Chapter 2

Hindi pa rin tumigil si Aera sa pag stalk sa account ni Serene, masakit man makita ay kailangan niya malaman ang lahat para isahang sakit nalang. 

Napadako ang tingin niya sa isang post ni Serene tatlong araw na ang nakalipas. Isang larawan si Serene kasama ang isang bata.

“Pagkatapos mo sa work, hihintayin ka namin ng anak mo sa Paris, ha?”

Iyon ang mismong araw na umalis si Zach, dahilan ang isang umano’y business trip.

Nanikip ang dibdib ni Aera sa isang tanong na ayaw man niyang bigkasin. Kusa nang sumisiksik sa isip niya. Si Zach ba ang ama ng anak ni Serene?

Naalala niya ang unang araw na pumasok si Serene sa kumpanya. Si Zach mismo ang nag-asikaso ng lahat para sa pangmatagalang partnership nila. May mga pagkakataon pa ngang si Aera ang tumutulong magbantay sa anak nitong si Cedric.

Kapag binalikan niya ang lahat mula sa simula, napatawa na lang si Aera isang mapait at walang laman na tawa.

Sa huli, siya pala ang naging katawa-tawa sa kuwento nilang lahat.

Nakita niya lahat ng na naka post kay Serene, mula sa mga regalo at mga sweet moments nila. Buong feed ni Serene ay puno ng pagmamahal ni Zach para kay Serene.

Tama nga ang kasabihan “Ang pag-ibig ay parang halaman kapag diniligan ng oras, inalagaan ng tiwala, at inarawan ng katapatan, ito'y lalago at mamumunga.

Pero sa kanya, kabaligtaran.

Ilang beses na siyang sinabihan ni Zach na napapabayaan na niya ang figure niya at “medyo manang” na raw manamit.

Tuwing sinasabi niyang gusto niyang magbihis nang mas maganda. Tuwing nagmamakaawa pa siyang bilhan siya ng bagong alahas o damit tuwing anniversary, lagi siyang tinatanggihan ni Zach. Ang dahilan, ayaw daw nitong mapansin siya ng ibang lalaki. At ang perang gagastusin sana ay idadagdag na lang daw sa ipon nila para sa kasal.

Pero ngayon niya na napagtanto, na ayaw lang talaga siya gastusan ni Zach. Pero kay Serene? Kahit ano ang ipabili, bibilhin.

Naalala niya ung isang kasabihan na, “May mga lalaking kapag sinamahan mo sa hirap, kapag guminhawa saka ka na iiwan.” Ito na pala ang nangyari sa kanya.

Hindi pa man ganap ang tagumpay ni Zach, nagawa na nitong lokohin siya. Ang mas hindi niya matanggap, malaking bahagi ng tagumpay na iyon ay mula sa paghihirap niya.

Nakilala niya si Zach ng maayos at mabuting tao, mahinahon pero matatag. Sa panahong wala itong kahit ano, tanging katapatan at pangarap lang ang meron siya. At kahit ganoon, minahal niya ito ng buo, nahulog siya sa mga mata nitong puno ng pag asa.

Pero ngayon, biglang naglaho ang lahat. Wala nang dahilan para manatili pa siya sa tabi nito.

Ilang minuto siyang tulala bago tuluyang kumalma. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang isang taong akala niya’y hindi na niya kailanman makakausap.

“Mom, sabi mo noon, if I leave Zach and accept the marriage you arranged for me, I can come home. Does that offer still stand?” 

“Little wish?”

Pagkarinig pa lang niya sa boses ng kanyang ina, biglang bumuhos ang lahat ng kinimkim niyang sama ng loob. Nabulol siya, halos hindi makapagsalita.

“Mom… nagsisisi ako.”

Siya ang may kasalanan sa mga magulang niya. Tinalikuran niya ang lahat para lang sa lalaking inakala niyang mamahalin siya nang totoo.

Matagal na natahimik ang kabilang linya. Parang matagal na itong inaasahan ng kanyang ina na sa huli, uuwi pa rin ito sa kanila. Nang magsalita ito, mabagal at malamig ang tono.

“Ang kasal na ’to ay inayos ng lolo mo noon pa. Dahil desidido ka na, makipagkita ka kay Ethan. Humanap ka ng oras para makipag-dinner sa pamilya ni Ethan at humingi ng tawad. Matanda ka na dapat naiintindihan mo na hindi ito larong pambata. Bibigyan kita ng isang buwan para iwan si Zach. Umuwi ka na rito.”

“Okay, Mom.”

Simple lang ang sagot niya, pero may halong puno ng bigat sa damdamin niya.

Hindi na siya umaasa. Hindi na rin siya nagdadalawang-isip. Desidido na siyang iwan si Zach. Tutal, mas pinili nito ang ibang babae kaysa sa kanya.

Hindi ito dahil sa galit o selos, dahil tinanggap na niya ang totoo, na ang lalaking minahal niya nang buo ay hindi siya minahal nang pareho.

 Sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang kalayaan sa gitna ng sakit. Malamig na ang puso niya, ngunit malinaw wala na siyang dahilan para manatili.

At sa isang huling paghinga bago tuluyang itabi ang damdamin, sinabi niya sa sarili:

“Wala na. Hindi na ako para sa kanya. Iniwan niya ako para sa iba? Fine. Pero hindi na ako babalik. Hindi na ako magpapagapos kahit kanino. Kung dati nahulog ako sa mga pangako niya, ngayon sarili ko na ang pipiliin ko.”

Napakuyom ang kamay ni Aera at huminga siya nang malalim. Sa sandaling iyon, alam niyang hindi na siya magiging tulad ng dati.