MasukDahan-dahang tumayo si Damon, ngunit agad ding napaupo nang muling umikot ang paningin."Whoa."Napatawa si Emerson. "Look at you.""Shut up.""You're drunk.""So are you."Napatingin si Emerson sa kanyang baso. "Maybe."Muli silang natawa. Makalipas ang ilang sandali, tinawagan ni Damon ang personal na driver upang sunduin sila; hindi na sila maaaring magmaneho sa ganoong kalagayan.Habang naghihintay, lumingon si Emerson sa kanyang kuya. "Hey, Kuya.""Hmm?""May the best man win."Ngumiti si Damon. "May the best man win.""Pero...""Ano iyon?"Bahagyang ngumiti si Emerson. "Kung ikaw ang pipiliin niya, alagaan mo siya."Tumango si Damon. "I will.""Don't make her cry.""I won't.""Don't make her feel like she's not important.""I won't."Napayuko si Emerson. "Because she deserves to be happy."Matagal siyang tinitigan ni Damon bago marahang tinapik ang balikat nito. "She does."At sa sandaling iyon, pareho nilang naunawaan na hindi na lamang ito tungkol sa kung sino ang mas gusto ni
Ilang sandali pa, muling napuno ng alak ang kanilang mga baso. Hindi na nila pinag-usapan ang negosyo; sa halip, nagpatuloy sila sa pag-uusap tungkol kay Mildred. "Alam mo, minsan napakakulit niya," sabi ni Damon. Napatawa si Emerson. "Tell me about it." "Kapag may gusto siyang sabihin, paikot-ikot muna siya." "Kapag nagagalit?" "She gets quiet." Napangiti si Emerson. "Kapag masaya naman, hindi niya kayang itago." "Exactly!" Pareho silang natawa. "At kapag may pagkain, parang bata kung matuwa." "Mahilig talaga siya sa pagkain." "Alam ko. Kaya nga minsan, kapag may bagong restaurant akong natutuklasan, naiisip ko kung magugustuhan niya." Napatingin si Emerson sa kanyang baso. "That's what I used to do." Natahimik si Damon, saglit na tumingin sa kausap bago uminom. "Well, I guess we're not so different after all." Ngumiti si Emerson. "Unfortunately." Natawa sila, ngunit nang tumagal ay unti-unting nawala ang mga ngiti. Pareho nilang alam na may mas malalim
Nagawa pa niyang ngumiti. "That's good.""Pakakasalan ko siya."Hindi niya alam kung saan kumuha ng lakas para ngumiti nang ganoon kaluwag. "That's wonderful, Mildred."Ngunit nang makaalis siya sa kumpanya, saka lamang naramdaman ang bigat ng lahat. Akala niya, namimiss siya ng babae; akala niya, kahit papaano ay may lugar pa rin siya sa isip nito. Ngunit nagkamali siya. Sa loob ng dalawang buwan, may ibang taong naging sentro ng atensyon nito—at ang masakit, ang taong iyon ay ang sarili niyang kaibigan. "You're smiling."Napabalikwas si Emerson mula sa malalim na pag-iisip nang marinig ang boses ni Damon. Nasa harap na nila ngayon ang isang bote ng mamahaling whisky."Am I?""Yes. At hindi ko alam kung bakit."Napangiti si Emerson. "May naalala lang ako.""Tungkol kay Mildred?"Tumango siya. "She really likes you."Napailing si Damon, tila hindi pa rin makapaniwala. "Honestly, hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano nangyari iyon.""Bakit?""Because noong una, halos araw-a
Hindi inaasahan ni Emerson na magiging ganoon kasaya ang pagkikita nila ni Damon nang hapong iyon. Nasa private lounge sila ng isang restaurant na madalas nilang puntahan kapag may kailangang pag-usapan tungkol sa negosyo. Matagal na rin silang hindi nagkakaroon ng pagkakataong mag-usap nang walang ibang taong nakapaligid. Karaniwan, puro trabaho ang kanilang tinatalakay; minsan naman ay tungkol sa pamilya o sa mga nangyayari sa kani-kanilang buhay. Ngunit sa pagkakataong iyon, may isang bagay na hindi mapigilan ni Emerson na ikuwento—at iyon ay tungkol kay Mildred. "May magandang balita ako sa iyo, Kuya," bungad niya habang inaayos ang pagkakaupo sa sofa. Napatingin si Damon na kasalukuyang umiinom ng tubig. "Good news? Tungkol saan?" "Kay Mildred." Agad na umangat ang mga kilay nito. "Si Mildred?" Tumango si Emerson, hindi napigilang mapangiti. "Sinabi niya sa akin na pakakasalan ka niya." Napatigil si Damon sa pag-inom. "Excuse me?" "Narinig mo ako, Kuya." "Pakakasalan n
Bumalik si Mildred sa opisina nang hindi namamalayang matagal na pala siyang nakatayo sa reception area. Nang makaupo, agad niyang binuksan ang computer, ngunit wala siyang nagawa. Nakatitig lamang siya sa monitor habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ang ngiti ni Emerson.Hindi niya maintindihan. Bakit ganoon?Noong una, akala niya ay nag-aalala ito dahil may pakialam pa rin sa kanya. Kaya naman ikinuwento niya ang lahat tungkol kay Damon—sadyang pinalaki pa ang mga detalye para makita kung magkakaroon ito ng reaksyon. Sinabi niyang gusto siya ni Damon, na papakasalan niya ito, at na para siyang tumama sa lotto dahil sa kabaitan ng lalaki.Ngunit sa halip na magselos, natuwa pa si Emerson. Parang siya na ang pinakamapalad na tao sa mundo dahil nakatagpo siya ng lalaking kayang mag-alaga sa kanya.At ang pinakamasakit? Parang iyon talaga ang gusto nitong mangyari.Napahawak si Mildred sa noo. "Ang kapal ng mukha mo, Mildred," bulong niya sa sarili.Ano ba ang inaasahan niya? Na haha
"Ano iyon?"Napangiti si Mildred nang mapaglaro. "Sa tingin ko, gusto ako ni Damon."Tumingin si Emerson sa kanya, pagkatapos ay bahagyang ngumiti. "Talaga?"Napakurap siya. "Opo.""Well, that's good."'Iyon lang?' Napalunok si Mildred. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nawalan ng kumpiyansa, ngunit hindi siya sumuko."Alam mo, hindi lang basta mabait siya sa akin. Iba rin ang pakikitungo niya minsan. Parang espesyal ako.""That's nice, Mildred."Napakunot-noo siya. Hindi ba nito naiintindihan ang ibig niyang sabihin? Kaya naman nagpatuloy siya."At alam mo kung ano ang naisip ko?""Ano?""Papakasalan ko siya."Saglit na natahimik si Mildred matapos bitawan ang mga salitang iyon. Naghintay siya. Siguro ay magtatanong ito kung seryoso ba siya. Siguro ay kukunot ang noo nito, o baka naman sasabihing masyado siyang nagmamadali. Gusto niyang makakita ng kahit anong senyales na hindi nito nagustuhan ang narinig.Ngunit ang sumunod na ginawa ni Emerson ay hindi niya inaasahan.Ngumiti







