LOGINSumugod si Soraya — ang maitim na usok ay humahampas na parang bagyo sa loob ng Lumang Templo. Ang bawat hibla nito ay may ngipin, may galit, at may pagnanais na sirain ang lahat ng nakatayo sa kanyang daan.
“Hindi ninyo kayang pigilan ako!” sigaw niya, ang kanyang tinig ay umuugong sa bawat sulok ng bato. “Daang-taon akong naghintay para sa sandaling ito! Walang sinuman ang makakapagbago ng tadhana na itinakda ko para sa sarili ko!”Hindi naghiwalay sina Ana at Malikhar.Sumugod si Soraya — ang maitim na usok ay humahampas na parang bagyo sa loob ng Lumang Templo. Ang bawat hibla nito ay may ngipin, may galit, at may pagnanais na sirain ang lahat ng nakatayo sa kanyang daan. “Hindi ninyo kayang pigilan ako!” sigaw niya, ang kanyang tinig ay umuugong sa bawat sulok ng bato. “Daang-taon akong naghintay para sa sandaling ito! Walang sinuman ang makakapagbago ng tadhana na itinakda ko para sa sarili ko!” Hindi naghiwalay sina Ana at Malikhar. Magkahawak ang kanilang mga kamay — at sa pagitan nila ay may lumabas na liwanag na hindi pa nakikita ng sinuman: hindi purong ginto, hindi purong pilak, kundi pinaghalong liwanag at dilim na kumikinang nang mainit at malambot sabay. “Hindi tayo nakikipaglaban para wasakin ka, Soraya,” sabi ni Ana, ang kanyang tinig ay umaabot sa gitna ng ingay. “Nakikipaglaban tayo upang palayain ka rin mula sa galit na kumakain sa iyo!” Tumawa nang nakakakilabot si Soraya. “Palayain? Ang ga
Pagkatapos tumakas ni Soraya, hindi sila nagtagal sa tuktok ng Bundok Tala. Bumaba sila nang magkakasama — sina Ana, Lucas, Malikhar, Guro Eladio, at Lira — at ang bawat hakbang pababa ay puno ng pag-iingat. Ang dating magkaaway ay ngayon ay magkatabi, nagbabantay sa paligid, at sa bawat sandali ay unti-unting nabubuo ang pagtitiwala sa isa’t isa. Nang makabalik sila sa nayon, sinalubong sila ng pagkamangha. Ang mga taong natakot kay Malikhar noon ay ngayon ay tumitingin nang may pag-aalinlangan — ngunit hindi na may takot na parang siya ang halimaw. Nakita nila ang pagbabago sa kanyang tindig: hindi na siya nakabalot sa galit, kundi may bigat sa mukha na tila ba sa wakas ay nakita na niya ang maling landas na tinahak niya. “Kailangan nating magpulong agad,” sabi ni Guro Eladio pagdating sa liwasan. “Ang pagtakas ni Soraya ay hindi pagkatalo — ito ay paghahanda. At kung ano ang kanyang inihahanda, mas malaki pa sa lahat ng ating inaakala.” Nagtipon ang
Mabigat ang bawat hakbang nila paakyat sa Bundok Tala. Ang hangin sa itaas ay malamig at humahampas nang malakas, tila sinusubok ang kanilang katatagan. Sa ibaba, ang kagubatan ay nagmistulang dagat ng dilim; sa itaas, ang tuktok ay nakatago sa makapal na ulap — ang lugar kung saan magtatagpo ang lahat. Hindi sila nag-iisa sa paglalakad. Kasama nila si Guro Eladio at Lira, na ang bawat hakbang ay tila pinapagaan ang daan sa pamamagitan ng tahimik na pagdarasal. Ngunit kahit ganon, hindi nawala ang bigat sa dibdib ni Lucas. “Malapit na tayo,” bulong niya, bagaman ang kanyang hininga ay paos na sa pag-akyat. “Nararamdaman ko na ang kapangyarihan sa itaas — magulo, magkasalungat, at napakalakas.” Tumango si Ana. Hawak niya ang maliit na anting-anting na ibinigay ni Lira — isang batong kumikinang nang mahina, tanda ng pagtitiwala sa pagitan ng dalawang magkaibang mundo. “Huwag tayong magmadali,” sabi niya. “Ang pinakamahalagang laban ay hindi ng lakas — kun
Ang katahimikan na sumunod sa pag-alis ni Soraya ay mabigat, ngunit hindi na puno ng takot. Ang mga tao sa nayon ay nagtipon-tipon sa gitna ng liwasan — ang ilan ay nagtutulungan sa pag-aayos ng mga nasirang bahay, ang iba naman ay nagbabantay sa paligid. Hindi na sila nagtuturuan; sa halip, nagtutulungan sila. Lumapit si Guro Eladio kina Lucas at Ana. Ang kanyang mukha ay seryoso, at muling hawak niya ang lumang aklat — ang mga pahina nito ay tila mas lalong nagliliwanag sa ilalim ng liwanag ng buwan. “Hindi natapos ang lahat sa pag-alis ni Soraya,” panimula ng matanda. “Sa katunayan, ito pa lamang ang simula ng tunay na pagsubok. Ang paghahati nila sa inyo ay nabigo, kaya gagamitin nila ang mas malalim na sandata — ang katotohanan na itinago ng kasaysayan.” “Anong katotohanan?” tanong ni Ana, habang ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis. Binuksan ni Guro Eladio ang aklat sa pahinang may guhit na dalawang magkahawak na kamay — isa na kum
Dumating ang umaga pagkatapos ng gabing tila walang katapusan. Ang dating maingay at magulong patagang lupain ay ngayon ay nababalot ng kakaibang katahimikan — hindi ang katahimikan ng kapayapaan, kundi ang katahimikan bago ang mas malakas na bagyo.Tinitigan ni Lucas ang kalangitan. Ang liwanag ng araw ay tumatagos sa manipis na ulap, ngunit tila may ibang kulay ang hangin — may bahid ng dilim na hindi nawala kahit sumikat na ang araw. Naramdaman niya ang paglapit ni Ana sa kanyang tabi. Ang kanyang balikat ay magkadikit, at sa simpleng pagdikit na iyon, naramdaman nila ang lakas ng isa’t isa.“Hindi pa tapos ang lahat,” mahinang sabi ni Ana, na tila nababasa ang iniisip ni Lucas. “Nakikita ko sa iyong mga mata — mayroon pang nakatago.”Tumango si Lucas. “Tama ka. Ang pag-alis ni Malikhar ay hindi pagkatalo — ito ay pag-atras lamang. Mayroon siyang inihahandang mas malaki, mas mapanganib pa sa hukbong nakita natin. At mayroon pang isa… may bagong pigura na sumusunod sa kanya — hindi
Nanatili kami sa lumang kubo sa loob ng ilang araw — hindi lamang upang magpahinga, kundi upang pag-aralan ang lahat ng naiwan dito, at upang hanapin ang bawat pahiwatig na makakatulong sa amin sa darating na paghaharap. Ang bawat sulok, bawat lumang aklat, bawat ukit sa pader ay tila bumubulong ng mga kwentong matagal nang nakalimutan ng mundo. Dito ko lalong nakilala si Lucas — hindi lamang bilang taong aking minamahal, kundi bilang taong dala ang bigat ng isang buong kasaysayan at kapalaran. Tuwing umaga, habang siya ay nagbabasa at nag-aaral ng mga nakasulat sa mga lumang pahina, nakatayo ako sa may pintuan at pinagmamasdan siya. Nakikita ko ang pagbabago sa kanyang mukha — ang dating pagkalito at takot ay napalitan ng matibay na paninindigan at malalim na pagkaunawa. Ngunit sa bawat paglingon niya sa akin, nakikita ko pa rin ang parehong pagmamahal — ang pagmamahal na nagsimula noong tinawag ko siyang “Ang Bilyonaryong Hindi Ko Kilala”, at lumago hanggang sa maging pinakamala







