MasukPababa kami sa bundok habang unti-unting lumalamig at lumalalim ang gabi. Ang mga anino ng mga puno ay humahaba at gumagalaw sa gilid ng daan, tila mga matang nakatingin, sumusunod sa bawat hakbang namin. Hawak-hawak ko pa rin nang mahigpit ang kamay ni Lucas; hindi siya bumitaw, at naramdaman ko sa bawat piga ng kanyang mga daliri na kahit tahimik siya, marami siyang iniisip — mabibigat na bagay na dala niya mula sa katotohanang nalaman namin kanina lamang. Pagdating namin sa paanan ng bundok, nakita namin ang isang lumang kubo na nakatayo sa gitna ng malawak na parang, malayo sa anumang bayan o nayon. Ang bubong ay luma na at kupas, ang mga dingding ay puno ng ukit na halos hindi na makilala, ngunit mayroon itong kapayapaan — tila matagal na itong nakatayo rito, naghihintay, at nagbabantay. Dahan-dahan kaming lumapit. Bago pa man kami makapagtulak ng pinto, biglang nagsalita si Lucas, ang kanyang tinig ay mababa at puno ng pagkamangha. “Dito… dit
Sa isang iglap, nawala ang liwanag at ang katahimikan. Ang pakiramdam ay parang hinahatak kami pababa, pataas, at sa lahat ng direksyon nang sabay — tila dinala kami ng hangin mismo sa isang daang hindi nakikita ng mata o nasusukat ng anumang haba. Mahigpit ang yakap ni Lucas sa akin; hindi niya ako pinakawalan kahit sandali, at sa kanyang dibdib ay naririnig ko ang tibok ng kanyang puso — mabilis, ngunit matatag, parang sinasabing kahit anong mangyari, ligtas ako sa kanyang piling. Nang muling luminaw ang paningin ko, napansin kong nakatayo na kami sa ibabaw ng isang mataas na bundok. Ang hangin dito ay malamig at sariwa, humahampas sa aming mga mukha, at sa ibaba ay nakikita ko ang malawak na lupain — mga kagubatan, ilog, at mga nayon na tila maliliit na tuldok lamang sa malawak na mapa. Ang langit ay kulay kahel at lila, hudyat na papalubog na ang araw, at ang mga ulap ay tila mga apoy na nagliliyab sa gilid ng kalangitan. Dahan-dahan kaming humiwalay sa
Ang tinig ay umalingawngaw sa buong silid, hindi mula sa isang sulok o gilid, kundi tila galing sa bawat bato, bawat liwanag, at bawat hibla ng hangin na nakapalibot sa amin. Hinawakan ko nang mahigpit ang braso ni Lucas; naramdaman ko rin ang pagtigas ng kanyang katawan, ang paraan ng paghigpit ng kanyang hawak sa aking kamay — tanda na siya rin ay nabibigla at nababalot ng pagkamangha. Dahan-dahan kaming lumapit sa mataas na haligi sa gitna. Habang lumalapit kami, lalong lumilinaw ang liwanag na nasa ibabaw nito — hindi nakakasilaw, kundi malambot at mainit, tila tinatanggap kami. Sa ibabaw nito ay nakapatong ang isang bagay na tila gawa sa salamin at ginto, humuhubog sa hugis ng isang bituin, at sa loob nito ay nakikita ko ang mga gumagalaw na larawan — mga pangyayari, mga mukha, mga kwentong matagal nang lumipas. “Maligayang pagdating, mga pinili ng tadhana,” muling narinig namin ang tinig, at sa pagkakataong ito ay tila mas malinaw na, m
Sa pagsara ng pinto sa aming likuran, biglang nawala ang lahat ng ingay — ang ugong ng hangin, ang kalabog ng pader, ang mga boses na humahabol sa amin. Ang biglang katahimikan ay halos mas masakit pa sa pandinig kaysa sa nakaraang kaguluhan. Napahinto ako at huminga nang malalim, habang mahigpit pa ring nakakapit sa kamay ni Lucas. Ang paligid ay puno ng malambot, gintong liwanag — hindi galing sa sulo o ilaw, kundi tila galing mismo sa hangin, sa mga pader, sa lupa na aming tinatapakan. Walang bintana, walang pinto, walang kisame na makita, ngunit maliwanag ang lahat. Ang mga pader ay gawa sa makinis at maputing bato, may mga ukit na gumagalaw at nagbabago ng hugis habang tinitingnan ko — mga larawan ng mga tao, mga bundok, mga dagat, mga pangyayaring tila luma na at bago pa man ang mundo. Napalingon ako kay Lucas. Nakita ko ang pagkamangha sa kanyang mukha, ngunit may halong sakit at bigat. Alam kong nasa isip niya pa rin ang mga salitang iniwan ni Gideon
Lalong lumakas ang ugong ng hangin, tila galit na humahampas sa bawat pader, bawat bintana ng bahay. Ang dating maliwanag na gabi ay unti-unting nababalot ng makapal at maitim na ulap, na tila bumaba mismo mula sa langit upang takpan ang buong paligid at huwag nang hayaang may kahit anong liwanag na makapasok. Hindi ito karaniwang bagyo — alam ko iyon sa paraan ng paglamig ng hangin, sa paraan ng pagkislap ng mga ilaw na tila hinahatak palayo ng isang pwersang hindi nakikita. “Pumasok kayo! Mabilis!” sigaw ni Gideon habang hinihila kami papasok sa mas malalim na bahagi ng bahay, patungo sa isang pasilyo na hindi ko pa nakikita noon. Ang kanyang dating kalmadong mukha ay puno na ngayon ng pagmamadali at takot. “Hindi natin sila mapipigilan sa labas. Ang mga Anino ng Hilaga ay hindi karaniwang mga kalaban — hindi sila nasusugatan ng bakal, hindi sila napapahamak ng karaniwang sandata. Ang kanilang lakas ay galing sa luma at nakalimutang kapangyarihan, at ang tanging par
Lahat ng ito… kung ang pagpili ko ang magdidikta ng lahat… kung ang pagmamahal ko sa iyo ang magiging dahilan ng lahat… kung gayon, alam ko na ang aking sagot. Kahit anong hula pa iyan, kahit anong kapalaran pa ang nakatadhana… pipiliin kita, Ana. Pipiliin kita sa bawat pagkakataon, sa bawat sandali, at sa bawat buhay na maaari kong tahakin. Ang mga salitang iyon ay lumabas mula sa kanyang bibig — mula kay Lucas — at tila isang mainit na ilaw ang tumagos sa buong pagkatao ko. Naramdaman ko ang bawat salita, bawat tibok ng kanyang puso na nagsasabing hindi ito laro lamang, hindi ito pangako na madaling mapapako. Hinawakan niya ang aking mga kamay nang mahigpit, at sa kanyang mga mata ay nakita ko ang katotohanang matagal ko nang hinahanap — ang katotohanang siya ay handang harapin ang lahat, maging ang mismong kapalaran, para lamang sa akin. Ngunit bago pa man ako makasagot, bago pa man ako makapagsalita ng kahit isang salita, biglang umugong







