CHAPTER SIX

Habang hinihintay ko si Youtan, napagdisisyunan kong lumapit sa bintana. Nakita ko ang magagandang bituin at ang napakagandang buwan. Hindi magbabago, gusto ko talagang pagmasdan ito gabi-gabi. Nagiging maganda ang pakiramdam ko at gumagaan kapag nakikita ko ito. Nakangiti kong kinakausap ito.

"Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na."

Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

"Salamat sa biyayang, biyayang hindi matutumbasa,

Ang magkaroon ng asawa at mga anak,

Na lubos kong ikinagagalak,

Sana'y hindi ito mawasak."

Napansin kong papasok na si Youtan kaya napahinto ako sa pagtutula. Pumasok ang hangin sa bintana dahilan na bigla akong nakaramdam ng lamig.

"Hatsing!"

"Baby, anong ginagawa mo diyan?"

Inilagay niya ang dala niyang pagkain sa mesa. Lumapit siya sa 'kin at isinara ang bintana. Tinitigan niya ako ng seryoso kaya napa-isip ako na pagagalitan niya ako. Pero, nagtungo siya sa gilid at may kinuhang jacket, pagkatapos, bumalik siya sa 'kin ulit.

"Baby, hindi pwedeng magkasakit ka, makakasama sa mga babies natin," malambing na boses niya.

Inilagay niya ang jacket sa likuran ko. Hinalikan niya rin ako sa noo ko habang hinahawakan niya ang kamay ko. Maya-maya ay inilagay niya ang isang kamay niya sa bewang ko at inalalayan niya ako pabalik sa kama. Kinuha niya ang pagkain at inilapit niya ito sa 'kin.

"Baby, you need to eat. Ubusin mo ang lahat ng ito, healthy ito sa kalusugan mo." Ngumiti siya sa 'kin at hinalikan niya ulit ako sa noo.

Hindi na ako nagdalawang isip na kumain dahil nagugutom na rin naman ako. Unang subo ko pa lang ang sarap-sarap na. Healthy nga talaga ito dahil vegetables ito. Sa kalagitnaan ay biglang tumunog ang cellphone ko, kaya napalingon ako saan iyon napaparoon. Kukunin ko sana ito pero inunahan ako ni Youtan.

"Ahmm, sino tumatawag?" mahinhin kong tanong pero hindi manlang umimik si Youtan, bagkus sinagot niya ito.

Hindi ko marinig kung ano ang sinasabi ng kabilang linya, kasi masyadong inilayo ito ni Youtan sa 'kin.

"My wife, is not free," malamig niyang sabi sabay off ng tawag.

"This night, I will not allow you to use your cellphone. You need to take a rest."

Napalunok laway na lang ako dahil na rin sa malamig niyang paningin. Parang bigla siyang nagalit. Hindi tuloy ako mapalagay kung sino ang tumawag.

"Ahmm, love, sino ba ang tumawag?"

"No more questions, baby. Finished your food."

Tumayo siya at nagtungo sa kabinet. Inilagay niya room ang cellphone ko. Pagkatapos, lumabas siya sa kwarto. Napatingin ako sa kabinet at napa-isip na kunin ang cellphone ko. Subalit, nagdadalawang isip ako, kaya huwag na lang baka mamaya mas magalit pa lalo si Youtan. Ipinagpatuloy ko na lamang ang pagkain ko, upang makapagpahinga agad ako muli.

YOUTAN POV.

"Who's Dave?" I asked on my mind while drinking wine.

"Hello, Zinnia free ka ba ngayon? Lumabas naman tayo para makapagkwentuhan," sambit ng Dave na 'yon kanina sa cellphone.

Biglang uminit ang ulo ko nang makarinig nang boses ng lalaki. Gusto niyang lumabas kasama si Zinnia sa ganitong oras.

"Sh*t! Who are you!"

Bigla na lang ako napasigaw dito sa kusina. Mahigpit kong hinawakan ang baso na may wine kulang na lang mababasag na ito. I don't know why, I feel triggers because of him.

"Walang pwedeng mang agaw ng pagmamay-ari ko. Zinnia is mine!" gigil kong saad sa utak ko.

Iinom pa sana ako pero bigla kong marinig ang boses ni Zinnia galing sa may hagdan.

"Love, umiinom ka?"

Napalingon siya sa hawak kong baso na may wine kaya agad ko ito inilagay sa mesa.

Dahan-dahan siyang humakbang patungo sa 'kin. Nakita ko ang dala-dala niyang pinagkainan niya. Agad kong itinabi ang wine at pagkatapos lumapit ako sa kanya.

"Baby, bakit bumaba ka pa? Dapat hinintay mo na lang ako sa 'taas."

"Kaya ko naman ehh, tsyaka baka may ginagawa ka, ayaw kong maka-istorbo sayo, love."

"Hindi ka naman storbo sa 'kin baby, never mangyayari 'yon, okay?"

Tumango siya sa 'kin. Kinuha ko ang dala-dala niya. Inalalayan ko siya pababa ng hagdan at tumungo sa kusina. Napansin kong nakatingin siya sa ininom kong wine. Napalunok laway na lamang ako dahil tinitigan niya ako ng masama.

"Baby, why? Is-is something wrong?" kinakabahan kong tanong.

Hindi siya nagsalita, bagkus lumapit siya sa 'kin. Napaatras naman ako, hindi ko alam kung ano ang gagawin niya. Inamoy-amoy niya ako at mas lalong tinitigan ako ng masama. Inilagay niya ang dalawang kamay niya sa bewang niya.

"Love, ayaw kitang makatabi!" sigaw niya sa 'kin.

"Wha - what??? No!....."