Mag-log inEmmaNakaturo ang cursor sa screen, mas matagal nang nakalagay ang mga daliri ko sa ibabaw ng keyboard nang ilang sandali kaysa sa nararapat.Ito na, bawat file, bawat natitirang detalye mula sa dati kong tungkulin, bawat dokumentong hiniling ni Knox, nakalakip lahat.Pinindot ko ang send at isang huling tap, habang pinapanood ang pagkurap-kurap ng progress bar bago tuluyang nawala.Isang mahaba at nanginginig na hininga ang kumawala sa akin, na parang dala-dala nito ang ilang buwang tensyon. Sa wakas ay parang kaya na ulit ng mga baga ko na lumawak nang lubusan.Walang pagdadalawang-isip, isinara ko agad ang laptop. Wala nang natitira para sa akin dito. Sumandal ako, blankong nakatitig sa dingding.Sa susunod na buwan, magbabago ang lahat. Nakapagdesisyon na ako, magsisimula na akong mag-apply ng trabaho pero hindi dito sa lugar na ito.Mas malayo ang aking tinitingnan, sa mga lungsod kung saan wala akong mapapala kay Knox o sa aking ina.Kailan
EmmaMabilis akong tumabi, siniguradong hindi ko siya mabangga. Sa sobrang bilis ng kilos ko, sa sobrang pag-iisip ko, hindi ko na napansin ang HR na nakatayo roon sa may pinto hanggang sa halos huli na ang lahat.Mahigpit na nakahawak ang mga litrato sa aking kamay, ang mga gilid ay nakadikit sa aking palad habang nakangiti siya sa akin. Pero wala akong tiwala rito, kahit kaunti.Siguro may narinig siya. Hindi lang siguro lahat... pero sapat na."Naku, Miss Emma, pasensya na po sa pag-abala ko sa inyo."Pinilit kong pakalmahin ang paghinga ko, para maibsan ang tensyon sa mukha ko. Bahagya akong umiling at ginantihan siya ng ngiti, kahit hindi naman umabot sa mga mata ko. "Wala lang. Mabuti na lang at hindi kita natumba. Mas malala pa sana iyon."Sandali kaming nakatayo roon, nagtitinginan sa isang katahimikan na medyo matagal. Pagkatapos ay bigla siyang napabuntong-hininga, na parang may naalala na isang mahalagang bagay."Dapat akong pumasok s
EmmaNakaupo ako sa aking mesa, nakatitig sa larawan ng aking ama, iyong nakita ko sa laptop ni Iva.Hindi gumagalaw ang mga daliri ko sa gilid ng mesa. Nanatili ang mga mata ko sa imahe na parang kapag umiwas ako ng tingin, baka mawala ito at madala ang katotohanan.Ang lalaking nasa larawan ay mukhang normal, mabait, at kahit papaano. Hindi tulad ng kaguluhan ng buhay ko ngayon.Sa kabilang panig ng silid, abala si Iva sa pagta-type, ang walang tigil na kalansing ng kanyang keyboard ang pumupuno sa katahimikan. Mukha siyang kalmado, nakapokus, na parang may katuturan pa rin ang lahat ng bagay sa kanyang mundo.Hindi tulad ng sa akin.Nakaupo lang ako rito, nanigas sa lamig, walang ginagawa habang ang mga iniisip ko ay nawawala sa kontrol.Nilinaw na ni Knox na hindi na ako ang executive assistant niya. Aalis na ako agad. Naka-print na, naka-format na, at handa na ang resignation letter ko sa laptop ko. Ibibigay na lang niya ito pagbalik niya g
KnoxDumampi ang liwanag sa bintana at tumama sa mukha ko, dahilan para magising ako. Kumurap ako nang ilang beses, nalilito noong una, hindi sigurado kung nasaan ako. Pagkatapos ay nag-click ito, ang kisame, ang kwarto, ang kwarto ko. Parang walang laman ang kama ko ngayong wala na si Emma.Nanatili ako roon nang ilang sandali, nakatitig sa itaas, pinapanood ang alikabok na matamlay na tumatagos sa sikat ng araw.Hindi lahat ng alaala ay sabay-sabay na bumabalik. Unti-unti silang pumapasok, isa-isa. Noong panahong kinantot ko siya sa kusina at sa iba pang lugar kung saan kami nagtalik.Tapos sumunod pa, ang boses niya, malumanay habang idinadaing ang pangalan ko. Naku, nami-miss ko na ang mga sandaling iyon.Naaalala ko pa noong una ko siyang nakita sa opisina niya na hinihipo ang puke niya at kung paano niya ginagamit ang dildo para kantutin ang sarili niya.Pinipigilan ko ang sarili kong isipin ang mga bagay na 'yon, ayokong magpakahirap at pagkatapos
EmmaNaupo ako sa tapat ni Iva sa mesa ng restaurant, pero halos hindi ako makapag-focus sa anumang bagay na nasa harap ko.Ang mainit na ilaw, ang malumanay na musika, maging ang masarap na amoy ng pagkain, lahat ng ito ay naglalaho sa likuran.Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, sapat na ang lakas para maramdaman ko ito sa aking mga tainga. Nakatitig ako sa aking mga kamay na nakapatong sa mesa, at biglang isang malamig na realisasyon ang gumapang sa akin.Ang telepono ko.Nanlamig ako.“Iva,” sabi ko, nanghihina ang boses, halos hindi pamilyar sa sarili kong pandinig, “Parang nawala na ako sa sarili ko.”Tumigil si Iva sa kalagitnaan ng pagkain at tumingala sa akin, bahagyang nagsalubong ang kanyang mga kilay. Pinag-aralan niya ang mukha ko, na parang sinusukat kung gaano ako kaseryoso. Pagkatapos ay inihilig niya ang kanyang ulo."Emma, sigurado ka bang kasama mo 'yan? Pag-isipan mong mabuti."Mabilis akong tumango, masyadong mabilis. "Oo,
EmmaNakaupo ako sa gilid ng kama ni Iva, ang mga mata ay nakatuon sa laptop hanggang sa magsimula itong sumakit. Ang larawan sa kasal ay nasa gitna ng screen, at may kung anong tahimik na nadurog sa loob ko.Isang lalaki ang nakatayo sa tabi ng aking ina, nakapulupot ang braso sa kanyang baywang na parang ayaw na niya itong pakawalan. Mukhang hindi kapani-paniwala ang kanyang kaligayahan, ang kanyang ngiti ay malawak at tapat, iyong tipong nagpapasaya sa kanyang buong mukha at nagpapakunot ng kanyang mga mata.Ang bata pa niyang tingnan, ang ganda-ganda sa puting bestida niya, at ang haplos ng tela.Hindi na siya kamukha ng babaeng naaalala ko noong mga sumunod na taon. Mukha siyang isang babaeng puno ng pag-asa at pagmamahal, isang dalagang may mga pangarap pa rin. At ang makita siyang ganoon ay nakakaramdam ng kirot sa dibdib ko.Pagkatapos ay tiningnan ko ang lalaki. Matangkad siya, guwapo, maayos ang suot niyang maitim na suit, may mainit na mga mata at







