Alfa İkizlerinin Geç Kalan Pişmanlığı

Sürüdeki bütün dişi kurtlar, kız kardeşim Aurora'yla benim Alfa ikizlerinin eşleri olmamızı kıskanıyordu.

Ne var ki beş aylık hamileyken sürüsüz kurtların saldırısına uğradığımızda eşlerimiz zihin bağımızı kesti. Gerçekte sevdikleri üvey kız kardeşlerini kurtarırken onları rahatsız etmememizi söylediler.

Ben bebeğimi kaybettim. Kız kardeşimse bir daha asla dönüşemeyecek, hayatının geri kalanını bir Omega olarak geçirmek zorunda kalacaktı.

Aurora'nın yeniden bilincini kazandığından emin olduktan sonra Alexander'a zihin bağıyla bir mesaj göndererek eş bağımızı koparmak istediğimi söyledim.

Tam iki gün boyunca tek kelimeyle bile karşılık vermedi.

Zihin bağımı engellediğini o zaman anladım.

Sonunda telefonuna, 'Bebeğimiz öldü,' diye mesaj attım.

Şaşırtıcı bir şekilde hemen aradı. Alexander'ın öfkeli sesi telefonda yankılandı.

"Aria, sen gerçekten böyle biri misin? Mesajlarına cevap vermedim diye çocuğumuzdan kurtulmaya mı karar verdin?" Sesi buz gibi bir öfkeyle doluydu.

"Varisimi taşırken sürü evinden çıkmamanı, güvende kalmanı söylemiştim. Ama sen ille de dışarı çıkıp ortalıkta dolaşacaktın. Üstelik hemen cevap vermedim diye zihin bağı üzerinden peş peşe dokuz mesaj gönderdin. Aklını mı kaçırdın, sen?"

"Vicky tehlikedeydi! Kaçırıldığı için neredeyse yavrularını kaybediyordu. İki canı kurtarmaktan daha önemli ne olabilir?"

"Şunu kafana iyice sok. Çocuğumuzu beni manipüle etmek için kullanmayı bırak. Hamileliği sonlandırmak istiyorsan sonlandır. Ne istiyorsan yap!"

"Alex," dedi Vicky'nin güçsüz sesi arka plandan. "Eşine kızma. O sadece senin için endişelenmiş. Bunların hepsi benim suçum..."

"Vicky, bunun seninle hiçbir ilgisi yok..." dedi Alexander. Sesi bir anda yumuşamıştı. Ardından telefonu yüzüme kapattı.

Elimi şakağımdan indirdim. Dudaklarımda acı bir tebessüm belirdi.

"Elbette. Değerli Vicky yanındayken benim ne önemim olabilirdi ki?" diye düşündüm. Ona yeniden ulaşmaya çalışmak, kendimi daha fazla aşağılatmaktan başka bir işe yaramayacaktı.

Elimi artık dümdüz olan karnıma koydum. Keder bütün benliğimi sarıp sarmaladı. Zavallı bebeğim beş aylıktı; kalbi düzenli atıyor, sağlıklı bir şekilde büyüyordu. Ama artık yoktu. O sürüsüz kurtlar bebeğimi paramparça etmişti.

Sürü doktoru, yaralarımın çok ağır olduğunu ve bir daha asla hamile kalamayabileceğimi söylemişti. Sürüsüz kurtların pençeleri üreme organlarıma onarılamayacak kadar ciddi zarar vermişti.

Alexander ise henüz bunların hiçbirini bilmiyordu. Vicky'yi kurtarmaya çalışırken yalnızca doğmamış çocuğunu değil, gelecekte başka bir varise sahip olma ihtimalini de kaybettiğinden habersizdi.

Sürüsüz kurtların açıklıkta düzenlediği saldırı tesadüf değildi. Özellikle beni hedef almışlardı ve bunun tek sebebi Alexander'dı!

Etrafımı sardıklarında sürüsüz kurtların Alfa'sı pençesiyle yüzüme vurdu. Darbenin şiddetiyle başım döndü, sendeleyerek geriye savruldum.

Sersemlemiş bir hâlde, öfkeyle hırladığını duydum. "Eşin bütün sürümü bölgemizden kovdu! Onun yüzünden her şeyimizi kaybettik! Avlanma alanlarımızı, inimizi... Her şeyimizi!"

"Eşinin erkek kardeşinin kuzeyde geniş topraklara hükmettiğini duyduk. Seni ele geçirirsek karşılığında o toprakları bize verecek!"

Tek istediklerinin toprak olduğunu duyunca içimde küçücük de olsa bir umut belirdi.

Belki bebeğime dokunmazlardı.

Fakat çaresizlik içinde gönderdiğim dokuz zihin bağı mesajının hiçbiri karşılık bulmadı. Onuncusunda ise Alexander'ın soğuk reddinden başka hiçbir şey duymadım.

Alexander'ın sözleri, sürüsüz kurtların gözünde taşıdığım bütün değeri bir anda yok etmişti.

Hayatım boyunca hiç bu kadar korkmamıştım.

Dizlerimin üzerine çöküp defalarca yalvardım.

Doğmamış çocuğumu bağışlamaları için her şeyi yapmaya razıydım.

Ama yalvarışlarım hiçbir işe yaramadı. Sürüsüz kurtların Alfa'sı vahşi ve acımasız bir darbeyle pençelerini karnıma geçirdi.

Daha önce hiç tatmadığım korkunç bir acı bedenimi parçalarken sıcak, yapışkan kanım ormanın zeminine aktı.

Bebeğim bir anda benden koparılıp alınmıştı.

Oysa daha o sabah içimdeki küçücük tekmelerini hissetmiştim.

Bedenim giderek soğurken bilincim de karanlığa gömülmeye başladı.

Bebeğim olmadan yaşamak için hiçbir nedenim kalmamıştı.

Tam kendimi ölüme bırakmışken Aurora ağaçların arasından çıkageldi.

Önce kana bulanmış hâlime, ardından şakağımda hâlâ parlayan zihin bağına baktı. Yüzü öfkeyle çarpıldı.

"Neden beni çağırmadın? Acını aramızdaki kardeşlik bağı sayesinde hissetmeseydim sana ne olacaktı?"

Beni dikkatle kollarına alırken telaşla Ethan'a zihin bağı üzerinden mesaj gönderdi.

'Vicky'yi arıyorum. Beni rahatsız etme.'

Bu birkaç kelime Aurora'nın olduğu yerde donup kalmasına yetti.

Sürü muhafızlarına ulaşmaya çalıştı ama sürü bölgesinden çok uzakta olduğumuz için zihin bağı kuramıyordu.

Başka çaresi kalmayınca, peşimize düşen sürüsüz kurtlardan kaçarken beni yarı taşıyıp yarı sürükleyerek ormanın içinde ilerledi.

Çok geçmeden bize yetiştiler. İçlerinden biri gümüş bir hançeri Aurora'nın karnına saplarken diğerleri kollarına ve bacaklarına dişlerini geçirdi.

Yine de savaşmaktan vazgeçmedi. Gümüş zehri bedenine yayılırken bile beni korumaya devam etti.

Bir mucize eseri sınır devriyesine rastladık.

Sürüsüz kurtlar dağılıp kaçtı ama artık çok geçti.

Belki de kader bize böyle bir son yazmıştı.

Sürü hastanesinde gözlerimi yavaşça kapatırken şifacı, zaten bildiğim acı gerçeği doğruladı. Çocuğum ölmüş, intikam uğruna rahmimden sökülüp alınmıştı.

Asıl beklemediğim ise Aurora hakkında duyduklarımdı. Gümüş zehri bedenine fazlasıyla işlemişti. Bir daha asla dönüşemeyecekti. Zehir, içindeki kurdu kalıcı olarak yok etmişti.

Beni kurtarmak uğruna kurt formundan, kimliğinin en kutsal parçasından vazgeçmişti.