Kabanata 03: Happy Divorce

Estella’s expression suddenly stiffened after seeing the car outside. A sense of panic welled up inside her.

Matalim siyang tumingin kay Celeste. “Sinadya mo! Sinadya mo talaga, ‘di ba?!”

“Estella, anong sinasabi mo? Na sa kwarto ko, naghahanda ng regalo para kay Drake. Why are you blaming me?” Namumuo ang luha sa mata ni Celeste.

Halatang-halata na siya ang naagrabyado. At ganito ang eksenang nadatnan ni Manong Rowan, ang butler sa mansion, pagpasok nito sa villa.

Tumingin siya sa basag-basag at magulong bahay at napakunot ang noo, saka humarap kay Estella. “Miss Estella, pinadala ako ni Senyora. Dahil hindi mo madisiplina ang anak mo, ikaw muna ang didisiplinahin niya.”

Nangangapa si Estella sa isasagot. “A-Ano?”

Itinuro ni Manong Rowan ang courtyard at sinabing kailangan nitong lumuhod doon nang tatlong oras.

“Manong Rowan,” Celeste called.

Ngunit agad siya nitong pinutol at mahinanong nagsalita, “Miss Celeste, huwag na kayong makiusap. Pagod na pagod kayo nitong nakaraang mga araw dahil sa libing ni Mr. Damon. Dapat ninyong alagaan ang sarili ninyo.”

Mariin niyang nakagat ang ibabang labi.

Hindi. Ang nais niyang itanong ay kung gumaling na ba ang Senyora. She wanted to find a time to discuss the divorce. Kahit si Drake Monteverde ang namamahala sa Monteverde Group, ang mga desisyon tungkol sa pamilya ay sa mansion pa rin nanggagaling.

No matter how much Estella resisted, wala itong magawa kundi lumuhod sa courtyard.

Sa gitna ng bumubuhos na ulan. 

She deserved it.

Hindi na ito tinapunan ng tingin ni Celeste. Walang lingon-likod siyang umakyat sa pangalawang palapag para bumalik sa kanyang silid. Naramdaman naman niya ang pagsunod sa kanya ni Aling Sharon.

She turned to face her. “May kailangan ka pa?” malumanay niyang tanong.

Aling Sharon hesitated for a moment and said, “Young Mistress, paano ‘yung painting?”

She smiled and said, “Huwag mo na problemahin, may kukuha niyan maya-maya. Ibabalik din ‘yan pag na-repair na.”

Syempre, hindi niya sasabihing peke lang ang painting na nakasabit doon.

Ang totoong obra ay na sa gallery ng kaibigan niya, buong-buo. At iyon talaga ang gusto ng old master, ang makita ang kanyang mga likha ng mas maraming tao.

Sayang lang kung itatago lang sa bahay.

Paakyat na sana si Celeste nang sumigaw si Liam. 

“Bad woman! I've already called my Tito. When he gets back, you're dead!”

She smiled sweetly. “I’ll wait.”

“Hihiwalayan ka niya! Wala kang silbi! Cheap ka!”

Mas lalong napangiti si Celeste. “He won’t listen to you.”

He and Estella still needed her as a fig leaf. 

Once divorced, kapag nanatiling nakatira si Estella rito sa bahay kasama si Drake ay magiging kwestyonable ito sa mga tao. Isang lalaki at isang babae na walang koneksyon ay magkasama sa iisang bahay? Estella's reputation would be completely ruined. 

And Drake wouldn't allow that to happen.

Mabilis na umuwi si Drake. Wala pang dalawampung minuto matapos lumuhod si Estella ay dumating na agad ito.

A BLACK cashmere coat accentuated his tall, slender figure, making him appear even more composed and noble.

Pagbaba na pagbaba niya ng kotse ay halos tumakbo siya papunta kay Estella, niyakap ito, at mabilis na pumasok ng bahay. Pagkaupo nito sa sofa ay kinuha niya ang ointment at maingat na ipinahid sa may sugat na tuhod ng dalaga.  His eyes filled with undisguised heartache.

“Are you out of your mind? Luluhod ka talaga dahil sinabi ni Manong Rowan?”

“Si Grandma nagsabi, ano pa bang magagawa ko?” Hinila ni Estella ang manggas niya, namumula ang mata, nanginginig ang boses. “Drake… can you divorce her? She's too terrible..."

He frowned slightly. "You mean Celeste?" 　　

“Yes,” she answered. “Alam mo ba kung bakit sinira ni Liam ang huling painting ni Lolo? It was because she deliberately led him to do that.”

“Mommy’s right!” wika ng bata at umismid. Tears are welling up his eyes. “Tito, si Tita tinakot na naman ako kanina, saying that the monster that eats my arm is hiding in that painting, that's why I—”

“Imposible,” agad na tanggi ni Drake, sabay haplos sa ulo ni Liam nang may lambing. “Liam, baka mali ang dinig mo? Sa buong pamilya, si Tita ang may pinakamagandang ugali. Kagabi pa nga niya sinabi na hindi na siya magagalit sa’yo, kaya hindi ka niya tatakutin. Isa pa, he loved her the most when he was alive. She wouldn't play around with Grandpa's paintings,” added, pertaining to Estella.

Hindi makapaniwala si Estella sa narinig. “Ibig mong sabihin, sinadya namin ni Liam na siraan siya? Drake, you’ve changed so much!”

This accusation ignited a nameless fire within Drake, but meeting her disappointed gaze, he could only suppress his anger. “Estella, I haven't changed at all.”

Tinitigan siya ng dalaga. “Sabihin mo sa harap ko na hindi ka man lang nagkaroon ng kahit kaunting naramdaman para kay Celeste, na hindi mo man lang siya hinawakan kahit minsan.”

Alam ni Drake sa sarili niyang malinis ang konsensya niya pagdating sa dito. Pero sa tanong na iyon, hindi siya makapagsalita.

The man's back stiffened slightly, his long eyelashes lowering. "I haven't touched her."

“I HAVEN’T touched her…”

Nakahawak sa balakang ang isang kamay at may hawak na gift box sa kabila, pababa si Celeste sa hagdan nang marinig niya ang mismong linyang iyon.

A single, decisive sentence. 

Mapait siyang ngumiti sa sarili at nagpatuloy sa pagbaba saka lumapit sa mga ito na parang wala lang. 

“Drake, may family dinner bukas sa angkan ng mga Roswell. Pinapatanong ni Grandma kung pwede ka bang umuwi?”

Si Madam Linda at ang mga magulang ni Celeste ay matagal nang magkakaibigan.

Matapos ang aksidenteng kinasawi ng mga magulang niya, inampon ni Madam Linda si Celeste at inalagaan siya ng pamilyang Roswell. Sa mata ng ibang tao, parang miyembro na siya ng pamilya. Kahit nang ikasal siya sa pamilya Monteverde, hindi naputol ang ugnayan ng dalawang pamilya.

Hearing this, maybe he felt guilty for what happened, immediately agreed, "Okay, I'll come back to pick you up tomorrow night, and we'll go back together.”

She nodded her head. “Okay.”

Celeste glanced down at the gift box, then at the mother and son sitting beside him, and wisely remained silent. She then turned to leave. 

Nanalo si Maia Revamonte sa kaso niya ngayong araw kaya nagyaya itong mag-shopping kasama siya. Pero nang malaman nitong wala siya sa mood ay nag-adjust ito at sinabi na mag-dinner na lang sila.

“Celeste,” parang wala sa sariling pagtawag sa kanya ni Drake. “What are you holding?”

Lumingon ang dalaga at bahagyang inalog ang kahon. “A gift.”

“A gift? Do you have a friend's birthday today?” He frowned.

She replied and smiled. “It's a gift for our third wedding anniversary. Ibibigay ko sana ‘to sa ‘yo.”’

Bumakas ang guilt sa mga mata nito. “Celeste, I'm sorry I forgot about it...”

Inangat niya ang kamay para patigilin ito. 

“It's okay. You're busy with work, it's normal to forget.” Celeste, as always, gazed steadily at him with her clear, deep eyes, and handed him the gift box. At gamit ang malumanay nitong boses ay binati niya ito, "Anyway, your birthday is in half a month, Drake. Advance happy birthday!”

At advance happy divorce din sa akin.