Novels by Sir REDz

Dumating na ang pinakahihintay na araw. Ang langit ay kulay asul na walang bahid ng ulap, tila pinagbuksan ng langit upang saksihan ang aming pag-iisang-dibdib. Hindi man marangya at puno ng ginto ang aming kasal, ito naman ay napakaganda dahil sa wagas na pagmamahal at pagpapala ng bawat taong dumalo. Sa loob ng payak ngunit napakagandang simbahan, naroon ang aking pamilya — ang aking mga magulang na puno ng luha ng tuwa, at ang aking tatlong kapatid na ngayon ay nakatingin kay Leo nang may tunay na pagmamahal bilang kanang-kamay at kapatid. Naroon din sina Don Alfonso at ang nabagong si Ricardo, maging si Joan at ang lahat ng aming mga kasamahan sa trabaho — lahat ay naroon upang magpatotoo sa aming wagas na pagmamahalan. Habang naglalakad ako patungo sa dambana, nakatingin lamang ako sa kanya — kay Leo, na nakatayo roon na puno ng pag-asa at labis na kagalakan sa kanyang mga mata. Ang lalaking nagtiis ng pang-aapi, nagpanggap na mahirap, at nanatiling ma

Ilang araw pa ang lumipas at naging masagana at payapa ang aming pamamalagi sa probinsya. Ang dating lamat sa aming ugnayan ay napawi na at napalitan ng wagas na pagmamahalan at paggalang. Bago kami bumalik sa lungsod, isang gabi habang magkasama kaming nagpapahinga sa beranda, hinawakan ni Leo ang aking dalawang kamay at tinitigan ako nang may matamis na ngiti na tila may mahalagang nais sabihin. "Ana," panimula niya habang hinahaplos ang aking mga daliri. "Dumaan tayo sa maraming pagsubok. Mula sa ating pagtatago, sa pagbubunyag, hanggang sa pagdating dito at pagharap sa iyong pamilya. Ngunit sa bawat hakbang na ating tinahak, lalo kong napatunayan na ikaw lamang ang nais kong makapiling hanggang sa aking pagtanda." Huminga siya nang malalim at tumingin sa aking mga mata nang may labis na sinseridad. "Kaya nais kong itanong sa iyo... handa ka na bang maging aking kabiyak? Handa ka na bang harapin ang bukas hindi na bilang magkasintahan lamang, kundi bilang

Mula sa araw na iyon, tila nagbago ang ikot ng mundo sa aming bayan. Ang dating kayabangan at pagmamalaki ay napawi na at napalitan ng paggalang at pagpapakumbaba. Ang aking mga kapatid — sina Kuya Dante, Kuya Romy, at Kuya Berting — ay hindi na muling tumingin sa kapwa batay sa yaman o kasuotan. Sa bawat pagkakataon na nakikita nila si Leo, hindi na lamang paggalang ang kanilang ibinibigay kundi tunay na pagmamahal at pagkilala sa kanyang dakilang puso. Hindi na nila siya tinatawag na "Sir" o "Mayaman" — bagkus, tinatawag na nilang "Kapatid" nang buong katapatan. Araw-araw ay dumarating sila kay Leo upang humingi ng payo at gabay. Hindi tungkol sa salapi o negosyo, kundi tungkol sa tamang pamumuhay at pagmamahal sa kapwa. Ipinakita ni Leo na ang tunay na kadakilaan ay wala sa pagiging pinuno — ito ay nasa pagtulong sa nangangailangan, pag-unawa sa nagkakamali, at pagpapatawad sa lumait sa iyo. Dahil dito, lalo ko siyang hinangaan at minahal. Ang kanyang ka

Tumayo si Leo sa gitna ng silid habang ang mag-amang sina Don Alfonso at Ricardo ay nakaluhod sa kanyang harapan, nanginginig sa takot at puno ng kahihiyan. Tinitigan sila ni Leo nang mahabang sandali, at sa kanyang mga mata ay wala ang galit na inaasahan ng lahat. Sa halip, mayroon lamang doon ang matinding lungkot at pagkabigo sa kanilang pagkatao. Huminga siya nang malalim at dahan-dahang nagsalita — ang kanyang tinig ay mababa ngunit yumanig sa bawat pusong nakikinig. "Tumayo kayo," wika ni Leo. "Hindi ko nais na lumuhod kayo sa akin. Ang pagluhod ay para lamang sa Diyos at sa inyong konsensya. Ngunit pakinggan ninyong mabuti ang aking sasabihin." Dahan-dahang tumayo sina Don Alfonso at Ricardo, ngunit nanatili silang nakayuko, hindi makatingin nang diretso sa mga mata ni Leo. "Hindi ko inaalis ang inyong yaman," patuloy ni Leo. "Hindi ko inaalis ang inyong kabuhayan. Ngunit ito lamang ang aking hatol: Mula sa araw na ito, mawawalan kayo ng ka

Napahawak si Ricardo sa kanyang namumulang pisngi habang nangangatal ang buong katawan. Ang sampal na iyon ay tila gumising sa kanya mula sa kanyang kayabangan, ngunit hindi pa rin siya lubusang makapaniwala. Sa halip na humingi ng tawad, puno pa rin ng takot at galit ay kinuha niya ang kanyang telepono at nagsimulang tumawag habang nanginginig ang kanyang tinig. "Huwag kayong magmalakas lamang!" sigaw niya habang tumutulo na ang pawis sa kanyang noo. "Tatawagin ko ang aking ama! Siya ang tunay na may-ari ng lahat dito! Pagdating niya, makikita ninyo kung sino ang dapat katakutan!" Agad niyang tinawagan ang kanyang ama. "Ama! Halikayo agad dito! May mga taong nang-aapi sa akin! Sinasapak nila ako at binabastos ang ating pamilya! Halikayo at parusahan sila!" Ibinitas niya ang telepono at tumingin kay Leo na tila ba ngayon ay siya na ang may hawak ng lakas. "Darating na ang aking ama! Pagdating niya, makikita ninyo kung ano ang kahihinatnan ng pagbab

Matapos ibaba ni Leo ang kanyang telepono, tila walang nagbago sa kanyang anyo. Nanatili siyang nakatayo nang tuwid, ang kanyang mukha ay payapa ngunit may kalaliman na tila bagang alam na niya ang mangyayari. Samantala, lalong humagalpak ng tawa si Ricardo at ang aking mga kapatid. "Joan?" tawa ni Ricardo habang itinuturo si Leo. "Ang tinatawag mong tulong ay si Joan? Ang kilala lamang nilang si Joan na taga-transact lamang sa kanila? Anong magagawa ng isang simpleng kawani sa harap ng aking kapangyarihan? Hinihintay ko siya! Hayaan mong ipakita ko sa inyong dalawa kung sino talaga ang dapat katakutan dito!" Sumang-ayon ang aking mga kapatid. "Oo nga! Si Joan lamang ang kilala namin! Paano siya tutulong sa iyo? Sigurado ay kakampihan pa nga niya si Ginoong Ricardo kapag nalaman niya ang iyong ginagawa!" Hindi sumagot si Leo. Sa halip, tumabi lamang siya at tumingin sa labas ng pinto. Tila naghihintay lamang siya ng kanyang pagdating. Lumipas ang i

Sa pagsara ng pinto sa aming likuran, biglang nawala ang lahat ng ingay — ang ugong ng hangin, ang kalabog ng pader, ang mga boses na humahabol sa amin. Ang biglang katahimikan ay halos mas masakit pa sa pandinig kaysa sa nakaraang kaguluhan. Napahinto ako at huminga nang malalim, habang mahigpit pa ring nakakapit sa kamay ni Lucas. Ang paligid ay puno ng malambot, gintong liwanag — hindi galing sa sulo o ilaw, kundi tila galing mismo sa hangin, sa mga pader, sa lupa na aming tinatapakan. Walang bintana, walang pinto, walang kisame na makita, ngunit maliwanag ang lahat. Ang mga pader ay gawa sa makinis at maputing bato, may mga ukit na gumagalaw at nagbabago ng hugis habang tinitingnan ko — mga larawan ng mga tao, mga bundok, mga dagat, mga pangyayaring tila luma na at bago pa man ang mundo. Napalingon ako kay Lucas. Nakita ko ang pagkamangha sa kanyang mukha, ngunit may halong sakit at bigat. Alam kong nasa isip niya pa rin ang mga salitang iniwan ni Gideon

Lalong lumakas ang ugong ng hangin, tila galit na humahampas sa bawat pader, bawat bintana ng bahay. Ang dating maliwanag na gabi ay unti-unting nababalot ng makapal at maitim na ulap, na tila bumaba mismo mula sa langit upang takpan ang buong paligid at huwag nang hayaang may kahit anong liwanag na makapasok. Hindi ito karaniwang bagyo — alam ko iyon sa paraan ng paglamig ng hangin, sa paraan ng pagkislap ng mga ilaw na tila hinahatak palayo ng isang pwersang hindi nakikita. “Pumasok kayo! Mabilis!” sigaw ni Gideon habang hinihila kami papasok sa mas malalim na bahagi ng bahay, patungo sa isang pasilyo na hindi ko pa nakikita noon. Ang kanyang dating kalmadong mukha ay puno na ngayon ng pagmamadali at takot. “Hindi natin sila mapipigilan sa labas. Ang mga Anino ng Hilaga ay hindi karaniwang mga kalaban — hindi sila nasusugatan ng bakal, hindi sila napapahamak ng karaniwang sandata. Ang kanilang lakas ay galing sa luma at nakalimutang kapangyarihan, at ang tanging par

Lahat ng ito… kung ang pagpili ko ang magdidikta ng lahat… kung ang pagmamahal ko sa iyo ang magiging dahilan ng lahat… kung gayon, alam ko na ang aking sagot. Kahit anong hula pa iyan, kahit anong kapalaran pa ang nakatadhana… pipiliin kita, Ana. Pipiliin kita sa bawat pagkakataon, sa bawat sandali, at sa bawat buhay na maaari kong tahakin. Ang mga salitang iyon ay lumabas mula sa kanyang bibig — mula kay Lucas — at tila isang mainit na ilaw ang tumagos sa buong pagkatao ko. Naramdaman ko ang bawat salita, bawat tibok ng kanyang puso na nagsasabing hindi ito laro lamang, hindi ito pangako na madaling mapapako. Hinawakan niya ang aking mga kamay nang mahigpit, at sa kanyang mga mata ay nakita ko ang katotohanang matagal ko nang hinahanap — ang katotohanang siya ay handang harapin ang lahat, maging ang mismong kapalaran, para lamang sa akin. Ngunit bago pa man ako makasagot, bago pa man ako makapagsalita ng kahit isang salita, biglang umugong

Tahimik at mabigat ang hangin sa loob ng silid. Ang liwanag ng kandila ay humahampas sa mga mukha namin, nagbibigay ng anino na tila mga lihim na dahan-dahang lumalabas mula sa dilim. Si Gideon ay umupo sa isang lumang upuan, dahan-dahan at may pag-iingat, tila bawat galaw niya ay may halong bigat ng kasaysayang matagal nang itinatago. Si Lucas ay nakatayo pa rin, nakapako ang tingin sa matanda — ang kanyang mukha ay walang kulay, ang mga kamay ay nakakuyom nang mahigpit, tila handang harapin ang kahit anong katotohanan, kahit gaano pa ito kasakit. "Ako ay matanda na..." nagsimula si Gideon, mabagal at malungkot ang tinig, habang tinitingnan ang apoy sa apuyan. "At nakita ko ang mga bagay na hindi dapat nakikita ng sinuman — mga lihim na itinago sa ilalim ng ginto at kapangyarihan, mga kasunduang nakasulat sa dugo, at mga sakripisyong ginawa ng mga taong hindi man lang nakilala ng mundo." Huminga siya nang malalim, at dahan-dahang ibinal

Pagkaalis nina Haring Alfonso at Prinsesa Elena, hindi kami nakatulog nang buong gabi. Ang katahimikan ng aming tahanan ay tila napalitan ng bigat at pangamba — bawat kaluskos ng hangin, bawat galaw ng mga puno sa labas, ay tila may kasamang mga mata na nakamasid, nagmamasid, at naghihintay lamang ng pagkakataon. Nakaupo kami sa tabi ng apoy sa gitna ng silid. Nakita ko ang pagod sa mukha ni Lucas, ngunit higit pa rito ay ang pag-aalala. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga bintana at pinto, tila inaasahan niyang anumang sandali ay may pumasok na muli. "Lucas..." mahina kong tawag sa kanya, habang hinahawakan ang kanyang kamay na malamig at nanginginig. "Sinabi mo sa akin na tumakas ka sa kanila, na iniwan mo ang lahat... ngunit bakit parang kahit dito, kahit saan tayo pumunta, laging nakakahanap sila ng paraan para makarating sa atin? Mayroon ka bang... mayroon ka bang ibang itinatago pa? Bagay na kahit ngayon ay hindi mo pa kayang sabihin sa akin?"

Matagal na panahon kaming nakatitig sa isa’t isa — ako kay Lucas, siya sa matandang lalaking tinawag niyang Haring Alfonso. Ang katahimikan ay mabigat, tila dinadaganan ng daan-daang taong kasaysayan at mga pangakong napako o itinakwil. Si Elena naman ay nakatayo sa gilid, nakataas ang noo, tila tiyak na sa sandaling ito ay babalik na ang lahat sa dati — at ako ay mananatili lamang sa gilid, isang dayuhan sa mundong hindi ko kailanman naiisip na umiiral. Dahan-dahang humarap sa akin si Lucas. Hinawakan niya ang aking mga kamay — nanginginig, mainit, at puno ng lungkot. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha na pilit niyang pinipigilan, mga luhang matagal na niyang itinago mula pa noong bata pa siya. "Ana... mahal ko... ngayon na nakita mo sila, at nalaman mo ang pangalang ito... alam kong marami kang tanong. At karapatan mong malaman ang lahat — kahit gaano ito kabigat, kahit gaano ito kalabo," nagsimula siya, mabagal at malumanay ang tinig, tila bawat salita