Bölüm 3

Hastane yatağında uzanmış, telefonumda gezinirken Victoria'dan bir video geldi.

Videoda, sözde "kaçırılmasının" ardından nasıl kurtarıldığı ve Alexander'la Ethan'ın üzerine nasıl titrediği görülüyordu. İki Alfa, onu olası tehlikelerden korumak için etrafında pervane oluyor, güçlenmesi için sürünün en değerli şifalı bitkilerini önüne seriyordu.

Victoria, yedi aylık hamile karnını okşarken Alexander'la Ethan'a sevgiyle baktı.

"Teşekkür ederim, sevgili ağabeylerim. Ne zaman başım derde girse tam zamanında yetişiyorsunuz."

Etraflarındaki kurtlar onları kıskançlıkla izliyordu.

"Tanrıça aşkına, benim de böyle ağabeylerim ne zaman olacak?"

"Victoria, Alfa ikizlerinin üzerine bu kadar titremesi konusunda gerçekten çok şanslı."

Yine de daha sağduyulu birkaç kurt, olup biteni sorguluyordu.

"Alfa ikizlerinin Lunaları neden burada değil? Luna Aria'nın sürüsüz kurtların pususuna düştüğünü duydum. Alfa Alexander neden gidip onu kurtarmadı?"

Ancak bu endişeli yorumlar çok geçmeden hayranlık dolu sözlerin arasında kaybolup gitti.

Tam o sırada Aurora'ya da Victoria'dan aynı video geldi.

Konuştuğunda sesinde en ufak bir duygu yoktu.

"Aria, nedenini bilmiyorum ama bunları görmek artık içimde hiçbir şey uyandırmıyor."

"İki adam tek bir kadına hizmet etmek istiyor. Madem bunu bu kadar çok istiyorlar, dileklerini gerçekleştirelim."

Derin bir nefes aldım.

"Haklısın. Bundan sonra yaptıkları hiçbir şey bizi ilgilendirmiyor. Eş bağlarımızı feshetmek için hemen Alfa Konseyiyle iletişime geçeceğim. Buna bir dakika daha katlanamam, kardeşim."

Alfa Konseyi beklediğimizden çok daha hızlı harekete geçti. Bir gün içinde bize ulaşıp eş bağlarımızın feshedilmesi için gereken resmî başvuru belgelerini gönderdi.

Alfa Konseyinden fesih belgelerini Alexander'la Ethan'a iletmesini istedim.

Ancak aradan iki gün geçmesine rağmen ikisinden de tek bir yanıt gelmedi.

Bu belirsizlik, kör bir bıçakla ağır ağır kesilmek gibiydi. Sonunda sabrı tükenen ben oldum.

Giderek zayıflayan zihin bağımız üzerinden Alexander'a mesaj gönderdim:

'Eş bağımızın feshi için gönderilen belgeleri gördün mü?'

'Bana cevap ver.'

Ama karşılığında yine suçlama ve hakaretler duydum.

'Yeterince olay çıkarmadın mı? Şunu bil ki böyle davrandıkça sürü evine dönmekten daha da soğuyorum. Sabrımı sınamak için bana mesaj gönderip durma!'

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Alexander'ın bu kadar akıl almaz derecede narsist olduğunu nasıl daha önce fark edemedim?" diye düşündüm.

Kendimi açıklamak üzereydim ki bağlantının diğer ucundan Victoria'nın insanın içini bulandıracak kadar şekerli sesi duyuldu:

'Alex, tatlım, ne yapıyorsun? Akşam yemeği hazır. Ethan'la seni saatlerdir bekliyoruz.'

Alexander, Victoria'nın sesinin bağlantı üzerinden bana ulaşmayacağını sanarak aceleyle balkona çıktı. Kendimi tutamayıp alaycı bir sesle konuştum:

'Aramızdaki meselelerle ilgilenecek vaktinin olmamasına şaşmamalı. Sevgili 'kız kardeşini' eğlendirmekle fazlasıyla meşgulsün.'

Alexander, kuyruğu kapana kısılmış bir kurt gibi yerinden sıçradı.

'Aria, senin derdin ne? Bu saçmalıkların sonu gelmeyecek mi? Victoria bir yavru taşıyor ve bakıma ihtiyacı var. Ben yalnızca ona yardım ediyorum. Üstelik senin aksine yemek yapmayı da bilmiyor.'

Yavrudan söz ettiği anda az önceki sakinliğim paramparça oldu.

'Yavru mu? Başkasının yavrusuyla ilgilenmekten söz etmeye nasıl cüret edersin? Peki ya kendi yavrun, Alexander? Benimle hiç ilgilendin mi? Kendi çocuğunu bir kez olsun umursadın mı?'

Alexander'ın sesi giderek sertleşti.

'Bu yaptığın gerçekten saçmalık...'

Tam o anda Victoria gülerek araya girdi:

'Abla, ikimiz de hamileyiz. Seni anlayabiliyorum. Hamilelik hormonları, duygusal açıdan dengesiz insanları gerçekten çok etkileyebiliyor. Benim gibi kutsanmış annelere elbette pek sık rastlanmaz ama fazla üzülme, Ablacığım. Sonuçta her şey yavrularımız için, değil mi?'

Ağzından çıkan her kelime kalbime saplanan bir bıçak gibiydi.

Bütün gücüm bir anda tükenip gitti. Karnımdaki yara acıyla yanarken nefesim düzensizleşti.

Bu sırada Alexander, bağlantının diğer ucundan ona hak verdi:

'Onu merak etme, Vicky. Önemli olan senin sağlığın. Ne zaman bir şeye ihtiyacın olursa hemen yanına gelirim.'

Bunu duyunca nefesim kesildi. Gözyaşları yanaklarımdan süzüldü.

Beni hiçbir zaman gerçekten önemsememişti.

"İki yıllık eşliğimiz boyunca onun gözünde neydim? Canı istediğinde görmezden gelebileceği, kolayca gözden çıkarabileceği bir köpek mi?" diye düşündüm.

Ben yeniden konuşamadan Alexander zihin bağımızı kesti.

Acı bir sel gibi üzerime çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Aurora hemen yanıma koşup bana sarıldı, ardından beni teselli etmeye çalıştı:

"Aria, tatlım, böyle pislikler için gözyaşı dökme! Belki de bebeğin bu dünyaya gelmesi için henüz doğru zaman olmadığını biliyordu. Belki de babasının ne kadar güvenilmez biri olacağını anlamıştı."

"Bizi görmezden gelmeleri önemli değil. Doğrudan Alfa Konseyine gidip yaptıkları her şeyi anlatacağız. Eş bağlarımızın zorla koparılmasını talep edeceğiz!"