LOGINAria’s POV“Alam kong darating ka. Ikaw talaga ang pinakamagaling!” masayang sabi niya, habang mahigpit pa ring nakayakap sa kanya.Nang may napansin siya, nagbago ang kulay ng kanyang mukha habang kumakawala siya, ang kanyang titig ay umikot at nakatutok sa akin. Ang kanyang mga mata ay lumipat muli patungo sa kanya.Ang kanyang ekspresyon ay mabilis na nagbago sa isang bagay na hindi ko maiintindihan habang lumalapit siya.Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa akin, pinagmamasdan ako sa kanyang mga mata na parang ako ay isang puzzle na sinusubukan niyang lutasin, na nagpapamanhid sa kanyang puso.Gumalaw ako sa pwesto, biglang naramdamang parang isang biktima sa ilalim ng kanyang titig. Naramdaman kong magiging biktima ako sa kanyang mga gawain habang sinusubukan kong lumayo sa kanya.At pagkatapos, bigla niya akong hinila sa isang yakap.Nakatayo ako doon, ganap na tumigas. Ano… ang nangyayari? Bakit?Habang kumakawala siya, ang kaligayahan ay naglalabas mula sa kanya. “Ang pinili n
Author’s POVPumikit nang mahigpit si Aria. “Pakiusap… dahan-dahan lang.” Ang kanyang boses ay halos isang bulong lamang habang nagmamakaawa siya.Nagbigay ang babaeng doktor ng isang maliit na ngiti sa kanya. “Mabilis lang ito,” paniniguro nito bago itinurok ang Depo-Provera shot sa braso ni Aria.Habang pumapasok ang karayom sa kanyang ugat, napaimpit si Aria. Ang kanyang kamay ay umabot kay Vincent, mahigpit na humahawak dito. Ang kanyang mga kuko ay bumabaon sa balat nito, ngunit ang presensya nito ay matatag, na parang hindi ito naaapektuhan sa paraan ng pagpapalabas ng dugo ng kanyang mga daliri mula sa balat nito.“Tapos na,” sabi ng doktor, inilalagay ang hiringgilya sa tabi.Mabagal at may pag-aalinlangang idinilat ni Aria ang kanyang mga mata habang ang isang hininga ng kaginhawahan ay humuhugas sa kanya. Itinulak niya ang sarili paitaas mula sa kama ng ospital habang sinusubukang hilahin ang kanyang kamay palabas sa hawak nito, ngunit hindi nito niluwagan ang hawak, sa hali
Author’s POVItaas ni Vincent ang isang kilay, hindi natitinag, habang nakatingin sa tuta.Isang lumalapot na katahimikan ang sumunod sa paligid. Ang tuta ay nagpumiglas sa hawak ni Vincent at, sa isang mabilis na kilos, nakawala ito at bumagsak sa sahig.Sa halip na tumakbo malayo, tumingin ang tuta kay Vincent at naglabas ng isang huling matalas na tahol bago tumakbo patungo sa pinto. Huminto ito sa pinto, humaharap upang tumingin pabalik kay Aria, na parang sinasabi sa kanya na sumunod sa kanya.Napalunok si Aria nang mahigpit sa katapangan ng tuta, hindi alam ang gagawin. Nakatayo siya sa pwesto.Ang kanyang titig ay lumapag sa tumigas na panga ni Vincent. Sa simula, nag-alinlangan si Aria, ngunit sa pagkuha ng hininga, mabilis siyang gumalaw patungo sa pinto kasama ang tuta sa labas, ang kanyang puso ay bumabayobay sa kanyang dibdib.Mabilis na tumakbo ang tuta nang masaya pababa sa hagdan, pinangungunahan siya sa kusina.Ang titig ni Aria ay lumapag kay Sylvia, na nagtatrabaho s
Author’s POVNapakapal ng hangin dahil sa tensyon. Ang amoy ng dugo ay kumalat sa paligid ng mga dingding ng basement habang ang mga sigaw ay yumuyurak sa mga padre na iyon, ngunit bahagya lamang silang nakakatakas mula sa dilim ng basement.“Pakiusap… pakiusap, patawad…” Ang desperadong pagmamakaawa ng lalaki ay naputol ng sarili niyang sigaw nang ang pulang-pulang iron rod na mainit ay mahigpit na ipinindot ni Vincent laban sa kanya.Si Adrian, na nakatayo sa tabi nila, ay nagmasid sa lahat gamit ang isang malamig na titig, dahil ang mga nakakakilabot na sigaw na iyon ay hindi nakaapekto sa kanya kahit kaunti habang nagtapon siya ng isa pang pinainit na bakal patungo kay Vincent.Nasalo ito ni Vincent nang walang kahirap-hirap, ang pulang-pula at mainit na dulo ay nagliliwanag.Humakbang si Vincent paitaas, mabagal at mapanganib, na naglilikha ng isang buhay na takot sa loob ng biktima.Ang lalaking nakatali sa upuan ay nagpumiglas nang desperado, ang kanyang mga pulso ay dumadapi s
Aria’s POVMabagal na dumilat ang aking mga mata sa kumikirot na sakit na kumakalat sa aking ibabang tiyan. Naramdaman kong mabigat ang aking katawan, at ang kirot sa aking ibabang likod ay lalong nagpalala nito.Sinubukan kong igalaw ang aking katawan o humarap sa kabilang panig, ngunit isang matalim na kabig ng sakit ang tumama sa aking ibabang tiyan, na nagpapasinghap sa akin.Mabigat ang pakiramdam ng aking katawan, at ang kumikirot na sakit sa aking ibabang likod ay lalong nagpahirap.Nagsimulang mabuo ang mga luha sa aking mga mata, nangingilig sa mga sulok. Ang aking tiyan ay nag-uukit nang masakit, na parang may sumusuntok mula sa loob. Ang pawis ay nagsimulang mabuo sa aking katawan, ang aking lalamunan ay natuyo na parang disyerto.Sinubukan kong igalaw ang aking mga labi, ngunit hindi ako makapagsalita, na parang hindi ako nakapagsalita nang ilang araw.Sinubukan kong umupo, ngunit hindi ko kaya, dahil nakatali ako sa kama. Bawat kalamnan ay masakit, ang aking likod ay kumi
Aria’s POVIsang linggo na ang nakalipas mula noong kahiya-hiyang sandaling iyon kasama ang putik. Walang nagbago. Pilit kong binuksan muli ang aking bibig habang nagdadala siya ng isa pang subo sa akin. Ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa aking kandungan habang tahimik akong nakaupo sa kanyang kandungan, kinakain ang pagkain.Hindi ako bata. Kaya kong kumain nang mag-isa. Gaano ko kagustong sabihin sa kanya ngunit nanatili akong tahimik. Ang takot at pag-aalinlangan ay mahigpit na humawak sa akin sa pwesto.Bakit niya ginagawa ito? Ito ay dapat na isang kontratang kasal lamang, isang pansamantalang kasunduan. Kaya bakit niya ako pinapakitunguhan nang ganito?May mahal siyang iba, di ba? Ang kanyang fiancée, ang isa na dapat niyang papakasalan, ang isa na dapat narito. Kung gayon bakit niya ako hinawakan, inilagay ang kondisyon ng pisikal na intimacy?Ang aking puso ay kumikirot nang masakit sa isipin kung gaano karami ang tulad niya—mayayaman, kung saan ang emosyon at pag







