Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”

"Pumirma ka na."

Idinausdos ni Roman ang folder sa kabilang panig ng mesa nang hindi man lang tumingala mula sa kanyang telepono.

Tiningnan ito ni Sera. Tatlumpu't dalawang pahina. Tatlong taon. Dalawang salita.

Hinila niya ito palapit sa kanya.

Saka lang siya tumingala. Sandali lang. Nakilala niya ang tingin na iyon, naghihintay siya ng isang bagay. Luha, marahil. O ang boses niyang tataas at manginginig gaya noong nakaraang beses na sila'y nag-away. Gusto niya ang bersyon kung saan mawawasak siya habang siya naman ang mananatiling kalmado, saka aalis nang buo pa rin ang loob.

Kinuha niya ang panulat.

"Wala ka na bang sasabihin?" tanong niya.

"Nasabi mo na ang lahat." Binaligtad niya papunta sa huling pahina. "Dalawang araw ang nakalipas. Nang sinabi mo kay Isabella na naayos mo na ang sitwasyon." Tiningnan niya siya. "Ako ang sitwasyon."

Gumalaw ang panga niya. Wala siyang naisagot.

Pumirma siya. Hindi mabagal, hindi may kunwari. Pumirma siya sa paraang ginagawa niya ang lahat, para bang matagal na niyang pinag-isipan ito bago pa man dumating ang sandaling ito. Pagkatapos, tinakpan niya ang panulat, idinausdos pabalik sa marmol, at tumayo.

"Sa'yo na ang penthouse. Nilinis ko na ang bahagi ko sa closet." Kinuha niya ang bag niya, ang lumang balat na kayumanggi, ang mayroon na niya bago pa siya makilala si Roman. "Mas gusto ng inyong katulong na si Mrs. Park ang berdeng tsaa tuwing umaga. Hindi ang itim na kape na ipinapadala ni Isabella. Hindi siya magrereklamo, pero hindi rin niya ito iinumin."

Pinagmasdan siya ni Roman.

"Dahil sa mga pulong mo tuwing Huwebes, laging nalalaktawan ang almusal. Kaya lagi kang may sakit ng ulo bago mag-alas-onse." Inayos niya ang strap sa balikat niya. "Iniwan ko ang gamot mo sa itaas na kaliwang laci ng mesa. Ang may reseta. Hindi gumagana sa'yo ang generic."

"Sera..."

"Paalam, Roman."

Lumabas siya.

Walang pinatunog na p***o. Walang luhang bumagsak sa hallway. Ang naririnig lang ay ang malumanay na tunog ng kanyang takong sa marmol, saka ang tahimik na ingay ng pintuan sa harapan, at pagkatapos, wala nang iba.

Nanatili si Roman sa mesa.

Tumingin siya sa folder. Sa lagda niya sa huling linya.

Seraphina Montague Ashford.

Nakita na niya siyang pumirma dati sa iba't ibang papeles, kard, sa ilang porma na ipinasa niya sa kanya. Hindi niya ito napansin dati. Pero laging ginagamit niya ang buong pangalan niya. Sa tuwina. Tatlong pangalan, buong isinusulat, na parang gustong tiyakin na may makakaalala na siya ay naroon.

Nag-buzz ang telepono niya.

Si Isabella.

Tapos na ba?

Kinuha niya ang telepono. Binasa ang mensahe. Saka tumingin sa p***o kung saan lumabas si Sera.

Nag-type siya: Oo.

Ibinaba niya ang telepono.

Kakaiba ang katahimikan ng penthouse sa nakasanayan niya. Hindi niya maipaliwanag ang pagkakaiba. Pareho pa rin ang mga silid, ang mga kasangkapan, ang tanawin na ginigising niya sa loob ng tatlong taon. Pero may bigat ngayon ang katahimikang iyon.

Umabot siya at isinara ang folder.

Walang laman ang elevator.

Pinanood ni Sera ang mga numero sa itaas ng p***o. Apatnapu't dalawa. Apatnapu't isa. Apatnapu.

Huminga siya sa ilong, mabagal na inilabas. Isang lumang paraan. Wala itong inaayos, pero may sinusunod siyang bagay.

Tatlumpu. Dalawampu't siyam.

Hindi siya iiyak sa elevator na ito. Ipinangako niya iyon sa sarili niya dalawang linggo na ang nakalipas, noong unang tumawag siya sa abogado. Umiyak siya noon, minsan lang, mag-isa sa sasakyan niya, sa loob ng parking garage, at sinabi niya sa sarili niya na iyon lang ang huling beses. Iyon lang ang matatanggap niya.

Dalawampu. Labinsiyam.

Bumukas ang p***o.

Naglakad siya papasok sa lobby at halos maisagasa ang lalaking nakasandal sa malayong haligi, nakakrus ang mga braso, nakamasid sa elevator na para bang matagal na siyang naghihintay.

Maitim ang buhok. Matangkad. Suot ang isang jacket na mas mahal marahil kaysa sa buwanang upa ng karamihan sa tao. Ang uri ng mukhang agad na napapansin ng mga kamera sa seguridad.

"Ang tagal mo," sabi ni Dante.

Mabagal na huminga si Sera. "Pumirma na ako."

Tiningnan niya ang mukha niya sa loob lang ng isang segundo. Isang segundo lang. "At?"

"Wala nang iba." Naglakad siya papalayo, dumaan sa kanya patungo sa mga salaming p***o. "Ihatid mo ako pauwi. May trabaho ako bukas ng umaga."

Sumunod siya sa tabi niya. Iyon ang katangian ni Dante, hindi siya nangungulit. Nagpapakita siya at naghihintay. Ginagawa na niya ito mula nang si Sera ay labinsiyam na taong gulang pa lang at hindi pa alam kung paano hihiling ng kailangan niya.

"Gugustuhin kang makita ng iyong ama," sabi niya.

Tinamaan sila ng lamig ng hangin nang tinulak nila ang mga p***o.

"Makakapaghintay siya ng isang araw," sabi niya.

Nakaparada ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Binuksan ni Dante ang p***o. Pumasok siya.

Hindi siya lumingon pabalik sa gusali. Ipinangako niya sa sarili niya na hindi niya ito gagawin, at mas mahusay siya sa pagtupad ng sarili niyang pangako kaysa sa pangako ng iba.

Umandar ang sasakyan patungo sa trapiko.

Sa itaas, nasa mesa pa rin si Roman.

Hindi niya alam kung gaano na siya katagal doon nakaupo. Sapat na katagal para lumipat ang liwanag sa mga bintana tungo sa isang mas malumanay na anyo, ang lungsod ay unti-unting nagbabagong-anyo tungo sa gabi.

Tatlong beses pang nag-buzz ang telepono niya. Si Isabella lahat. Hindi siya sumagot.

Kinuha niya muli ang folder. Binaligtad papunta sa pahina ng lagda.

Seraphina Montague Ashford.

Naisip niya, sandali lang, na sabihin ang pangalan niya nang malakas. Para lang makita kung may naramdaman siya sa gayong tahimik na silid. Hindi niya ginawa.

Ibinaba niya ang folder at lumakad papunta sa bintana. Tumayo siya na nakasaksak sa bulsa ang mga kamay, nakatingin sa lungsod sa ibaba.

Nasa kanya na ang lahat ng gusto niya. Dumating ang kaisipang iyon nang walang kulay, walang kahulugan.

Muling kumislap ang pangalan ni Isabella sa telepono niya sa mesa sa likuran niya. Hindi siya gumalaw.

Sinabi niya sa sarili niya na pagod lang ito. Ang katapusan ng isang bagay na mahaba at komplikado. Normal, marahil. Ang uri ng pakiramdam na mawawala na lang sa umaga.

Isa siyang lalaking nagtitiwala sa sariling instinto. Itinayo niya ang kumpanya niya batay dito. Umalis na siya sa masasamang deal bago pa ito kumpirmahin ng mga numero, at laging siya ang tama.

Kaya hindi niya maipaliwanag, nakatayo sa harap ng bintanang iyon, na may nakalagdang folder ng diborsyo sa kanyang mesa at kumikislap ang pangalan ni Isabella sa kanyang telepono, kung bakit iisa ang sinasabi ng bawat instinto niya.

Nagkamali ka lang.

Kinuha niya ang telepono niya. Nag-type pabalik kay Isabella.

Tapos na.

Ipinadala niya ito. Tumayo siya, naghihintay maramdaman muli ang dati niyang sarili.

Naghihintay pa rin siya.