LOGINAuthor's POVBago pa may makasagot sa kahit sino, ang pinto ay marahas na bumukas.At naroon siya.Nakatayo si Vincent sa pintuan—wasak, sugatan, at bahagyang naipapanatili ang sarili na nakatayo.Isang makapal na bandahi ang nakabalot sa palibot ng kanyang ulo.Ang kanyang buhok ay magulo, nakadikit sa kanyang noo dahil sa pawis.Ang kanyang kanang kamay ay natatakpan ng semento, ang puting ibabaw ay may mantsa ng natuyong dugo.Ang kanyang kaliwang braso ay nakabitbit nang matigas sa isang sling.Mukha siyang isang taong ginapang ang sarili sa impyerno para lamang makarating sa kanya.Sa likod niya, isang junior doctor ang nagmadaling pumasok, naghahabol ng hininga.“Sir, pakiusap! Katatapos niyo lang pong magising mula sa kritikal na kalagayan!” sigaw ng staff boy, humahawak sa mga tubo.“Hindi kayo pwedeng tumakbo nang ganito! Hinila niyo ang IV pin at nagdudugo na naman ang kamay niyo, pakiusap tumigil kayo!”Ngunit hindi man lang tumingin si Vincent sa kanya.Ang kanyang mga mat
Author's POVAng ospital ay nasa gitna ng kaguluhan, ang mga nars ay tumatakbo pabalik-balik, at bawat segundo ay naramdamang nakabitin sa isang manipis, nanginginig na sinturon.Ang hangin ay may amoy ng gamot, takot, at pawis. Napakaraming buhay ang nakikipaglaban para manatiling buhay nang sabay-sabay.Ang mga pinto ng surgical room ay marahas na bumukas.Isang doktor ang humakbang palabas, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, ang noo ay nagpapatak ng pawis. Ang kanyang paghinga ay matindi na parang lumabas lang siya mula sa isang digmaan. Hinila niya ang kanyang mga guantes gamit ang nanginginig na mga daliri habang si Adrian ay nagmamadali patungo sa kanya.“Doktor… maayos lang ba ang lahat?” tanong niya, hindi matatag ang boses.“Ginoong Adrian… napakakumplikado po.”Ang kanyang boses ay nabasag sa pagod. “Uminom siya ng gamot na nagpabagal sa tibok ng puso ng sanggol… at ngayon ang bata ay hindi na sumasagot.”Ang mukha ni Adrian ay namutla.Nagpatuloy ang doktor, ang kanyang
Author's POVAng kanyang kamay ay ibinalot sa kanyang bukung-bukong habang ginagalad niya siya sa magaspang na rooftop.Ang kanyang pagsubok na palayain ang sarili ay nag-iwan sa kanyang mga kamay na nagkagasgas laban sa malamig na semento, nag-iiwan ng mga bakas ng nabasag na tisyu mula sa kanyang mga kamay at dugo.Sumisipa siya, nagkakamot, nakikipaglaban para palayain ang sarili, ngunit ang hawak nito ay bakal, ang lakas nito ay napakahimangis.Pagkatapos ay bigla siya nitong binitiwan. Ang kanyang katawan ay napatid, bumabagsak nang matindi laban sa lupa. Ang epekto ay nagpadala ng isang matalas, nakakabulag na sakit na pumutok paitaas sa kanyang mga binti.Isang iyak ang pumunit sa kanyang lalamunan bago pa niya ito mapigilan.Sinubukan niyang gumapang pabalik, ang kanyang mga palad ay nag-iiwan ng bakas ng dugo habang humahampas nang matindi laban sa semento, hanggang sa ang kanyang likod ay bumagsak laban sa pader.Ang kanyang hininga ay nanginginig, ang mga luha ay dumadaloy
Author's POVAng mga salita ay umaalingawngaw sa kanyang isip tulad ng isang sumpa. Ang kanyang mga tuhod ay nanginginig habang ang kanyang lalamunan ay nasusunog sa mga emosyon—mainit, ngunit hindi siya nagpadala ng kahit isang tunog mula sa kanyang bibig.Ang ngiti ni Nisha ay lumawak sa katahimikan; laging nag-e-enjoy siyang panoorin ang lakas ng iba na nababasag.Ang mga luha ni Aria ay dumulas pababa, ngunit sa ilalim ng takot, may isang bagay—galit na nagpapakulo nang mainit.Lumapit si Ritik nang mas malapit, ang kanyang anino ay lumalamon sa kanyang nanginginig na katawan. “Tanga ka,” asik niya, mahigpit ang panga. “Bwisit na bwisit na ako sa 'yo. Hindi ko makita kung ano ang nakita ng bastardong si Vincent sa 'yo.”Naglabas siya ng isang mababa at keuweltang tawa, ang kanyang mga mata ay tumatakbo sa kanya na parang basura siya. “Baka lang napakasama ng lasa niya.”Sa tabi niya, si Nisha ay ngumisi. “Ganiyan din ang naiisip ko,” ibinulong niya.Ang mga labi ni Ritik ay kumurb
Author's POVAng mga mata ni Aria ay nanatiling nakatutok sa eksena sa kanyang harap, hindi kumukurap nang makalimutan ng mga ito ang kumurap. Isang luha ang gumulong pababa sa kanyang mga mata, nanginginig ang kanyang mga labi habang isa-isang sumusunod ang iba pa.Gumalaw ang kanyang mga binti habang hindi siya tumitingin sa kanila, dinadala siya palayo, bawat hakbang, patungo sa kanyang kwarto.Sa likod, nakatayo si Nisha nang tahimik, isang mabagal at keuweltang smirk ang kumukurba sa kanyang mga labi. Ang panoorin ang pagkakabasag ni Aria ang mismong eksenang ginugol niya sa paghihintay.Gusto ni Nisha ang sandaling ito nang napakatagal. Ngayon ay lalaruin na niya ang kanyang laro.Sinundan niya si Aria sa kwarto, tulad ng isang anino. Umupo si Aria sa gilid ng kama, ang kanyang mukha ay nakabaon sa kanyang mga kamay habang ang kanyang mga balikat ay nanginginig sa bawat iyak na humihiwa sa kanya.Ang tanawin ay nagpadama ng isang malamig at nakatutuwang bagay na namumukadkad sa
Author's POVAng mukhang iyon—ang matatalas na mata. Ang parehong babae noong araw na iyon. Ang babae na nagpakilalang kapatid ni Vincent. Ang babae na tumingin kay Aria na parang basura siya… na nagluwa ng mga salitang iyon na nasunog sa kanyang alaala.Isang dumaang bagay. Isang maruming babae.Ang mga mata ni Aria ay nakatutok sa babae, ang pagkalito ay kumikislap sa kanyang ekspresyon habang ang mga labi ng babae ay kumukurba sa isang nakakaalam na ngiti.“Oh… hi, Aria,” sabi ng babae nang pino, ang kanyang tono ay may kasamang pekeng gulat. “Hindi ko inaasahang narito ka.”Ang boses na iyon ay malambot ngunit may lason.Bago pa makapagsalita si Aria, isa pang boses ang dumating mula sa loob.“Nisha, dumating ka,” sabi ni Ritik, naglalakad pasulong.Lumingon si Nisha sa kanya, ang kanyang ngiti ay lumawak. “Syempre. Kapag tumawag si Vincent at hindi dumating si Nisha—hindi kailanman mangyayari iyon.”Lumapit siya nang mas malapit, ang kanyang mga sapatos ay tumutunog sa marmol na

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





