登入Pagpasok ko kinabukasan, nakita ko si Mr. Montefalco.
Sobrang bait niya sa akin. Tinitignan niya kung may kailangan ako. Kinukuha niya ang report ko araw-araw at ibinabalik kinabukasan na may mga papuri. Laging nakangiti, hindi na nakangisi gaya ng dati. Hindi na rin pinapakialaman ni Marco ang trabaho ko. At si Papa naman, parang wala ring pakialam. Pero si Mr. Montefalco... dahil sa pagiging mabait at sweet niya sa akin, unti-unti na akong nahuhulog sa kanya. Sabi pa niya maganda ako. Teka... NAHUHULOG NA BA AKO SA BOSS KO? SA CEO NG MONTEFALCO CORPORATION? SA ISANG BILYONARYO? Pagbisita sa Bahay Niya Pananaw ni Elena "Hindi ka pwedeng umabsent ngayon, Elena," sabi ni Mr. Gabriel. Napabuntong-hininga na lang ako. "Sige po, Mr. Gabriel," sagot ko. Tatlong buwan na akong nagtatrabaho dito at sobrang ganda ng takbo ng lahat. Masaya ako dito at naging kaibigan ko na rin ang mga katrabaho ko. At syempre, sweldo pa rin na isang milyon kada buwan. At sa totoo lang, hindi naman ako sobrang nagpapakahirap para makuha 'yun. Ito na ang pangatlong beses na humihingi ako ng leave dahil gusto sanang makasama ako ni Marco. Oo, naging sobrang close na namin nitong mga nakaraang araw. Madalas niya akong tanungin kung okay lang ba ang trabaho ko at kung masaya ba ako. Wala si Papa nitong nakaraang pitong araw at walang balita kung nasaan siya. Kaya sana makasama ko sana si Marco ngayon... pero bigla na lang siyang nawala. Pero ang nakakagulat, hindi naman galit si Marco. Tuwing tinatanong niya ako tungkol sa trabaho, lagi akong nagsasabi na okay lang lahat dahil wala naman talaga akong hindi gusto dito. Maganda at nakakamangha ang lugar. At si Mr. Gabriel, sobrang bait na boss. Siya ang pinakagwapong lalaking nakita ko at napakabait pa ng ugali. Marespeto at maalaga. Wala na yatang boss na mas mabait pa sa kanya. At oo, aaminin ko... may crush na ako sa kanya. Pero alam ko naman na mawawala rin 'to sa huli. "Elena, gusto mo bang pumunta sa bahay ko ngayon?" tanong niya bigla. Ha? Bakit? "Huh?" tanong ko. "Huwag kang magulat. Parang reward lang ito dahil sa sipag mo. Pero kung hindi ka komportable, huwag na lang..." sabi niya. Nag-isip ako sandali. Si Marco... Kailangan ko munang tanungin siya. "Uhh... k-kailangan ko po munang tanungin si Marco," sabi ko. Ngumiti siya. "Papayagan ka niya," sabi niya. "Hah?" gulat na tanong ko. "I-ibig sabihin ko... sana payagan ka niya. Magkaibigan naman kami," sabi niya. Tumango ako at kinuha ang cellphone ko. "Hello Marco," sabi ko. "Oo," sagot niya. "Kasi po... inimbitahan ako ni Mr. Gabriel sa bahay nila bilang treat. Gusto ko lang po itanong kung pwede, kasi kayo lang naman po ang nasasanggunian ko," sabi ko. "H-huwag kang pupunta," sagot niya. "Hah? Ah... sige po," sabi ko at binaba ang tawag. Tumingin sa akin si Mr. Gabriel. "T-tinanggihan po niya," sabi ko. Napangisi siya. Tumingin siya sa bintana at umiling. "Kaya pala, gusto ko sanang-" naputol ang sasabihin niya nang tumunog ulit ang phone ko. Sinagot ko ito at si Marco ulit. "Napag-isipan ko... sige, pumunta ka na lang. Medyo busy lang ako ngayon kaya medyo naguluhan ako. Okay lang ba 'yun?" sabi niya. "Sige po," sagot ko. Binaba ko ang phone at ngumiti kay Mr. Gabriel. "Binago niya ang isip niya, pinayagan na po ako," sabi ko. Ngumiti rin siya at tumango. "Kaya magkita na lang tayo mamaya," sabi ko at lumabas na ng opisina. Pananaw ni Marco Nasa opisina ako at nagtatrabaho. Ang daming trabaho sa Adams Foundation. Kailangan kong gawin ang lahat para maibalik sa ayos ang kumpanya. May kinukuha akong impormasyon tungkol kay Elena gamit ang isang detective. Sinasabi niya sa akin ang bawat galaw niya. Tumawag si Elena at sinabing imbitahan siya ni Gabriel sa bahay nito. Hindi ko pwedeng isugal ang kaligtasan niya. Una ay tinanggihan ko, pero sinabi ng detective na nakangisi si Gabriel at baka saktan niya si Elena kapag hindi ako pumayag. Kaya agad ko siyang tinawagan ulit at pinayagan. Wala naman siyang ginagawang masama kay Elena hanggang ngayon. Sana manatili na lang ganoon. Handa akong gawin ang lahat ng utos niya, basta huwag lang niya sasaktan si Elena.Ang Pagsubok at Ang Paninindigan Lumipas ang ilang linggo at lalong tumindi ang mga palatandaan ng panganib. Isang hapon, habang nagbabasa ako sa sala, may dumating na mga lalaki sa bahay—hindi sila pamilyar, at ang kanilang mga kilos ay puno ng banta. Nagulat ako at agad na nagtago sa likod ng haligi nang makita kong sumalubong sa kanila si Gabriel. Seryoso ang kanyang mukha, at ang dating lambing ay napalitan ng matinding kalamigan at pagbabantay. "Sabi ko na sa inyo, huwag kayong pupunta dito," sabi ni Gabriel nang walang emosyon. "Hindi kami makakaalis hangga't hindi ka sumasama sa amin," sagot ng isa sa kanila—ang pinakamatanda at tila pinuno nila. "Alam mo namang may utang ka pa. At ngayong mayroon ka nang ipinagtatanggol... baka masunod ka na sa wakas." Napansin kong tumingin ang lalaki sa direksyon kung saan ako nagtatago. Nanlamig ang buong katawan ko. Alam kong nandito
Ang Suporta at Ang Katotohanan Ilang araw ang lumipas at nagkita kami ng aking matalik na kaibigang si Maya sa unibersidad. Naglalakad kami patungo sa silid-aklatan nang bigla siyang tumigil at tumingin sa likuran ko. Nang lumingon ako, nakita ko si Gabriel na nakatayo sa hindi kalayuan, hinihintay ako bago siya umalis para sa kanyang mga gawain. Nakita ni Maya ang pagkakakabig ng kamay ko sa kanya, at ang paraan ng pagtingin namin sa isa’t isa. Hindi siya nagulat o nagalit; sa halip, dahan-dahan siyang ngumiti at umiling. "Sabi ko na nga ba," sabi niya nang makalapit kami. "Sabi ko naman sa'yo Mia, hindi ka lang basta nag-iimahinasyon o nababaliw. Ang tindi ng tingin niyo sa isa't isa... hindi iyon pwedeng itago ng sinuman." Nagpasalamat ako sa kanya. Ang suporta ng kaibigan ko ay napakalaking bagay para sa akin. "Nakakatakot pa rin minsan," pag-amin ko habang naglalakad kami. "Marami pa ring nagsasabi na ma
Ang Liwanag sa Daan Ilang linggo na ang lumipas mula noong araw na tinanggap na rin ng aking ama ang katotohanan. Ang bigat na matagal kong pasan sa aking dibdib ay tila unti-unting gumaan, ngunit alam kong hindi pa tapos ang lahat. Ang pagtanggap ng pamilya ay simula pa lamang ng mahabang paglalakbay na kailangan naming tahakin ni Gabriel. Sa unang pagkakataon, lumabas kaming dalawa nang magkasama hindi bilang "anak ng kaibigan" at "tagapag-alaga," kundi bilang magkasintahan. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit habang naglalakad kami sa gitna ng lungsod. Ramdam ko ang bawat piga ng kanyang daliri—tanda ng pagtitiwala, pagmamay-ari, at pangakong hindi niya ako iiwan. Napansin ko ang ilang tingin mula sa mga taong nakakasalubong namin. May pagtataka, may paghuhusga, lalo na’t kitang-kita ang malaking agwat sa aming edad at katayuan. Ngunit sa halip na matakot o mahiya, itinaas ko ang aking mukha at ngumiti. Sa tabi ko ay ang lalaking
Ang Bagong Simula Ilang linggo na ang lumipas mula noong araw na iyon, at unti-unti na kaming nasasanay sa bagong kabanata ng aming buhay. Hindi na namin kailangang magtago o matakot na mahuli—ngunit alam naming hindi pa rin ito magiging madali. Sa unang pagkakataon, lumabas kaming dalawa nang magkasama hindi bilang "kaibigan ng pamilya" at "anak ng kaibigan," kundi bilang magkasintahan. Pumunta kami sa isang maliit na kapehan sa gitna ng lungsod, at kahit na may mga tingin na kakaiba mula sa iba dahil sa aming pagkakaiba sa edad, hindi na kami nagpatinag. Hawak-kamay kaming naglakad, at sa bawat pisik ng kanyang kamay sa akin, nararamdaman ko ang lakas na ibinibigay niya. Isang hapon, habang nagbabasa ako sa sala, lumapit si Gabriel at inilapag ang isang maliit na kahon sa ibabaw ng mesa. Tumingin ako sa kanya nang may pagtataka. "Ano po ito?" tanong ko. Ngumiti siya at tumango upang buksan ko ito. Sa loob a
Ang Paghahanda sa Katotohanan Ilang araw ang lumipas at unti-unti naming nasanay ang aming mga sarili sa bagong ayos ng aming pagsasama. Sa bawat umaga, gumigising ako sa tabi niya—hindi na bilang panauhin, kundi bilang kanyang kasama. Natutunan kong ang matigas at seryosong anyo ni Gabriel ay naglalaho kapag kaming dalawa lang; nagiging malambing siya, mapag-alaga, at laging sinisigurong nararamdaman kong ligtas at mahalaga ako. Ngunit sa likod ng bawat ngiti at yakap, alam naming may isang malaking pagsubok na naghihintay sa amin. Ang katotohanang itinatago namin ay hindi mananatiling lihim magpakailanman. At ang pinakamabigat na bahagi nito ay ang pagharap ko sa aking ama—ang taong nagtiwala nang lubos kay Gabriel, at siyang nag-iisang sandalan ko mula pa noong pumanaw si Inay. Isang hapon habang magkatabi kaming nakaupo sa berandang nakatanaw sa hardin, hinawakan ni Gabriel ang aking kamay at dahan-dahang pinisil ito. "Mia," panimula niya
Ang Pagsisimula ng Lahat Tila tumigil ang oras sa paligid namin. Ang bawat dampi ng kanyang mga labi ay tila nag-alis ng lahat ng pag-aalinlangan at takot na matagal naming kinimkim. Hindi na ako ang batang lagi niyang tinitingnan nang may pag-iingat—ngayon, tinitingnan niya ako bilang ang tanging bagay na mahalaga sa kanya. Ang halik niya ay hindi padalos-dalos. Mabagal ito, puno ng pag-iingat, na tila tinatandaan niya ang bawat kurba ng aking mga labi na parang takot na baka magising na lang siya at mawala ang lahat. Ang mga kamay niya ay gumapang mula sa aking braso pababa sa aking baywang, idiniit ako nang lalo sa kanya hanggang sa wala nang matira na puwang sa pagitan namin—hindi na magkaiba ang aming init at tibok ng puso. Nang humiwalay siya sandali upang huminga, ang noo niya ay nanatiling nakadikit sa akin. Ang mainit niyang hininga ay humahaplos sa aking labi, at naramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang nakahawa
pananaw ni Gabriel Akala ni Marco matalino siya. Alam ko na may detective silang sumusunod kay Elena at nire-record ang bawat galaw niya. Kaya ginamit ko 'yun para takutin siya. At gumana naman.
Nahuhulog Na Ako Sa Kanya Pananaw ni Elena Nakatanggap ako ng mahabang mensahe pagkaalis ni Marco. "Kaya Ms. Elena, hinihiling namin na: 1. Magsimula ka nang magtrabaho bukas.2. Kami na ang bahala sa mga papeles at requirements sa school niyo.
Pananaw ni Elena Pumunta kami sa kumpanya niya. Naghanda ang CEO ng dalawang sasakyan para sa aming lima. Ang mga lalaki sa isa, at kaming mga babae naman sa kabila. Mabuti naman at naging maingat sila sa aming kaligtasan. Pagdating ko sa gusali...
Bagong Simula Pananaw ng Hindi Kilalang Tauhan Tumunog ang alarm. Isang bagong araw. "Hays, kailangan ko na namang bumangon." Bumangon ako at nag-ayos. Naligo, nagsipilyo, at ginawa ang mga ga







