Bakit Ikaw Pa Rin?

WARNING: R-18 CONTENT AHEAD

ANYA THERESE BENNETT’S POV

“Fúck! You're so tight!"

“Oh please, Jacob. Thrúst harder!"

“Vírgin ka pa pala, Anya. Akala ko naman may nangyari na sa inyo ni Luca. Oh, fúck! Ang sikíp mo talaga!"

“Stop talking, Jacob! Paligayahin mo pa ako!"

“Shít! Ang sarap mo, Anya! Malapit na akong labaSan!"

"Oh goodness! I'm cuMmíNg too, Ja—--”

Mabilis akong humiwalay kay Jacob nang biglang bumukas ang p***o. Hinila ko ang kumot at itinakip ko iyon sa buong katawan ko.

“L-Luca…A-Anong ginagawa mo rito? Akala ko ba may gig ka ngayong gabi? B-Bakit ka naririto?” tanong ko habang unti-unting nababasag ang boses ko.

Hindi agad nagsalita si Luca pero ang mga mata niya, kitang-kita ko ang lungkot mula roon. Oo, lungkot at hindi galit. Gusto kong magsisigaw dahil nasaktan ko ng sobra ang damdamin ng lalaking mahal na mahal ko!

"Luca Odelle, you're disturbing us. Malapit na akong labasaN oh—-"

Agad na napatakip ang mga kamay ko sa aking bibig nang bigla na lamang sinugod ni Luca si Jacob at sinuntok niya ito hanggang sa pumutok ang labi nito.

“L-Luca, stop! Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?! You're hurting, Jacob! He's the sole heir to the Harington Industries!"

Napakagat ako sa labi ko nang makita ko ang biglang pag-apoy ng galit sa mukha at mga mata ni Luca. I did it. Hindi na labis na lungkot ang nakikita ko sa kaniya kung hindi pagkapoot.

"Ganito ka bang klase ng babae, Anya? Bakit mo ginawa ‘to?” Nanginginig ang boses ni Luca. “Paano mo nagawa sa akin ‘to?!”

"Luca…” Natigilan ako. Akala ko kakayanin ko. Akala ko madali lang itong gawin pero putang.ina! Parang sinusunog ko ang sarili ko sa sarili kong apoy!

"Sagutin mo ako, Anya! Bakit ka nakikipag séx sa lalaking hindi mo naman nobyo?! Ako ang boyfriend mo! Ni hindi mo nga maibigay sa akin ang bagay na ‘yan at nirespeto ko ang desisyon mong ‘yon dahil…dahil mahal na mahal kita! Pero ano ‘to?! Bakit sa kaniya? Bakit sa lead vocalist pa ng kalabang banda namin?! BAKIT?!"

Halos mapunit ang dibdib ko nang makita kong lubos na nasasaktan si Luca. Gusto kong saktan ang sarili ko pero alam kong tama lang itong ginawa ko. Tama lang na kamuhian ako ni Luca para layuan na niya ako at mas magsumikap siya para sa mga pangarap niya.

Inayos ko ang sarili ko at pinigil ko ang nagbabadyang pagpatak ng aking mga luha. Hindi na ako p'wedeng umatras sa plano ko. Kailangan kong kayanin ang sakit na nararamdaman ko ngayon dahil ayokong makitang bumagsak si Luca kasama ko…kasama ng buong pamilya ko.

"Luca, I'm sorry to say this pero sa tingin mo, bakit ko ‘to nagawa sa'yo?" Itinaas ko ang aking isang kilay. Pinilit kong patatagin ang ekspresyon ko. Ayokong makita niyang nasasaktan din ako dahil mababalewala ang lahat ng ito kapag nabasa niya ang totoong nararamdaman ko.

“Anya, don't do this to me. Mahal mo ako, ‘di ba? Sabihin mo lang sa akin na nakainom ka lang ng séx drugs kaya nagkaganito o kaya…o kaya nalasing ka lang nang husto kaya nangyari ‘to. Mapapatawad pa kita. Magsisimula tayo uli—”

"Ginusto ko ito, Luca.”

Napanganga si Luca. Kitang-kita ko ang pagkuyom ng kaniyang mga kamao at ang biglang pamumula ng kaniyang buong mukha, lalo na ng kaniyang mga tainga.

"Oo, Luca. Tama ang iniisip mo. Hindi na kita mahal,” dire-diretso kong sabi habang nakatitig ako sa mga mata niya. Tuluyan nang bumagsak ang mga luha niya. Huminga muna ako ng malalim bago ako muling nagsalita. “I just realized na hindi tulad mo ang nais kong makasama habambuhay, Luca. Not someone as poor as you."

Mabilis kong kinuha ang roba at isinuoy iyon. Lumakad ako palapit kay Jacob at inalalayan ko siyang tumayo.

“I'm so sorry, Jacob. Sorry kung nadungisan ng dugo ang halos perpekto mong mukha. Sorry kung nasaktan ka ni Luca—-”

"PUTANG.INA, ANYA! ITIGIL MO NA ANG KAGAGUHANG ITO! UMAARTE KA LANG! ALAM KONG MAHAL NA MAHAL MO AKO!" Halos lumabas na ang mga ugat sa leeg ni Luca habang isinigaw niya iyon.

“Luca, stop being this pathetic. Ayaw na ni Anya sa'yo. Clearly, she chose me over you kaya umalis ka na rito. Nakakaistorbo ka sa ginagawa namin," mahina ngunit makahulugang sambit ni Jacob habang nakatingin siya sa galit na galit na si Luca.

"Istorbo?! Manahimik ka, Jacob. Hindi ikaw ang kinakausap ko!" sigaw ni Luca habang namimilog ang kaniyang mga mata. Puno ng sakit at pagkalito, lumapit pa siya ng isang hakbang. "Anong problema mo, Anya? Tapatin mo nga ako. May problema ba tayo?! Sabihin mong joke lang ang lahat ng ito dahil hindi ko talaga maintindihan ang mga nangyayari. Kahapon lang, sinabi mong mahal na mahal mo ako tapos ganito?” Tumawa siya ng mahina. "You're pranking me, right—-"

"Hindi pa rin ba talaga obvious, Luca?" malamig kong sambit. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa nang may panlalait. "Sawa na ako sa iyo. Sawa na ako sa mga pangako mo. At pagod na pagod na akong makinig sa lintek mong passion. Hindi ako mapapakain ng passion mo! Isa pa, ilang beses ko bang kailangang ulitin na HINDI NA KITA MAHAL?!"

Mabilis na napayuko si Luca, para siyang sinaksak sa dibdib dahil sa narinig tungkol sa pagiging bokalista niya sa banda.

"Ginagawa ko naman ang lahat, 'di ba? Nagsisikap ako para sa ating dalawa..."

"Pero hanggang ngayon, mahirap ka pa rin," putol ko sa kaniya.

Bumaling ako kay Jacob. Pinakalma ko ang mukha ko at marahan kong hinaplos ang pisngi niya, na puno ng kaplastikang pagmamahal.

"Si Jacob? Kaya niyang ibigay sa akin ang buhay na gusto ko. 'Yong tipong hindi ko kakailanganing magtipid o magtiis."

Umayos ng tayo si Jacob at sinakyan ang eksena habang nakatingin siya kay Luca.

"Dude, your girlfriend is right. Kaya kong ibigay sa kaniya ang lahat ng hindi mo maiibigay. Kaya umalis ka na at nang maituloy na namin ang ginagawa namin. Binabanas ako sa'yo."

Hinawakan ko ang kamay ni Jacob bilang senyales na tumigil na siya sa kadadaldal niya. Medyo sinaman ko siya ng tingin.

"Shút your fúcking mouth, Mr. Notorious Playboy!"

Bumalik ang tingin ko kay Luca. Puno ng panunuya ang mga mata ko. "Break na tayo, Luca. Umalis ka na bago ko pa tawagin ang security."

Nakatitig lang si Luca sa akin. Basang-basa na ng luha ang mukha niya. Wala na siyang nahanap na kahit anong habag sa mga mata ko. Dahil sa labis na sakit at kawalan ng pag-asa, tumalikod siya at mabilis na lumabas ng silid.

Pagkasara ng p***o, biglang tumahimik ang buong silid.

Bumagsak ang mga luhang kanina ko pang pinipigilan. Mabilis ko iyong pinunasan gamit ang likod ng kamay ko bago pa man iyon mapansin ni Jacob. Ayaw kong makita ninuman ang kahinaan ko.

"Magbihis ka na," malamig kong utos habang mabilis akong tumatayo mula sa kama.

Bumaba na rin si Jacob at mabilis na isinuot ang t-shirt at pantalon niya. “Wala man lang thank you?"

"Wag ka nang maraming sinasabi," putol ko habang isinusuot ko ang shorts at shirt ko. Kinuha ko ang bag ko sa ibabaw ng mesa. Naglabas ako ng limang libong piso at inabot ko iyon nang direkta kay Jacob. "Alam kong barya lang ito para sa'yo pero tanggapin mo pa rin. Ayokong magkaroon ng utang na loob sa'yo. Isa pa, nakuha mo na rin ang gusto mo. Nakaganti ka na kay Luca dahil inilampaso ka niya sa contest noong isang gabi. Quits lang tayo.”

Tiningnan ni Jacob ang pera at ibinalik niya iyon sa akin. “I don't need this. Sapat na sa akin ang eksenang nasaksihan ko kanina. You hurt Lucas and it's enough." Tinitigan niya ako ng malagkit pagkatapos. "Ayaw mo bang totohanin ang ginagawa natin kanin—"

“Hindi kita gusto, Jacob. Wala akong kahit katiting na interes para sa'yo kaya umalis ka na!"

“Fine. Fine. Ito, aalis na,” aniya habang nakataas ang kaniyang parehong kamay na tila sumusuko.

Lumabas si Jacob at dahan-dahan niyang isinara ang p***o.

Sa sandaling marinig ko ang tunog ng lock, parang naubusan ng lakas ang mga binti ko. Napaupo ako sa gilid ng kama at doon na tuluyang bumuhos ang mga luhang kanina pang sumasakal sa dibdib ko.

Tinakpan ko ang mukha ko at umiyak nang walang tunog, habang nanginginig ang buong katawan ko. Bumalik sa isip ko kung bakit ko kailangang gawin ang walang kwentang palabas na 'yon. Naalala ko ang mga tawag ng mga loan sharks na nagbabanta sa buhay ng pamilya ko dahil sa napakalaking utang ni Papa. Pati ako, hinahabol na rin nila. Ayaw kong madamay si Luca sa gulong ito. Idagdag pa ang lagay ni Mama ngayon. Nakahiga siya sa ospital at may malubhang sakit. Kinausap ako ng doktor nitong nakaraang linggo lang at milyon ang kailangan para sa gamot at operasyon.

Alam kong breadwinner din si Luca sa sarili niyang pamilya. Pangarap niyang makatapos sa pag-aaral habang inaabot niya ang kaniyang pangarap sa larangan ng musika. Wala siyang ekstrang pera. At kung sasabihin ko ang totoo, tiyak na ibebenta niya pati ang lahat ng mayroon siya, kahit pa ang mga gitara niya para lang tulungan ako.

'Hindi ko p'wedeng sirain ang buhay mo, Luca,' naisip ko habang umiiyak. 'Mas maigi nang galit ka sa akin at isipin mong masama akong tao, kaysa madamay ka sa impyernong kinaroroonan ko.'

Yumakap ako sa sarili kong mga tuhod, habang ang boses ng lalaking mahal ko na punong-puno ng sakit ay patuloy na nag-e-echo sa mga tainga ko.

~~~~

Luca Odelle Vitale’s POV

Patakbo akong bumababa ng hagdan. Tila nagdidilim ang buong paligid ko. Basang-basa pa rin ng luha ang mukha ko at halos hindi ma ako makahinga dahil sa matinding sakit na lumalamon sa dibdib ko.

Pagdating ko sa lobby ng hotel, agad akong sinalubong ni Marky. Siya ang mismong tumawag at nagsabi sa akin na nakita niya si Anya na may kasamang ibang lalaki.

"Luca!" Nag-aalalang lumapit si Marky at hinawakan ako sa balikat. "Ano'ng nangyari sa taas? Pare, bakit ka umiiyak? Nakita mo ba sila? Ano'ng sabi ni Anya? Binugbog mo ba 'yong lalaki? Ano? Sumagot ka, pare!"

Hindi ako agad nakapagsalita. Nakatitig lang ako sa sahig habang mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib ko. Pinunasan ko nang mabilis ang mga mata ko gamit ang braso ko, saka ako tumingin kay Marky nang walang ekspresyon.

"Marky... salamat," pabulong at paos kong sabi.

"Huh? Anong salamat? Pare, mag-usap muna tayo. Pumunta tayong bar o kahit saan. Huwag kang magmumukmok mag-isa—"

"Salamat sa lahat, Marky, pero kailangan ko nang umalis," putol ko sa kaniya.

Bago pa siya makapagsalita muli, mabilis na akong naglakad palabas ng hotel.

Paglabas ko sa main entrance, nakatutok ang mga ilaw ng isang itim na luxury sedan na nakaparada sa gilid. Mabilis na bumaba ang driver na nakasuot ng pormal na amerikana at lumapit sa akin. Yumuko ito nang bahagya.

"Good evening, Young Master Luca," bati niya habang pinagbubuksan ako ng p***o sa backseat. "Nakahanda na po ang sasakyan."

Walang imik akong sumakay. Pagkasara ng p***o at pag-andar ng kotse, inilabas ko ang cellphone ko. Huminga ako nang malalim at tinawagan ang isang numerong ilang taon kong iniiwasang tawagan.

Ilang ring lang ay sumagot si Lolo sa kabilang linya.

["Luca? Napatawag ka? Nagbago na ba ang isip mo sa pagiging bokalista mo sa bandang 'yan? Naisip mo na bang wala ‘yang patutunguhan?"]

Pinagdaop ko ang mga palad ko. Nawala ang panghihina sa boses ko at napalitan iyon ng matinding lamig.

"Lolo," panimula ko. "Pumapayag na ako. Tanggap ko na ang gusto mo. Mag-u-undergo na ako ng training para maging tagapagmana ng kumpanya natin."

Tumahimik si Lolo sa kabilang linya bago siya nagpakawala ng malakas na tawa.

["Magandang desisyon, apo! Alam kong marerealize mo rin na walang mararating ang tinatawag mong passion. Bukas na bukas din ay ipapahanda ko na ang opisina mo."]

"Salamat, Lolo. Papunta na ako riyan," sagot ko bago ko ibinaba ang tawag.

Isinandal ko ang ulo ko sa bintana ng kotse habang nakatitig ako sa mga ilaw ng lungsod na mabilis na dumadaan sa labas. Natulala ako sa dilim at sa kaibuturan ng puso ko, unti-unting napalitan ng galit ang matinding sakit. Kinuyom ko ang mga kamao ko hanggang sa mamuti ang mga buko ko.

"Ibibigay mo sa kaniya ang lahat, huh?" bulong ko sa aking sarili habang nag-iinit ang mga mata ko. "Pinagpalit mo ako dahil lang sa pera at impluwensya, Anya. Sisiguraduhin kong pagbalik ko ay pagbabayaran mo ang araw na 'to. Pagsisisihan mong tinarantado mo ako, Anya Therese Bennett."