Kabanata 4

AARON

Hindi mapakaling tinapik ko ang aking mga daliri sa mesa ng opisina habang nakatitig kina Kenneth at Luca na nakatayo sa harapan ko na nakayuko ang mga ulo. Galit ako, at alam nila iyon.

Tatlong araw akong wala sa kawan. Mula nang maupo ako sa posisyon bilang Alpha, marami na akong naging problema sa mga nakatatanda at sa mga Alpha ng ibang mga kawan. Karamihan sa kanila ay galit dahil pinatay ko ang dating Alpha, at gusto nilang malaman kung bakit. Nais nilang bitawan ko ang titulo, ngunit nanindigan ako. Hindi naman ako lubusang nagulat dahil tiyak na may mga tapat na tagasunod ang yumaong Alpha.

Ibinalik ko ang aking atensyon sa mga lalaking nakatayo sa harapan ko. Nang makabalik ako, agad kong hinanap si Natalia, at sinabi ni Luca na nasa piitan siya. Tinanong ko kung ano ang kanyang kasalanan, at sinabi niyang wala naman itong ginawa, ngunit nagpasya lamang si Kenneth na parusahan siya.

"Ano ang masasabi mo para sa sarili mo?" tanong ko, itinutuon ang tanong kay Kenneth.

"Napakatigas ng ulo niya at kailangan siyang pasunurin. Nakita kong palabas siya ng bahay ng kawan at sinabihan ko siyang bumalik sa loob, pero tumanggi siya. Siya mismo ang nagdala ng kaparusahan sa sarili niya," sagot ni Kenneth, at umiling ako.

"Pinalaya ko siya at pinayagan siyang manatili sa bahay ng kawan at sa sarili niyang silid. Tahimik akong nagbigay ng utos na walang sinuman ang dapat humawak sa kanya, ngunit sinuway mo iyon. Anong parusa ang nararapat sa iyo?" tanong ko, at napakunot-noo siya.

"Hindi mo ako maaaring parusahan. Magkaibigan tayo, at napakahirap nating pinagtrabahuhan ito upang makuha mo ang posisyon bilang Alpha."

Bigla akong tumayo.

"Pagkatapos kitang parusahan ngayon, matatandaan mo na ginagawa ko rin iyon sa mga kaibigan ko kapag sumosobra sila. Ngayon, kayong dalawa, umalis na kayo."

Naglakad sila papunta sa pinto, at inilabas ko ang isang tumpok ng mga papeles. Marami akong kailangang asikasuhin, at nagpasya akong magsimula na.

Biglang lumingon sa akin si Kenneth nang makarating siya sa pinto.

"Kakailanganin mo ng Beta upang tumulong sa lahat ng ito. Hindi ka maaaring maging Alpha nang walang Beta o Gamma."

Malaki ang naitulong ni Kenneth sa akin, kaya marahil ay umaasa siyang ibibigay ko sa kanya ang posisyon. Alam na alam kong kailangan ko ng Beta, at balak ko talagang magtalaga ng isa, ngunit kailangan ko ng taong lubos kong mapagkakatiwalaan. Talagang isinasaalang-alang ko siya noon, ngunit alam kong malalasing siya sa kapangyarihan. Isa siya sa mga pinakamataas ang ranggo sa mga mandirigma, at tinatrato niya ang mga nasa ilalim niya na para bang isa siyang diyos. Ngayon ay pakiramdam niya maaari niyang suwayin ang mga utos ko at patatawarin ko siya dahil magkaibigan kami.

Muli akong umupo sa aking upuan at nagtuon ng pansin sa mga papeles.

Kalaunan ay lumabas ako papunta sa sala upang makipagkita sa isang nakatatanda. Isa siya sa mga nakatatandang sumuporta sa akin, at alam na niya ang plano ko mula pa noong una.

"Napakahusay ng ginagawa mo sa ngayon, Alpha Aaron. Nagawa mong panatilihing kalmado ang lahat kahit matapos ang nangyari. Alam kong mayroon kang mga bagong kaaway ngayon, ngunit sa tingin ko naman ay inaasahan mo na iyon. Nang sandaling magpasya kang patayin si Alpha Matthew, dapat ay naghanda ka na sa labanang kasunod nito," sabi ni Elder Reuben.

Tumango ako.

"Alam ko."

"Upang lubusang mapatatag ang iyong posisyon, may isa pa akong maipapayo sa iyo," sabi niya, na agad nakakuha ng aking atensyon.

"Ano iyon?"

"Kailangan mo ng Luna."

Umiling ako bilang pagtanggi. Punung-puno na ang isip ko ng mga problema sa kasalukuyan, at ang pagkakaroon ng Luna ang pinakahuli sa mga iniisip ko.

"Ayaw ko ng Luna."

"Maaaring ayaw mo, ngunit magtiwala ka sa akin, kailangan mo ng isa. Kailangan mo rin siyang mabuntis at magkaroon ng anak. Iyan ang pinakamalakas na seguridad na maaari mong makuha. At pamunuan mo nang maayos ang kawan; palaging susuportahan ng mga miyembro ng kawan ang isang mabuting Alpha."

Tumango ako.

"Plano kong gawin iyon, ngunit tungkol sa Luna, hindi pa ako sigurado."

"Gusto kong pag-isipan mo iyon." Tumayo siya. "Aalis na ako ngayon, Alpha."

Tumango ako bilang pahintulot, at umalis siya.

Naiwan akong nakaupo roon, nalulunod sa sarili kong mga iniisip. Naputol lamang iyon nang marinig ko ang tunog ng pagbukas ng refrigerator. Tumingala ako at nakita kong si Natalia iyon, at napakunot-noo ako.

"Bakit ka nandito? Dapat ay nasa kama ka at nagpapahinga."

Nang makita ko siya sa piitan, para siyang mahihimatay anumang oras, at alam kong dahil iyon sa wala siyang laman na tiyan at wala na siyang lakas.

"Kailangan ko ng gatas."

Matigas ang ulo niyang kinuha ang galon ng gatas at nagsalin nito sa isang baso. Ininom niya iyon at muling nagsalin ng isa pang baso.

"May sakit ka ba?" tanong ko, at agad siyang lumingon sa akin nang may galit. Namamaga ang kanyang mga mata, at alam kong umiyak siya at nasasaktan nang husto.

"May sakit ba ako? Anong klaseng tanong iyan? Dapat ko bang sagutin iyan? Pinatay mo ang ama ko, ikinulong mo ako sa isang silid, pagkatapos ay pinalaya mo ako at binigyan mo ako ng kaunting pag-asa, saka mo naman inutusan si Kenneth na ikulong akong muli, sa piitan pa nga, at pinabayaan mo akong magutom. Wala akong ginawa sa iyo, at heto ka ngayon, nakaupo bilang Alpha, tinatanong ako kung may sakit ako? Sa tingin mo ba may sakit ako? Ikaw ang dapat sumagot niyan."

Natigilan ako sa kanyang pagsabog ng damdamin. Nabasag ang kanyang boses habang nagsasalita at muling namuo ang mga sariwang luha sa kanyang mga mata. Wasak ang kanyang puso, at alam kong labis siyang nasasaktan.

"Dalhin mo ang galon at bumalik ka sa silid mo, prinsesa," utos ko sa kanya, at masama niya akong tiningnan.

"Huwag mo akong tawaging ganoon. Siniguro mong hindi na ako prinsesa ng kawan. Inalis mo sa akin ang bawat dignidad na mayroon ako. Natalia ang pangalan ko, at ikatutuwa ko kung iyon na lamang ang itatawag mo sa akin."

Pagkatapos ay kinuha niya ang galon ng gatas at umalis.