LOGINSa loob ng master bedroom ng villa, lumabas si Ethan mula sa banyo habang bumabalot pa sa kanyang katawan ang mainit na singaw ng tubig.Naka-silk bathrobe siya na kulay dark grey, maluwag ang pagkakatali ng sinturon nito kaya bahagyang nakalantad ang kanyang mga balikat at dibdib. Ang kanyang buhok ay kalahating tuyo pa lamang, na nagbibigay sa kanya ng isang mapanuksong itsura na malayo sa kanyang karaniwang seryosong aura.Nakasandal naman si Aera sa headboard ng kama, may hawak na design magazine, pero halatang malayo ang kanyang iniisip. Nakasuot siya ng simpleng puting cotton nightgown, at sa ilalim ng mainit na liwanag ng lamp sa tabi ng kama, mukha siyang napakalambot at payapa.“Pagod ka na ba?” Lumapit ang lalaki at hinalikan siya nang mabilis sa noo.“Medyo,” sagot ng babae habang ibinababa ang magazine. Tumingin siya sa asawa at may kung anong kislap sa kanyang mga mata na mahirap basahin. “Ikaw ba? Iniisip mo pa rin ang tungkol sa resort?”“Konti,” ngumiti ang lalaki haba
Sa paglubog ng araw, ang langit ng Maldives ay nabalot ng malambot na kulay ng pink at lila.Magkahawak-kamay na naglalakad ang mag asawa sa isang maliit na bayan sa hilagang bahagi ng isla. Hindi ito kasing-pormal ng main resort, pero punong-puno ito ng buhay ang mga balkonahe ay puno ng mga tropikal na bulaklak, at ang hangin ay amoy pampalasa at inihaw na isda."Napakaganda rito," bulong ni Aera.Nakasuot siya ng isang lokal na printed long dress, ang buhok ay naka-tirintas nang maluwag sa isang gilid, at may dekorasyong bulaklak sa kanyang tenga. Si Ethan naman ay naka-linen shirt lang, ang mga manggas ay nakalulon hanggang siko, na nagpapakita ng kanyang matikas na braso. Hindi niya binibitawan ang kamay ng asawa."Mas maganda ito kaysa sa mga blueprint," sabi ng lalaki. "Ang tunay na buhay at enerhiya ng isang lugar ay hindi kailanman ganap na maipapakita ng mga drawing."Naglakad-lakad sila nang walang tiyak na direksyon hanggang sa huminto sila sa harap ng isang tindahan ng mg
Ang sikat ng araw sa Maldives ay tumatagos sa mga siwang ng dahon ng mga puno, na nag-iiwan ng mga batik-batik na anino sa maputing buhangin.Naglalakad si Aera nang nakayapak sa dalampasigan. Nakasuot siya ng simpleng puting linen na dress, maluwag na nakapusod ang kanyang buhok, at ang ilang hibla nito ay sumasayaw sa ihip ng hangin at dumidikit sa kanyang pisngi. Kasabay niyang naglalakad si Pei Yunyan, na ang khaki pants ay nakatupi hanggang binti at ang manggas ng puting polo ay nakalulon nang kaswal.Tatlong araw na sila sa pribadong islang ito.Ang lahat ay perpekto gaya ng inilarawan ni Ethan ang asul na dagat, ang maputing buhangin, ang malalagong puno ng niyog, at ang planong resort na para sa kanila lang.“Dito,” huminto ang lalaki at itinuro ang isang bakanteng lote na napapalibutan ng mga puno ng niyog.“Dito ko gustong itayo ang ating main villa. Nakaharap sa dagat, nakatalikod sa kakahuyan. Para tuwing gigising tayo sa umaga, ang unang masisilayan natin ay ang pagsikat
“Sir?” Ang boses ni Mr. Sy ang nag pabalik sa kanya sa wisyo. “Ayos lang ba kayo?”Nag-angat ng tingin si Zach, mapula ang mga mata dahil sa puyat at galit. “Sabihin mo sa akin... si Aera ba at Ethan... talaga bang...”Hindi niya natapos ang sasabihin, pero naintindihan na ni Mr. Sy ang ibig niyang ipunto.“Mag-asawa nga po sila, matagal na po silang kinasal.” Nanatiling pormal ang tono ni Mr. Sy, pero may halong pagsusuri na ang kanyang tingin. “Hindi ito lihim sa mundo ng business industry. Kung kaibigan kayo ni Ms. Aera , bakit hindi niyo alam?”Nakaramdam ng matinding pagkahilo si Zach. Napaatras siya at nabangga ang isang lalagyan ng halaman sa likuran. Umuga ang paso, at bagaman hindi ito natumba, nagkalat ang lupa sa sahig.Narinig niya ang mga bulungan ng mga guard at empleyado sa paligid.“Sino ba ‘yan? Mukhang hihimatayin sa narinig...” “Ewan ko, kaibigan daw ni President pero hindi man lang alam na kasal na ang boss...” “Baka naman manggagamit lang, marami namang ganyan...”
Tatlong araw na nag-abang si Zach sa ibaba ng gusali ng Almeda.Ang kanyang mga mata, na parang sa isang lawin, ay mabusising tinitingnan ang bawat taong pumapasok at lumalabas ng building. Umaasa siyang mahagip ang pamilyar na bulto ni Aera na medyo payat ang pangangatawan, ang laging tuwid na likod nito, at ang mga hakbang na magaan pero puno ng determinasyon.Pero bigo siyang makita ang babae, ilang oras siyang nag hintay pero ni anino nito ay hindi manlang niya nakita.Noong unang araw, akala niya ay nagkataon lang. Noong ikalawa, nagsimula na siyang mainis. At ngayong ikatlong araw, habang ang sinag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng gintong kulay sa gusali at wala pa ring Aera na lumalabas, hindi na nakatiis ang lalaki.Hinarang niya ang isang empleyado na kalalabas lang ng building at pinilit niyang gawing normal ang kanyang boses.“Excuse me, dito ba nagtatrabaho si Aera Dela Cruz? Yung sa Design Department.”Tiningnan siya ng empleyado ng may pagtataka ang lalakeng ito na
Nawala na ang liwanag ng sasakyan ng mag asawa sa dulo ng kalsada, na nag-iwan ng katahimikan sa malamig na gabi.Sa kabilang panig ng kalye, mula sa anino ng isang 24-hour convenience store, dahan-dahang lumabas ang isang pigura.Si Zach.Kaawa-awa ang kanyang hitsura. Ang lalakeng dati ay napaka-partikular sa pananamit ay nakasuot na ngayon ng gusot-gusot na suit jacket, bukás ang butones ng polo, at balbas-sarado na ang mukha. Pero ang pinakanakakatakot ay ang kanyang mga mata madilim, namumula, at punong-puno ng galit.Tumitig siya sa direksyong dinaanan ni Aera, na tila ba gusto niyang habulin ang sasakyan at kaladkarin ang babaeng nasa loob nito para magpaliwanag.Biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone.Pagtingin ni Zach, nanlaki ang kanyang mga mata at nanginig ang kanyang mga daliri nang makita ang pangalan ng nag-send ng message walang iba kundi si Aera.Dali-dali niya itong binuksan."Zach, makita ka lang sa ganyang kalagayan na parang asong ligaw ay sapat na para sumaya
Kinabukasan ng umaga, ginising si Zach ng anak niya.Pumasok ang liwanag ng araw sa mga siwang ng bintana.Kinuskos ni Zach ang sentido niyang masakit. Yung sandamakmak na work emails sa phone niya, halos hindi siya makahinga.Yung kapos na pera ng kumpanya, mga kliyente ng umaalis, tambak na papel
Dahan-dahan binitawan ni Serene ang hawak na bulak, at saka lumingon kay Zach. “Ganun ba talaga? Kailangan mo talagang hintayin na bumalik siya? Pag hindi siya bumalik, hindi mo na kaya?”Iniwasan ni Zach ang tingin niya, umupo sa kama at tinanggal ang kurbata.“Para lang ’yan sa trabaho. Pag nala
Napakuyom ng kamay si Zach ng hindi niya namamalayan. Pumuti ang mga buko ng kamay niya sa sobrang gigil niya.Pinigil niya ang galit.“Magpatawag ka agad ng meeting ng mga head ng bawat department. Darating ako sa kumpanya sa loob ng thirty minutes.”“Sir Zach… may mas masama pa po,” alanganing sa
Punong-puno ng tao ang ball room, pero wala siyang nakikita na kakilala niya.Mag-isa lang siya sa labas ng waiting area, at bigla siyang nakaramdam ng lungkot.Sana kasama niya si Aera. Dahil kung kasama niya ito ay siguradong sasamahan siya nito at palalakasin yung loob niya. Magkakaroon ulit siy







