MasukIsang buwan ang lumipasDahan-dahan akong nagising, ramdam ko ang banayad na init ng araw sa aking balat.Tahimik na nakahiga si Emma sa tabi ko, ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa nang walang tigil.Isang malalim na alon ng kaligayahan ang bumalot sa akin habang pinapanood ko siyang natutulog. Matapos ang lahat ng kaguluhan, sakit, at mga buwan ng paghahanap, sa wakas ay nasa piling ko na ulit siya kung saan siya nararapat.Mahaba at mahirap ang paglalakbay patungo sa sandaling ito, ngunit sulit ang bawat paghihirap ngayon dahil maaari ko nang gigisingin ang kanyang magandang mukha tuwing umaga.Lumapit ako at hinalikan siya nang marahan sa pisngi. Pagkatapos ay yumuko ako at marahang hinalikan ang kanyang mga labi, ninanamnam ang pamilyar na pakiramdam. Ngumiti si Emma sa aking bibig, at dahan-dahang dumilat ang kanyang mga mata."Magandang umaga, mahal ko," bulong niya, mahina pa rin ang boses dahil sa antok.
EmmaNang umagang iyon, napupuno ng kaligayahan ang aking puso habang nakatayo ako kasama ang aking lola sa kanyang magandang hardin.Mahina ang sikat ng araw sa mga bulaklak, kaya mas lalong nagliliwanag ang mga kulay. Ang mga pulang rosas, puting liryo, at lilang lavender ay marahang sumasayaw sa banayad na simoy ng hangin.Ang mga paru-paro ay lumilipad mula sa isang bulaklak patungo sa isa pa habang ang mga bubuyog ay humuhuni sa paligid ng mga talulot.Ang hardin ay parang isang maliit at payapang paraiso na nakatago sa likod ng bahay, puno ng buhay at matamis na halimuyak.Dinidiligan ng lola ko ang mga bulaklak gamit ang berdeng pandilig habang naglalakad ako sa tabi niya.Itinuturo niya ang iba't ibang halaman at sinasabi ang mga pangalan ng mga ito nang may mainit na ngiti sa kanyang mukha. Nakikinig akong mabuti, ninanamnam ang bawat sandaling magkasama kami.Ang pagiging kasama niya rito ay nagpapara
GinaNaupo ako sa dulo ng mahabang mesa ng kumperensya habang nagsisimula ang pulong ng board. Tila tensyonado ang silid mula nang sandaling umayos ang lahat.Naroon din si Gina, nakaupo sa dulo. Pagkakita ko sa kanya, tinapunan ko siya ng matalim na tingin. Hindi siya umiimik at sinalubong ang mga mata ko, habang may maliit na ngisi sa kanyang mga labi.Nagsisimula nang normal ang pulong ngunit hindi ito nagtagal nang ganoon. Biglang tumayo si Gina, na nakakuha ng atensyon ng lahat. "Panahon na para pag-isipan ng lupon na ito ang bagong pamunuan," malinaw niyang sabi.Kumunot ang noo ng isa sa mga nakatatandang miyembro ng lupon at nagtanong, “Ano ang ibig mong sabihin sa bagong pamumuno? Matagal nang maayos na gumagana si Knox sa kapasidad na iyan.”Mahinang tumawa si Gina, ngunit walang bahid ng init ang makikita rito. “Nawala ang isang malaking halaga ng pera mula sa kompanya, at nagsinungaling si Knox tungkol dito. Sinubukan niy
EmmaHindi pa rin ako nakakabawi mula sa pagkabigla na naramdaman ko noong araw na ipinadala sa akin ng ospital ang mga resulta ng pagsusuri.Tuwing naiisip ko iyon, sumisikip ang dibdib ko. Hindi ako makapaniwala na hindi si Knox ang ama ng anak ko. Kung hindi siya iyon, sino kaya iyon? Tiyak na hindi si Ethan iyon. Ang pag-iisip tungkol sa lalaking iyon ay nagpapakulo ng dugo ko sa galit ngayon.Mahinang humihikab ako habang umuupo sa kama at kinukuskos ang aking mga mata. Marahang pumapasok sa aking kwarto ang sikat ng araw sa pamamagitan ng manipis na kurtina.Dahil dito, payapa at kalmado ang pakiramdam ng lugar. Nakatira na ako ngayon kasama ang aking ama at lola. Lumipat ako sa bahay ni Iva isang linggo na ang nakalipas dahil kailangan ko ng kaunting distansya. Ayoko nang maging malapit kina Ethan o Knox, at ang aking ina ang huling taong gusto kong makita.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang lola ko na may dala
KnoxSa bugso ng galit, mahigpit kong nilamukos ang papel ng resulta ng DNA sa aking kamao hanggang sa ito ay maging isang kulubot na bola.Dapat alam ko na isang pagkakamali ang pagtitiwala kay Emma. Hinayaan kong tuluyan akong bulagin ng pag-ibig, binalewala ang bawat pagdududa na nagtatangkang magbabala sa akin. Ngayon, ang masakit na katotohanan ay nasa aking kamay, at parang may kutsilyong pumipitik sa aking tiyan.Isang matinding saksak ng sakit ang tumusok sa dibdib ko. So, hindi pala talaga akin ang sanggol? Mas malakas ang dating nito kaysa sa inaasahan ko.Mariin akong napalunok dahil sa bara sa lalamunan ko, pilit na pinipigilan ang pinaghalong galit at lungkot na gustong kumawala sa akin.Walang pagdadalawang-isip, itinapon ko ang gusot na papel palabas ng bintana ng kotse.Pagtingin ko sa may pintuan ng gym, nakita ko si Ethan na nakatayo roon at pinapanood ako.Nagtama ang aming mga mata nang ilan
KnoxDalawang linggo na ang nakalipas at pakiramdam ko ay pagod na pagod na ako. Araw-araw ay nakakahanap si Gina ng mga bagong paraan para gawing mahirap ang proseso ng diborsyo.Nagtatalo siya sa bawat maliliit na bagay, nagpapadala ng walang katapusang mga mensahe sa pamamagitan ng kanyang mga abogado, at tila determinado na ipagpaliban ito hangga't maaari. Halos hindi na ako makatulog sa gabi. Patuloy na tumatakbo ang isip ko sa mga bagay na hindi ko mapakalma.Dumating na ang resulta ng DNA kahapon, pero hindi ko pa rin ito nabubuksan. Parang may mapanganib na bagay na nakalagay sa loob ng gym bag ko.May bahagi sa akin na gustong malaman ang katotohanan, habang ang isa naman ay natatakot sa maaaring sabihin nito. Paulit-ulit ko itong ipinagpapaliban, sinasabi ko sa sarili ko na titingnan ko na lang mamaya, pero tila hindi na darating ang susunod.Pumasok ako sa gym pagkatapos ng ilang buwang pagkawala. Pagpasok ko pa lang







