Alfa İkizlerinin Geç Kalan Pişmanlığı

Kız kardeşim Aurora'yla Alfa ikizlerinin eşleri olmuştuk. Hamileliğimin beşinci ayında bir grup sürüsüz kurtun saldırısına uğradım. Zihin bağı üzerinden Alfa eşim Alexander'a ulaşıp yardım istedim. Ancak gönderdiğim dokuz çağrının hiçbirine cevap vermedi. Sürüsüz kurtlar etrafımı sarmış, kollarıma ve bacaklarıma dişlerini geçiriyordu. Her saldırıda biraz daha kan kaybediyor, acı bütün bedenimi parçalayıp geçiyordu. Son bir çaresizlik çığlığıyla zihin bağımız üzerinden onuncu kez ona ulaşmaya çalıştım. Bu kez Alexander'ın buz gibi sesi zihnimde yankılandı: 'Yeterince rol yapmadın mı? Kız kardeşimiz Vicky kaçırıldı. Beni bir daha rahatsız etme.' Victoria, Alexander'la Ethan'ın üvey kız kardeşi ve gerçekte sevdikleri kişiydi. Artık kendilerini durduracak hiçbir şey kalmadığını anlayan sürüsüz kurtlar üzerime atıldı. İçlerinden biri dişlerini karnıma geçirdi. Doğmamış çocuğumu paramparça edişlerini dehşet içinde izledim. Ölmek üzereyken Aurora beni buldu ve sürüsüz kurtlarla savaşmaya başladı. Ancak sayıları çok fazlaydı. Çok geçmeden Aurora da ısırılmış, yanı başımda kanlar içinde kalmıştı. Zihin bağı üzerinden eşi Ethan'dan yardım istedi ama aldığı tek cevap şuydu: 'Vicky'yi arıyorum. Beni rahatsız etme.' Aurora'nın kurt formuna dönüşüp beni sırtına almaktan başka çaresi kalmamıştı. Dağdan aşağı olabildiğince hızlı koştu ancak aniden patlak veren fırtına bir heyelana yol açınca mahsur kaldık. Neyse ki sınır devriyesindeki muhafızlar bizi buldu. Aurora'yla ölümden kıl payı kurtulduk. Sürü hastanesinde gözlerimi açtığımda aklımdan geçen ilk düşünce son derece basitti: Eş bağımı koparmak.