Novels by Sir REDz

Dumating ang araw na iyon. Hindi na bilang kasunduan, kundi bilang pagdiriwang ng pag-ibig na itinakda ng tadhana. Sa gitna ng luntiang hardin, sa liwanag ng araw na sumisikat sa pagitan ng mga ulap, nakatayo kami sa harap ng mga taong ngayon ay tunay na nagmamahal sa amin.Suot ko ang puting kasuotang punong-puno ng palamuti, ngunit ang tanging mahalaga ay ang lalaking nakatayo sa aking harapan. Si Lucas — na dati ay malamig at walang damdamin — ngayon ay punong-puno ng luha at pagmamahal ang mga mata habang nakatingin sa akin.Hinawakan niya ang aking mga kamay, mahigpit at mainit. Ang kanyang tinig ay malinaw at nanginginig sa damdamin habang nangangako:"Bago ka dumating sa buhay ko... akala ko ay wala na akong puso. Akala ko ay kayang-kaya kong mabuhay nang mag-isa sa gitna ng aking kayamanan at kapangyarihan. Ngunit ikaw... ikaw ang nagturo sa akin kung paano magmahal. Ikaw ang nagligtas sa akin noon sa dilim, at ikaw ang nagligtas sa akin mula sa aking sarili."Lumapit siya nan

Pagkatapos ng gabing iyon, tila nagbago ang takbo ng mundo. Wala na ang distansya sa pagitan namin ni Lucas. Wala na ang pagkukunwari. Araw-araw ay pinupuno niya ako ng pagmamahal at pag-aalaga — na tila sinusuklian ang lahat ng panahong hindi kami nagkasama.Ngunit alam naming hindi pa tapos ang laban. Kailangan naming harapin ang pamilya, ang mga lihim, at ang sugat na matagal nang hindi naghilom.Isang umaga, hiniling ni Lucas na makausap ang kanyang ama at ina nang seryoso. Naroon kaming tatlo sa silid-aralan — si Don Alejandro, si Doña Elena, at kami ni Lucas na magkahawak-kamay."Ama, Ina," panimula ni Lucas, matatag ang boses at hindi bumibitaw sa aking kamay. "Nais kong sabihin ang buong katotohanan. Hindi ko pinili si Celine dahil lamang sa kasunduan. Pinili ko siya... dahil minamahal ko siya. At higit pa roon — siya ang dahilan kung bakit ako buhay ngayon."Nagulat ang dalawang matanda. Itinuloy ni Lucas ang kwento — ang pagkawala niya sa gubat noong bata pa, ang batang baba

Tahimik ang gabi habang nakaupo kami sa tabi ng bintana ng aming silid. Magkatabi kami, magkahawak-kamay. Ang liwanag ng buwan ay sumasayaw sa kanyang mukha, at sa unang pagkakataon... wala na siyang bakas ng kalupitan. Tanging lambing lamang ang kanyang mga mata.Bigla siyang nagsalita, mahina ngunit malinaw."Celine... alam mo ba kung bakit ikaw ang pinili ko?"Napatingin ako sa kanya. "Dahil po sa kasunduan? Dahil kailangan niyo ng asawa?"Umiling siya. Isang malungkot ngunit mainit na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawang kamay, tila pinahahalagahan ang bawat pulgada nito."Hindi. Pinili kita... dahil matagal na kitang kilala."Nanlaki ang aking mga mata. "Ano po...?"Huminga siya nang malalim, tila bumabalik sa mahabang panahon na nakalipas."Noong pitong taong gulang pa lamang ako... nawala ako sa kagubatan malapit sa aming tahanan. Gabi na. Madilim. Takot na takot ako. Sugatan ako. At walang sinuman ang nakarinig sa aking pagtawag.

Mula noong gabing iyon sa balkonahe, nagbago ang lahat. Hindi na itinago ni Lucas ang kanyang pagmamahal. Sa bawat tingin, sa bawat salita — nararamdaman ko na ako ang kanyang mundo. Ngunit alam kong hindi magiging madali. Lalo na’t nanatili si Isabella sa mansyon, tila naghihintay ng pagkakataong sirain kami.Isang hapon, tinawag ako ni Doña Elena sa kanyang silid. Pagpasok ko, naroon din si Isabella. Nakangiti siya — ngunit may halong panlilinlang."Celine," panimula ng Ginang, ang mukha ay seryoso. "Sinira mo ang mamahaling kuwintas na ipinagkaloob ko sa iyo. Ito ay pamana pa ng aking ina. Paano mo nagawang maging pabaya?"Nanlaki ang aking mga mata. "Hindi ko po sinasadya... wala po akong ginawa rito—""Huwag ka nang magtanggi!" putol ni Isabella, mabilis na nagsalita. "Nakita kita kanina! Hinawakan mo at sinadya mong ihulog! Dahil naiinggit ka na hindi sa iyo galing ang lahat ng iyan!"Napatingin ako sa kanya. Ang kanyang mga mata ay punong-puno ng poot at kasinungalingan. Tuming

Ilang araw na ang lumipas mula noong gabing iyon sa silid-aklatan. Hindi na katulad ng dati si Lucas — hindi na siya kasing lamig. Bihira na siyang magsalita ng masakit. Minsan, kung titingin siya... tila may ibang kahulugan ang kanyang mga mata. Ngunit nananatili siyang tahimik. At ako... natatakot umasa.Hanggang sa dumating ang araw na binago ang lahat.Isang hapon, dumating ang isang bisita. Isang babaeng maganda, makinis, at may tindig ng isang tunay na ginang. Nakangiti siya nang may pagtitiwala habang naglalakad papasok — at diretsong yumakap kay Lucas."Lucas! Ang tagal nating hindi nagkita!"Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Si Lucas... hindi siya umiwas. Tila kilalang-kilala niya ang babaeng iyon.Lumingon si Lucas sa akin. "Siya si Isabella. Ang aking kababata." Pagkatapos, tumingin siya sa babaeng iyon. "At ito... si Celine. Ang aking asawa."Bahagyang napangiti si Isabella — ngunit hindi iyon tapat. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, tila sinusukat kung karapat-da

Ilang araw na ang lumipas at unti-unti ko nang nakasanayan ang pamumuhay sa loob ng mansyon. Tahimik. Maingat. At laging may distansya sa pagitan namin ni Lucas — magkahiwalay na silid, bihirang magkausap, tila magkaibang mundo na nagkataong magkasama lamang sa iisang bubong.Ngunit ang tadhana... may sariling paraan upang paglapitin ang dalawang taong pinaghiwalay ng pagkakaiba.Isang hapon, biglang bumuhos ang napakalakas na ulan. Kulog at kidlat ang yumayanig sa buong paligid. At habang nasa silid-aklatan ako upang magbasa, biglang namatay ang lahat ng ilaw.Nadilim ang buong bahay.Sa biglaang pagkawala ng liwanag, napahawak ako sa gilid ng mesa at napasinghap. Laking gulat ko nang maramdaman ang isang mainit na kamay na humawak sa aking braso — mahigpit, mabilis, at puno ng pag-aalala."Huwag kang matakot. Narito ako."Boses iyon ni Lucas.Kahit sa dilim, naramdaman ko ang kanyang presensya sa aking tabi. Ang kanyang amoy — pabango, halong sariwang hangin — ay bumalot sa aking pa