay bahagyang ngumiti. "Talaga?"Napakurap siya. "Opo.""Well, that's good."'Iyon lang?' Napalunok si Mildred. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nawalan ng kumpiyansa, ngunit hindi siya sumuko."Alam mo, hindi lang basta mabait siya sa akin. Iba rin ang pakikitungo niya minsan. Parang espesyal ako.""That's nice, Mildred."Napakunot-noo siya. Hindi ba nito naiintindihan ang ibig niyang sabihin? Kaya naman nagpatuloy siya."At alam mo kung ano ang naisip ko?""Ano?""Papakasalan ko siya."Saglit na natahimik si Mildred matapos bitawan ang mga salitang iyon. Naghintay siya. Siguro ay magtatanong ito kung seryoso ba siya. Siguro ay kukunot ang noo nito, o baka naman sasabihing masyado siyang nagmamadali. Gusto niyang makakita ng kahit anong senyales na hindi nito nagustuhan ang narinig.Ngunit ang sumunod na ginawa ni Emerson ay hindi niya inaasahan.Ngumiti
Hindi maikakailang naging maganda ang pananatili ni Mildred sa kumpanya ni Damon Robles.Kung noong una ay halos araw-araw siyang naghahanap ng paraan para mapaalis nito, ngayon naman ay tila ayaw na niyang umalis. Hindi rin niya alam kung kailan nagsimulang magbago ang pakiramdam. Marahil ay dahil sa araw-araw na pakikitungo rito, o baka dahil unti-unti niyang nakikita ang tunay na pagkatao sa likod ng pagiging seryosong negosyante.Mabait ito.Hindi iyong mabait lamang kapag may kailangan, kundi iyong likas na magalang at marunong magbigay-halaga sa ibang tao. Hindi siya pinapagalitan kapag nagkakamali; sa halip, ipinapaliwanag nang mahinahon kung paano iyon maiiwasang maulit. Kapag marami ang gawain, hindi siya dinadagdagan ng trabaho nang walang konsiderasyon. Minsan pa nga, si Damon mismo ang nag-uutos na huwag ubusin ang buong araw sa pagtatrabaho.At hindi rin ito mahirap pakisamahan. May mga pagkakataong nagbibiro ito, lalo na kapag napapansing masyadong seryoso si Mildred sa
Pagsapit ng ikapitong araw, napagpasyahan ni Mildred na kausapin na si Damon.Hindi na siya makapaghihintay. Hindi na niya kayang pumasok araw-araw sa opisina nito at magkunwaring walang pakialam sa mga nangyayari. Kailangan niyang malaman kung may paraan pa ba para maibalik siya sa kumpanya ni Emerson; at kung wala, kailangan niyang tanggapin iyon at magpatuloy sa buhay.Maaga siyang pumasok sa opisina. Sa pagkakataong ito, inayos niya ang lahat ng dokumentong nakatambak sa mesa. Tinapos niya ang mga gawaing ilang araw ding ipinagpaliban at inayos ang mga folder na nagulo.Hindi niya gustong maging dahilan ng problema ng ibang empleyado. Sapat na ang ginawa niyang panggugulo sa sarili niyang trabaho.Nang matapos, tumayo siya at huminga nang malalim. "Okay, Mildred. Kaya mo ito."Kumatok siya sa pinto ng opisina ni Damon. Ngunit bago pa man siya makapasok, narinig niya ang tinig nito. May kausap ito.At nang marinig ang sumunod na boses, kusang natigilan ang kamay niyang nakahawak sa







