LOGINWalang nagawa si Nayah kundi ang umiyak at magpumiglas habang pilit siyang kinakaladkad ni Mayor Chance De La Serna palayo sa duguang katawan ni Reynan. Ang mahigpit na hawak ng Alkalde sa kanyang baywang ay tila isang kadenang bakal na imposibleng makalas. Bawat pagpupumiglas niya ay sinusuklian ni Chance ng mas mahigpit at mas mariing pagkakulong sa kanya sa matipuno nitong dibdib."Reynan! Tulungan niyo siya!" humihiyaw na pakiusap ni Nayah sa mga taong nakatingin lamang sa kanila. Ngunit walang naglakas-loob na lumapit. Ang barikada ng mga armadong tauhan ng Alkalde ay sapat na upang maghasik ng matinding takot sa buong palengke ng Villa Amante.Binuksan ni Dante ang pinto ng pinakamalaking itim na *SUV*. Walang-pag-aalinlangang ipinasok ni Chance si Nayah sa likurang upuan, bago mabilis na sumunod at isinara ang pinto nang pagkalakas-lakas. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay tila naging huling kumpas ng kalayaan ng dalaga.Sa loob ng *heavily-tinted* na sasakyan, ang hangin ay naka
Ang pagsigaw ni Nayah ay tila naging isang mahinang bulong na tuluyang nilamon ng nakabibinging poot sa utak ng Alkalde. Sa isang iglap, nawala ang pormalidad at pagiging kagalang-galang ni Mayor Chance De La Serna. Ang natira ay ang isang mabangis na hayop na nakakita ng banta sa kanyang teritoryo.Bago pa man makapag-react si Reynan o makabunot ng armas ang mga gwardya, mabilis na sumugod si Chance. Hindi siya gumamit ng baril. Hindi niya inutusan ang kanyang mga tauhan. Gusto niyang maramdaman ang mismong pagkabali ng mga buto ng lalaking naglakas-loob na hawakan ang babaeng pag-aari niya.Isang malakas, mabilis, at nakamamatay na suntok ang pinakawalan ni Chance na direktang tumama sa panga ni Reynan.Umalingawngaw ang isang nakakikilabot na tunog ng paglagutok ng buto. Sa tindi ng pwersa ng Alkalde, tumilapon si Reynan paatras, bumagsak nang malakas sa maalikabok na semento at nabitiwan ang mga pinamiling gulay."Reynan!" humihiyaw na tili ni Nayah, akmang lalapit sana upang tulu
Dalawang araw. Dalawang mahaba, nakababaliw, at tila hindi matapos-tapos na araw ang lumipas simula nang gamitin ni Nayah ang kanyang totoong *ID* sa klinika upang iligtas ang buhay ng paslit na si Totoy.Sa loob ng apat na pu't walong oras na iyon, hindi siya natulog. Bawat tahol ng aso sa hatinggabi, bawat ugong ng sasakyan na dumaraan sa highway, at bawat anino na gumagalaw sa labas ng karinderya ay sapat na upang patayuin ang lahat ng balahibo sa kanyang katawan. Hintay siya nang hintay sa pagbaba ng hatol, ngunit lumipas ang mga araw nang walang nangyayari. Unti-unti, sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili na baka hindi na siya hinahanap ng Alkalde. Baka natabunan na ng ibang datos ang pangalan niya. Baka tinanggap na ni Chance na wala na siya at tuluyan na itong sumuko.Isang maaliwalas na Biyernes ng umaga, inaya siya ni Reynan sa pampublikong palengke ng Villa Amante upang bumili ng mga sariwang gulay at karne para sa karinderya."Anya, sigurado ka bang ayos ka lang? Simula p
Isang nakapapasong Miyerkules ng hapon sa Villa Amante. Ang hangin ay tila nagbabagang pugon na dumadampi sa balat ng mga manggagawa sa talyer ni Aling Selya. Kasalukuyang nag-aayos ng mga nakasalansan na de-latang ulam si Nayah sa loob ng karinderya nang biglang mabasag ang maingay at abalang tanghali ng isang nakabibinging kalabog ng bumagsak na bakal, sinundan ng isang matinis at punit na hiyaw ng isang bata."Totoy!" umalingawngaw ang malakas at nag-aalalang sigaw ni Reynan mula sa madilim na bahagi ng talyer.Binitawan ni Nayah ang mga hawak na lata. Ang kanyang puso ay biglang bumilis sa pagtibok. Patakbo siyang lumabas ng karinderya at nagtungo sa talyer. Pagdating niya roon, isang nakapangingilabot na senaryo ang bumungad sa kanyang mga mata.Si Totoy, ang labinlimang taong gulang na paslit na laging tumutulong sa pagpupunas ng mga kagamitan, ay nakabulagta sa sahig. Ang kanyang kanang binti ay naipit sa ilalim ng isang dambuhalang makina ng trak na aksidenteng bumagsak mula s
Lumipas ang dalawang buwan. Sa loob ng panahong iyon, ang magulo at madugong kabanata ng buhay ni Nayah sa San Ignacio ay tila naging isang malabong panaginip. Sa bayan ng Villa Amante, nahanap niya ang isang simpleng ritmo ng buhay na unti-unting naghihilom sa mga sugat ng kanyang isipan.Tuwing madaling araw, bago pa man pumutok ang araw at magkulay-kahel ang kalangitan, gising na si Nayah. Ang malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa dagat ay humahalo sa amoy ng sinusunog na kahoy. Sa likod ng karinderya na gawa sa kawayan at bubong na nipa, abala siya sa paghahanda ng mga rekado. Pawisan ngunit kalmado, hawak niya ang isang mahabang *silok* na gawa sa kahoy, matiyagang hinahalo ang nagbabagang sabaw ng bulalo sa loob ng isang malaking *kawa*.Ang pisikal na pagod at init mula sa apoy ay nagsisilbing pampamanhid sa kanyang konsensya. Dito, hindi siya ang anak ni Arturo Contreras. Hindi siya ang bihag at asawa ng isang makapangyarihang Alkalde. Dito, siya lang si Anya—isang ordina
Ang tanghali sa Villa Amante ay palaging malupit. Ang matinding sikat ng araw ay tila nakakapasong plantsa na idinidiin sa bubong na yero ng talyer at karinderya ni Aling Selya. Halong usok ng tambutso, amoy ng pinipritong isda, at alingasaw ng krudo ang bumabalot sa hangin. Para sa isang ordinaryong tao, isa itong nakakasulasok na impyerno, ngunit para kay Nayah—na kilala na ngayon bilang Anya—ito ang kanyang bagong normal.Abalang-abala si Nayah sa pagliligpit ng mga pinagkainan sa isang mahabang lamesa nang may isang grupo ng mga maingay na drayber ng trak ang pumasok. Amoy pawis at sigarilyo ang mga ito, at ang kanilang mga tawanan ay umaalingawngaw sa buong lugar."Neng! Pahingi nga ng malamig na tubig dito! At saka dalawang order ng bulalo!" malakas na sigaw ng isang drayber na may malaking tiyan. Nang lumapit si Nayah dala ang pitsel ng tubig, sinadya nitong hapitin ang kanyang braso. "Ang ganda mo naman para maging tagapunas lang ng mesa. Gusto mo sumama sa byahe ko pa-Maynila
Matapos maubos ni Nayah ang pagkain na iniwan ni Chance, naramdaman niya ang matinding pangangati at pagiging malagkit ng kanyang buong katawan. Dalawang araw siyang nagpawis dahil sa lagnat at hindi man lang nakapaglinis ng sarili mula pa noong mangyari ang labanan sa underground safe room.Kailan
Lumipas ang ilang oras ngunit tila tumigil ang pag-inog ng mundo sa loob ng underground safe room. Sa labas ng makakapal na pader at bakal na pinto, ang buong San Ignacio ay patuloy na gumagalaw. Marahil ay pinagkakaguluhan na ng media ang mga gwardya sa labas ng mansyon, o baka nagkukumahog na ang
Ang katawan ng tao ay may sariling hangganan. Gaano man katapang ang isip o katibay ang paninindigan, darating ang sandali na sisingilin ng pisikal na anyo ang lahat ng pagod, takot, at pighati na dumaan dito.Para kay Nayah, ang hangganang iyon ay dumating sa kalagitnaan ng madaling araw.Matapos
Bumabalot ang malamig na hangin mula sa bentilasyon ng *underground safe room*, ngunit para kay Nayah, ang lamig ay nagmumula sa sarili niyang kaba. Ilang minuto na siyang nakaupo sa gilid ng higaan, ang mga mata ay nakatutok sa madilim na kisame habang pinakikinggan ang malalim na paghinga ni Mayo







