CHAPTER 7

Nakaramdam si Jazz ng matinding kirot sa kanyang dibdib, habang rumaragasa ang galit sa kanyang buong pagkatao. Nagmamadali niyang tinipon ang kanyang mga dokumento, pero napatigil siya nang buksan niya ang huling drawer.

Sa loob nito ay may isang salansan ng mga certificate—ang pinakaprestihiyosong CPA at CFA credentials sa finance world.

Kahit isa lang sa mga ito ay sapat na para maging pasaporte sa malupit na labanan sa labas upang magkaroon ng magandang posisyon sa kahit anong kumpanya, pero narito ang mga ito, nakasiksik lang sa pinakatagong sulok.

Hindi ba’t ang tingin nila sa kanya ay isang walang kwentang tao na walang ibang alam kundi ang humabol sa lalaki?

Sulyap lang ang ibinigay niya sa mga ito, ayaw nang magtagal, at mabilis na nag-impake ng ilang damit sa maleta para umalis.

Eksakto namang pumasok si Emerson. “Ate, maglalayas ka na naman ba? Itigil mo na nga ’yan—gutom na gutom na ako!”

Dali-dali itong lumapit at hinablot ang maleta mula sa kanyang mga kamay.

“Kung hindi ka hihingi ng tawad kina Mama, Papa, at Ate Angelyn, wala nang kakausap sa’yo. Ilang araw mo na namang balak maglaho ngayon? ’Di ba nagbanta ka na ring maglalayas kahapon? Pero heto ka, bumalik ka rin ngayong umaga. Nakakahiya ka talaga. Parang nawawasak ang pamilyang ito dahil sa’yo. Ano bang klaseng utak meron ka?”

Habang nagsasalita, padaskol niyang inihagis ang maleta sa tabi.

Kumalat sa sahig ang mga damit na maingat na itinupi ni Jazz.

“Alam mo ba kung bakit gustong-gusto ng lahat  si Ate Angelyn?” patuloy nito nang may kalamigan. “Mabait siya, edukada, at magaling sa trabaho. Wala ka sa kalingkingan  kanya. Hanggang ngayon, ayaw pa rin nina Mama at Papa na bigyan ka ng shares—marahil dapat mong pagnilayan ang sarili mo.”

Tinitigan ni Jazz ang kanyang mga damit na nakakalat sa sahig. May kung ano sa loob niya ang tuluyan nang naputol.

Itinaas niya ang kanyang kamay at sinampal ang kapatid.

PAAAK!

Napahawak si Emerson sa kanyang mukha habang agad na namula at namaga ang kanyang pisngi. Tumitig siya kay Jazz nang hindi makapaniwala. “Ika… ikaw, sinampal mo ako?”

Ang panganay niyang ate ay palaging ang may pinakamahabang pasensya at pinakamalambot ang puso sa kanya.

Pero ngayon—totoong sinaktan siya nito.

Sa isang saglit, nakaramdam si Emerson ng hindi maipaliwanag na pait sa kanyang puso.

“Sinampal mo ako?! Talagang sinampal mo ako?!” sigaw ni Emerson. “Ate, sa pagkakataong ito, tapos na talaga tayo! Maliban na lang kung ipagluluto mo ako sa loob ng isang buong taon, huwag mong asahan na papatawarin kita. Kung gusto mong maglayas, lumayas ka na ngayon din! Babalik ka rin naman dito pagkalipas ng ilang araw para magmakaawa!”

Mabilis na tumalikod si Emerson at padabog na lumabas.

Habang hinihila ni Jazz ang kanyang maleta pababa ng hagdan, narinig niya ang matinis na boses ni Norelyn.

“Hindi ako makapaniwala! Jazz, talagang nagawa mong saktan ang kapatid mo! Wala ka nang—wala ka na sa katwiran! Lumabas ka at lumuhod doon! Huwag kang tatayo hanggang hindi kami nasisiyahan, kung hindi ay hindi ka na tatanggapin ng pamilyang ito! Itatakwil ka na namin ng tuluyan!”

Tumingin si Jazz sa direksyon ng sofa.

Maingat na dinidiinan ni Angelyn ng yelo ang pisngi ni Emerson, bakas sa mukha ang labis na pag-aalala. Madamdaming nakatingin sa kanya si Emerson, at sadyang napasinghal nang mapansing nakatingin si Jazz.

Isang bugso ng kirot ang dumaan sa puso niya. Ngunit dahil wala na talaga siyang maalala, kasama ring naglaho ang anumang pagnanais na kumapit sa ilusyon ng pagmamahal ng pamilya.

Hinila niya ang maleta patungo sa pinto, ang kanyang boses ay kalmado at matatag.

“Ayos lang sa akin kung hindi na ako mananatili sa bahay na ito. Kung hindi niyo ako matagalan, sige. Kayong apat na lang ang mamuhay nang masaya—hindi ko na kayo guguluhin pa. Magmahalan kayo hanggang gusto niyo. Good bye..”

Sa isang sandali, akala ni Norelyn ay namamalikmata lang siya. Kumakabog ang kanyang dibdib sa tindi ng galit. “Ikaw—ikaw—paano ba ako nagkaanak ng batang kasing-walang utang na loob mo? Sige, lumayas ka. Hindi ka pa nagtatrabaho simula noong grumaduate ka. Tingnan natin kung hanggang kailan ka mabubuhay nang mag-isa sa labas. Darating ang oras na babalik ka rito na umiiyak at nagmamakaawa sa amin!”

Ang tanging sagot na natanggap niya ay ang malakas na kalabog ng pinto sa pag-alis ni Jazz.

Napaupo si Norelyn sa sofa sa tindi ng galit, nanginginig ang mga daliri habang itinataas ang baso ng tubig. “Sana hindi ko na lang siya ipinanganak!”

Kumislap ang mga mata ni Angelyn sa tuwa na pilit niyang itinago, habang ang boses niya ay punong-puno ng pag-aalala. “Ma, huwag na kayong mag-alala. Ganyan naman po palagi si Ate. Kung gaano katapang ang mga salita niya, ganoon din siya kabilis bumalik.”

Nagsalita din si Emerson. “Nagawa pa niya akong saktan sa pagkakataong ito. Hinding-hindi ko siya papatawarin.”

Sa labas, nakatayo si Jazz sa may  gate bitbit ang kanyang maleta.

Ang tanging pera lang na mayroon siya ay ang sampung libo na ipinadala ni Sheena kanina. Ang makahanap ng matitirhan ang kanyang pangunahing prayoridad.

Kahit na nag-alok si Sheena na doon na muna siya tumuloy, ayaw ni Jazz na maperwisyo ito nang matagal.

Naghanap siya sa internet ng mga paupahan, umaasang makakahanap ng lugar na malapit sa building ng Robles company.

Ngunit ang Robles Group ay matatagpuan sa center ng lungsod, kung saan napakamahal ng presyo ng lupa. Maging ang pinakamurang apartment ay nagkakahalaga ng halos dalawampung libo kada buwan—higit pa sa kaya niyang bayaran.

Kung uupa naman siya sa malayo, mangangahulugan ito ng mahabang biyahe at mamahaling pamasahe sa taxi araw-araw. Naglalakad siya habang nag iisip.

Matapos timbangin ang kanyang mga option, napansin niya na may mga  bisekleta doon na itinitinda.

Sa huli, wala siyang nagawa kundi umupa ng matitirahan sa isang lumang residential area—isang biyaheng tumatagal ng dalawampung minuto mula sa building ng Robles Group gamit ang bisekleta.

Nagtanong siya sa may ari kung pwede iyong subukan. Dahil sa kanyang charm, pumayag iyon. Sinakyan niya iyon sa mas malaking kalsada.

Dahil wala siyang alaala ng kanyang nakaraan, hindi niya sigurado kung marunong ba siyang sumakay nito. Gayunpaman, mukhang madali naman ito kapag ginagawa ng iba.

Pasuray-suray na umabante ang bisekleta. Medyo nahihirapan pa siyang manimbang. Halos lahat ng sasakyang dumadaan ay bumubusina sa kanya dahil nga pasuray suray ang takbo niya na parang lasing.

Namuo ang butil ng pawis sa noo niya habang pilit siyang sumisiksik sa gilid ng kalsada, takot na masangkot sa isang aksidente.

Hindi kalayuan, sa loob ng isang mamahaling sedan, ibinaba ni Malachi ang kanyang tingin sa mga dokumentong nakapatong sa kanyang hita.

Huminto ang sasakyan matapos abutin ng red lights. Isinara niya ang folder at kaswal na tumingin sa labas ng bintana—saktong nakita niya si Jazz na nakatigil sa tabi ng daan.

Nakatali ang kanyang buhok sa isang ponytail . Ang sikat ng araw ay tumatama sa kanyang maputing balat, na nagbibigay sa kanya ng isang hindi inaasahang masiglang anyo.

Lampa at hindi matatag ang kanyang pagmamaneho; muntik na siyang bumangga sa isang sasakyang lumiliko.

Natigilan ang tingin ni Malachi. Bahagyang gumalaw ang dulo ng kanyang mga daliri nang halos hindi mapapansin.

Mula sa upuan ng drayber, nagsalita si Yexel. "Hindi ba si Miss Jazz iyon? Anong pakulo na naman ang ginagawa niya ngayon? Dati ay tumatanggi siyang sumakay sa kahit anong kotse na ang halaga ay mas mababa sa tatlong milyon. Tapos ngayon, nakasakay siya sa isang bike?"

Si Yexel ang assistant ni Malachi at kababalik lang din sa bansa.

Tumingala siya at nasalubong ang mga mata ni Malachi sa rearview mirror.

"President, mas mabuting lumayo tayo sa malas na iyan. Ayaw nating madamay sa kanya." Mariin nitong sabi, "ang babaeng iyan ay maraming alam na gawin, baka mamaya, puro kalokohan na naman ang iniisip niya."