All Chapters of Ang Bilyonaryong Hindi ko Kilala: Chapter 1 - Chapter 9

"Dalawang araw na lang, Celine. Kung wala tayong pambayad bukas... hindi na natin maliligtas ang buhay ni Bunso."Nanginginig ang buong pagkatao ko habang nakatitig sa puting pader ng ospital. Ang boses ni Nanay ay punong-puno ng luhang pilit pinipigil, at bawat salita ay parang patalim na tumatagos sa aking dibdib. Anim na raang libo. Anim na raang libong piso ang kailangan ko sa loob ng dalawang araw — o mawawala sa akin ang kapatid na tanging liwanag ng aking buhay.Lumabas ako sa silid, humihigop ng malamig na hangin upang pakalmahin ang nanginginig kong mga kamay. Wala kaming pag-aari. Wala kaming kakilalang mayaman. Ngunit sa sandaling iyon, handa akong ibigay ang lahat — kahit ang sarili kong buhay — makapagpatuloy lamang ang tibok ng puso ng aking kapatid.Doon ko nakita ang lalaki.Nakatayo siya sa dilim ng pasilyo, tila isang anino na biglang nagkaroon ng anyo. Nakasuot siya ng mamahaling itim na amerikana, ang kanyang tindig ay puno ng kapangyarihan at awtoridad na tila yum

Kinabukasan, maaga pa lamang ay gising na ako. Nakasuot ako ng simpleng damit na ibinigay ng katiwala — maganda, maayos, ngunit tila hindi ko pag-aari. Tumingin ako sa salamin. Hindi ko makilala ang sarili ko. Parang isa lamang akong manika na bihisan at itanghal.Nang bumaba ako sa hapag-kainan, naroon na sila.Sa dulo ng mahabang lamesa ay nakaupo ang matandang Don Alejandro Montecino — ang pinuno ng pamilya. Ang kanyang mukha ay seryoso, puno ng awtoridad na tila yumuyuko ang lahat sa kanya. Sa kanyang tabi ay si Doña Elena, ang kanyang asawa. At naroon din si Lucas — tahimik, malamig, walang emosyon habang humihigop ng kape.Nang makapasok ako, sabay-sabay silang tumingin. Parang tinitimbang nila ang bawat hakbang ko.Lumapit si Lucas sa akin, at sa gulat ko ay hinawakan niya ang aking kamay. Mahigpit ito — ngunit malamig. Yumuko siya nang bahagya at bumulong sa aking pandinig:"Ngayon na. Ngumiti ka. Huwag kang magkakamali."Pagkatapos, hinarap niya ang kanyang mga magulang. "Ipi

Ilang araw na ang lumipas mula noong gabing iyon sa silid-aklatan. Hindi na katulad ng dati si Lucas — hindi na siya kasing lamig. Bihira na siyang magsalita ng masakit. Minsan, kung titingin siya... tila may ibang kahulugan ang kanyang mga mata. Ngunit nananatili siyang tahimik. At ako... natatakot umasa.Hanggang sa dumating ang araw na binago ang lahat.Isang hapon, dumating ang isang bisita. Isang babaeng maganda, makinis, at may tindig ng isang tunay na ginang. Nakangiti siya nang may pagtitiwala habang naglalakad papasok — at diretsong yumakap kay Lucas."Lucas! Ang tagal nating hindi nagkita!"Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Si Lucas... hindi siya umiwas. Tila kilalang-kilala niya ang babaeng iyon.Lumingon si Lucas sa akin. "Siya si Isabella. Ang aking kababata." Pagkatapos, tumingin siya sa babaeng iyon. "At ito... si Celine. Ang aking asawa."Bahagyang napangiti si Isabella — ngunit hindi iyon tapat. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, tila sinusukat kung karapat-da

Tahimik ang gabi habang nakaupo kami sa tabi ng bintana ng aming silid. Magkatabi kami, magkahawak-kamay. Ang liwanag ng buwan ay sumasayaw sa kanyang mukha, at sa unang pagkakataon... wala na siyang bakas ng kalupitan. Tanging lambing lamang ang kanyang mga mata.Bigla siyang nagsalita, mahina ngunit malinaw."Celine... alam mo ba kung bakit ikaw ang pinili ko?"Napatingin ako sa kanya. "Dahil po sa kasunduan? Dahil kailangan niyo ng asawa?"Umiling siya. Isang malungkot ngunit mainit na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawang kamay, tila pinahahalagahan ang bawat pulgada nito."Hindi. Pinili kita... dahil matagal na kitang kilala."Nanlaki ang aking mga mata. "Ano po...?"Huminga siya nang malalim, tila bumabalik sa mahabang panahon na nakalipas."Noong pitong taong gulang pa lamang ako... nawala ako sa kagubatan malapit sa aming tahanan. Gabi na. Madilim. Takot na takot ako. Sugatan ako. At walang sinuman ang nakarinig sa aking pagtawag.

Dumating ang araw na iyon. Hindi na bilang kasunduan, kundi bilang pagdiriwang ng pag-ibig na itinakda ng tadhana. Sa gitna ng luntiang hardin, sa liwanag ng araw na sumisikat sa pagitan ng mga ulap, nakatayo kami sa harap ng mga taong ngayon ay tunay na nagmamahal sa amin.Suot ko ang puting kasuotang punong-puno ng palamuti, ngunit ang tanging mahalaga ay ang lalaking nakatayo sa aking harapan. Si Lucas — na dati ay malamig at walang damdamin — ngayon ay punong-puno ng luha at pagmamahal ang mga mata habang nakatingin sa akin.Hinawakan niya ang aking mga kamay, mahigpit at mainit. Ang kanyang tinig ay malinaw at nanginginig sa damdamin habang nangangako:"Bago ka dumating sa buhay ko... akala ko ay wala na akong puso. Akala ko ay kayang-kaya kong mabuhay nang mag-isa sa gitna ng aking kayamanan at kapangyarihan. Ngunit ikaw... ikaw ang nagturo sa akin kung paano magmahal. Ikaw ang nagligtas sa akin noon sa dilim, at ikaw ang nagligtas sa akin mula sa aking sarili."Lumapit siya nan